โถงโรงแรม
โคมระย้าคริสตัลหรูหราสาดแสงสีเหลืองอบอุ่นลงบนร่างเดียวดายกลางเวที
ถังเสวี่ยเจี้ยนสวมชุดแต่งงานสีขาวราวหิมะ ยืนนิ่งอยู่กลางเวที
ผ้าคลุมหน้าบางเบาปิดบังใบหน้าของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง
มือทั้งสองข้างห้อยอยู่ข้างลำตัว สั่นระริกเล็กน้อย
ใต้เวทีมีผู้คนนั่งกันแน่นขนัด
สายตาหลายร้อยคู่จ้องมองเธอไปมา ราวกับกำลังเฉือนร่างเธอด้วยคมมีด
หญิงชราที่อายุมากอยู่ไม่กี่คนมีสีหน้าเห็นอกเห็นใจและเสียดายอยู่บ้าง
แต่คนส่วนใหญ่กลับหัวเราะเยาะและสมน้ำหน้าอย่างไม่คิดปิดบัง
“จุ๊ ๆ สภาพแบบนี้ยังคิดจะแต่งงานอีกหรือ?”
“ได้ยินว่ามีเนื้องอกขึ้นบนหน้า หน้าตาเหมือนผีเลย……”
“ไม่ต้องพูดถึงแต่งงานหรอก สภาพแบบนี้ ถ้าเป็นผมก็ไม่เอา!”
“มีลูกก่อนแต่งงาน ทำสามีตาย ตอนนี้แม้แต่สามีเขยรับเข้าบ้านก็ยังหาไม่ได้……จุ๊ ๆ ชื่อเสียงแบบนี้ก็ไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”
“หึ พิธีหมั้นอะไรกัน ชัด ๆ ว่าตระกูลถังอาศัยโอกาสนี้จัดฉากไล่เธอออกไปต่างหาก”
เสียงซุบซิบดังขึ้นไม่ขาดสาย ไม่มีใครคิดจะจงใจลดเสียงลง
เพราะทุกคนรู้ดีว่า พิธีหมั้นที่จัดขึ้นวันนี้ พูดให้ชัดก็คืองานเลี้ยงวางกับดักที่คนตระกูลถังจัดขึ้นเพื่อเขี่ยถังเสวี่ยเจี้ยนออกไป
คนสาขารองของตระกูลถังกระจายข่าวฉาวของถังเสวี่ยเจี้ยนไปทั่วทั้งเมืองตั้งนานแล้ว
ทั้งหน้าตาน่าเกลียด ทั้งมีลูกก่อนแต่งงาน ทั้งมีดวงกินสามี……
ยิ่งเล่าก็ยิ่งเกินจริง ยิ่งเล่าก็ยิ่งน่าฟังไม่ได้
ที่โต๊ะหลักตรงกลางด้านล่างเวที ชายชราวัยหกสิบกว่า ๆ คนหนึ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เขาสวมชุดจงซานที่เนี้ยบกริบ ผมหวีเรียบไร้ที่ติ ใบหน้าแสดงความเสียดายและรู้สึกผิดที่จงใจปั้นแต่งขึ้นมา