ชายวัยกลางคนถูกเด็กหญิงตัวเล็กดึงจนเซไปหนึ่งก้าว พอก้มลงมองก็พลันทำหน้าเหยียดหยาม
เขาสะบัดมือเด็กหญิงออกอย่างแรง ราวกับกำลังสะบัดสิ่งสกปรกทิ้ง
“ไสหัวไป! อย่ามาแตะตัวฉัน!”
“ใคร ๆ ก็รู้ว่าแม่ของเธอ ถังเสวี่ยเจี้ยน หน้าตาอัปลักษณ์เหมือนสัตว์ประหลาด! ไอ้ก้อนเนื้องอกบนหน้านั่นน่าขยะแขยงจะตาย!”
“ไม่มีผู้ชายคนไหนยอมแต่งงานกับแม่เธอหรอก ไสหัวไป!”
เด็กหญิงถูกสะบัดจนล้มลงกับพื้น เข่ากระแทกขั้นบันไดจนมีเลือดซึมออกมา
แต่เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมร้องไห้ออกมาสักแอะ มือเล็ก ๆ สกปรกกำชายกระโปรงของตัวเองไว้แน่น ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
ถังเสวี่ยเจี้ยน?
หลินเหยียนชะงักไปเล็กน้อย
ถังเสวี่ยเจี้ยน... ทำไมชื่อนี้ถึงคุ้นหูนัก?
ทันใดนั้นเขาก็นึกออก
เธอก็คือแม่หม้ายตระกูลร่ำรวยที่หลินฝูเซิงกับหยางยวี่เสียเคยบังคับให้เขาไปเป็นสามีเขยรับเข้าบ้านไม่ใช่หรือ?!
ที่แท้... เธอก็อยู่ในโรงแรมนี้เองหรือ?
หลินเหยียนยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ประตูโรงแรมก็พลันถูกผลักเปิด เด็กชายแต่งตัวหรูหราเจ็ดแปดคนวิ่งกรูกันออกมา
แต่ละคนอายุราวเจ็ดแปดขวบ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มทะเล้น มือกำก้อนหินที่เก็บมาจากแปลงดอกไม้ไว้
เด็กชายที่เป็นหัวโจกเห็นเด็กหญิงนั่งยองอยู่ใต้ขั้นบันไดเข้า ก็พลันตื่นเต้นราวกับเจอของเล่นชิ้นใหม่
“เฮ้! ถังเสี่ยวหลาน! ออกมาหาผู้ชายแปลกหน้าให้แม่อีกแล้วเหรอ?”
ฟิ้ว!
ก้อนหินก้อนหนึ่งพุ่งเข้าใส่ไหล่เด็กหญิงเต็ม ๆ!
“โอ๊ย!”
เด็กหญิงเจ็บจนหดตัว แต่ไม่ได้วิ่งหนี
เด็กคนอื่น ๆ พลอยส่งเสียงโห่ตามทันที ก้อนหินโปรยใส่เธอราวกับสายฝน