มนุษย์คางคกมอร์ติเมอร์อยู่ที่หมู่บ้านเทียนเคิงได้สามวัน โจวซิงซิงก็เฝ้าเขาอยู่สามวัน
สองวันแรกจัดการวิกฤตเอาชีวิตรอดของโรงอาหารเป็นหลัก
เที่ยงวันนี้
ลานกลางแจ้งของโรงอาหารในไซต์ก่อสร้าง หม้อเหล็กใบใหญ่เดือดปุด ๆ ส่งกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นมันฝรั่ง
มอร์ติเมอร์ถือชามเหล็ก ตั้งแต่มื้อแรกก็ซัดข้าวขาวไปแปดชามโตติดต่อกัน แม้แต่น้ำแกงก้นหม้อยังใช้ลิ้นเลียเกลี้ยง
ปริมาณอาหารขนาดนี้ทำให้เฒ่าหวางพ่อครัวกระเดาะกระทะถึงกับอึ้งไปเลย
เฒ่าหวางถือทัพพีใหญ่เดินมาหยุดตรงหน้าโจวซิงซิงที่กำลังใช้ไม้จิ้มฟันแคะฟันอยู่
"สหายโจว พี่น้องทางตะวันตกเฉียงเหนือของคุณนี่... ความจุกระเพาะเสือเกินไปหน่อยรึเปล่า?"
"ข้าวผมหม้อนึงนึ่งเผื่อคนงานหนุ่ม ๆ ตั้งหกสิบคนนะ เขาคนเดียวถลุงไปแปดส่วน!"
"คนงานคนอื่นยังหิวรอหม้อที่สองอยู่เลย!"
โจวซิงซิงหยุดมือที่แคะฟัน โบกมือปัดอย่างใจกว้าง
"เดี๋ยวผมขอเบิกงบเพิ่ม!"
เฒ่าหวางชี้ไปทางถนนลูกรังเลียบเขา
"นี่ไม่ใช่เรื่องเงิน ทางนี้ขนเสบียงแต่ละทีลำบากจะตาย ถ้าเจอฝนตกดินสไลด์ สิบวันครึ่งเดือนข้าวสารก็เข้าไม่ได้ กินแบบนี้ฉางข้าวในไซต์เราเอาไม่อยู่หรอก"
โจวซิงซิงลูบหนวดเคราตามคางตัวเอง ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา
"เฒ่าหวาง ง่ายจะตาย เขากินแมลงได้"
"หา? อะไรนะ?"
เฒ่าหวางนึกว่าหูตัวเองฝาด
"ไอ้หมอนั่นน่ะเป็นโรคผิวหนัง คุณหมอกำชับมาเลยว่าต้องเสริมโปรตีนสูง และกินของละเอียดมากไม่ได้"
"พวกตั๊กแตน จิ้งหรีด แมงมุมดำตัวโต ๆ ตั๊กแตนนี่ดีที่สุด!"
"แถวเทือกเขาอวิ๋นกุ้ยนี่ อย่างอื่นไม่มี แต่พวกนี้เยอะจนเอามาผัดเป็นกับข้าวได้เลย"
"พอเลิกงานให้มันไปจับตามพงหญ้าเอง ถือเป็นของหวานหลังมื้ออาหาร แถมช่วยคุณประหยัดข้าวได้อีก!"
เฒ่าหวางยังกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ หันไปมองไกล ๆ
เห็นมอร์ติเมอร์กำลังนั่งยอง ๆ อาบแดด ขาทั้งสองพับซ้อนอยู่ตรงอก มือสองข้างห้อยลงพื้น
ที่พิลึกยิ่งกว่าคือ แมลงวันตัวหนึ่งบินผ่านหน้าพอดี จู่ ๆ แสงสีแดงก็วาบในอากาศ ฉัวะ! แมลงวันหายไป มอร์ติเมอร์เม้มปากอย่างเอร็ดอร่อย
"...เออ ๆ โรคผิวหนังก็โรคผิวหนังก็แล้วกัน"
เฒ่าหวางกลืนน้ำลาย ถือทัพพีรีบเผ่นไป
พอถึงวันที่สาม มอร์ติเมอร์ที่เรียนรู้จนได้เรื่องก็เริ่มงานอย่างเป็นทางการ
โจวซิงซิงจับตาดูทั้งวัน ในมือยังถือสมุดเล่มหนึ่งไว้บันทึกผลการทดสอบ
เช้าตรู่หกโมง หมอกเบาบางยังไม่ทันจาง มอร์ติเมอร์ก็ออกไปทำงานพร้อมกับคนงาน
หน้าผาช่วงนี้ยากต่อการก่อสร้างมาก ต้องเจาะรูสำหรับสลักเกลียวยึดเหล็กเส้นเป็นแถวๆ บนพื้นผิวหินแนวตั้ง
ปกติแล้ว คนงานธรรมดาต้องผูกเชือกนิรภัยห้อยตัวกลางอากาศ เปิดสว่านลมปุ๊บ ตัวก็แกว่งไปแกว่งมาในอากาศกลางหาว วันหนึ่ง ๆ สุดฝีมือก็ได้สิบสองรู แถมหมอนรองกระดูกสันหลังนูนออกมาอีกสองนิ้ว
มอร์ติเมอร์ไม่ต้องใช้เชือกเลย
เขาแค่กระโดดเกาะหน้าผา เมือกเหนียวที่หลั่งจากแขนขายึดเขาไว้แน่นหนึบบนหน้าผาตั้งฉาก
ส่วนล่างยึดแน่นกับร่องหิน ลิ้นพลิ้วไหวกลางอากาศ
ม้วนสว่านลมน้ำหนักหลายสิบชั่งขึ้นมา ตึกตึก ๆ ทางซ้ายเจาะรูหนึ่ง เอวก็ไม่ต้องก้ม ดีดลิ้นไป ทางขวาก็เจาะอีกรูหนึ่ง
ช่วงพักหายใจ ลิ้นยังพลางม้วนประแจส่งให้เพื่อนร่วมงานได้ด้วย
ตกเย็น
โจวซิงซิงเดินไปดู บนหน้าผาเจาะรูไว้แน่นขนัดถึงสามสิบเจ็ดรู
เฒ่าหลิวผู้จัดการโครงการยืนอยู่ข้างล่าง ตื่นเต้นจนตัวสั่น
"สหายโจว..."
เฒ่าหลิวคว้าแขนเสื้อโจวซิงซิง
"หน่วยคุณจะขอยืมตัว หรือขึ้นสังกัดระยะยาว หรือให้ผมควักเงินซื้อขาดเลยก็ได้!"
"ยังไงก็ต้องทำให้เขาอยู่ต่อให้ได้!"
"ไม่ต้องห่วง เขาไม่ไปไหน"
"เซ็นสัญญาจ้างงานสามปีแล้ว ขาวดำชัดเจน ประทับตราเป็นทางการ หนีไม่พ้น"
"แล้วคุณล่ะ?"
"ผมไปพรุ่งนี้เช้า"
ว่าแล้ว โจวซิงซิงก็ล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋ากางเกง ด้านบนมีตัวหนังสือเขียนเต็มหนึ่งหน้า
"นี่คือคู่มือการใช้งานพิเศษของเจ้ามอร์ ผมเขียนเองทั้งคืนเมื่อคืน คุณต้องกลืนมันลงท้อง"
เฒ่าหลิวรับอย่างระมัดระวัง ส่องดูกับแสงอาทิตย์อัสดง
ข้อหนึ่ง: ต้องได้รับพลังงานไม่ต่ำกว่าหกพันกิโลแคลอรีต่อวัน หรืออนุญาตให้ลาครึ่งวันไปจับแมลงกินเพิ่มเอง
ข้อสอง: ใช้น้ำสะอาดล้างตัวสองครั้งต่อสัปดาห์ โรคผิวหนังเขาพิเศษ มีเมือกหลั่ง ไม่ล้างผ้าห่มจะติดตัวลอกไม่ออก
ข้อสาม: เขากลัวความแห้งมาก ให้ซื้ออ่างพลาสติกใหญ่ใส่น้ำเต็มไว้ในเพิงพัก ให้เขาแช่เท้าในน้ำตอนนอน อย่าเสียดายค่าน้ำ
ข้อสี่: มีปัญหาใด ๆ ที่แก้ไม่ได้ หรือเขาได้รับความลำบากใจ โทรศัพท์เบอร์นี้ได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ใต้เบอร์โทรศัพท์ เซ็นชื่อใหญ่สามตัว: โจวซิงซิง
เฒ่าหลิวอ่านจบด้วยความตั้งใจ พับกระดาษนั้นทบเล็ก ๆ ใส่กระเป๋า ตบอก
"คุณสบายใจได้เป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ ในไซต์งานของผม ขอแค่เป็นน้องที่ยอมลงแรง ผมเฒ่าหลิวถือเหมือนพี่น้องแท้ ๆ เลย!"
"ใครกล้าด่าเขาแค่คำเดียว ผมจะเอาสว่านลมทุบฟันหน้ามันแตก!"
คืนนั้นดึกดื่น ลมภูเขาหอนหวีด
โจวซิงซิงบอกลามอร์ติเมอร์เป็นครั้งสุดท้าย
"ผมไปพรุ่งนี้เช้า ต่อไปนายก็ทำงานกับผู้จัดการหลิว"
"งานฝีมือไม่ต้องให้ผมสอน นายทำงานก่อสร้างพื้นฐานเก่งกว่าใครในโลก"
"แต่มีกฎตายตัวไม่กี่ข้อ ฝังไว้ในหัวนายให้ขึ้นใจ"
มอร์ติเมอร์ฟังแล้วก็ตั้งหู
"ข้อแรก เรียนภาษาจีนให้ดี ทุกวันต้องท่องคำศัพท์ใหม่ยี่สิบคำ"
"ผมลงแอปไว้ในมือถือนายให้ ตามเรียนกับไอ้นกเขียวนั่น!"
"คราวหน้าผมมาจะสอบนาย ถ้าพินอินไม่ผ่าน หักเงินโบนัสตามผลงานเดือนนั้นเลย ได้ยินไหม?"
"ข้อสอง ห้ามตีกัน"
โจวซิงซิงจ้องเขา
"ตอนนี้นายไม่ใช่นักโทษหลบหนีของอเมริกาแล้ว นายเป็นคนมีสถานะถูกกฎหมาย ตีกันต้องเข้าโรงพัก ร้ายแรงหน่อยต้องติดคุก!"
มอร์ติเมอร์จำทีละข้อใส่ใจ ดวงตาสีเหลืองสะท้อนเงาของโจวซิงซิง
ริมฝีปากเขาขยับพะเยิบพะยาบ ใช้ลิ้นในปากรวบรวมพยางค์ที่ยังแข็งกระด้างอย่างยากลำบาก
"คุณ... จะไปไหน?"
"ไปหาพวกเพื่อนให้นาย"
"เพื่อน...?"
"ใช่แล้ว ยังมีสะพานข้ามแม่น้ำ ยังมีอุโมงค์เจาะภูเขา ซ่อมกุ้ยโจวเสร็จ ข้าง ๆ ก็มียูนนาน ข้างบนยังมีเสฉวน"
"พื้นที่ฝั่งเรากว้างใหญ่ไพศาล อาศัยนายไปนอนเกาะหน้าผาทุกวัน นายเกาะไปจนเกษียณอายุหกสิบก็ยังทำงานไม่เสร็จหรอก"
มอร์ติเมอร์ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มอู้อี้ว่า
"มนุษย์กลายพันธุ์คนอื่น?"
"ใช่"
"พวกเขา... จะยอมมาไหม?"
มอร์ติเมอร์นึกถึงวันที่ต้องหลบหนีการไล่ล่าของตำรวจพิเศษตามท่อระบายน้ำในนิวยอร์ก
โจวซิงซิงมองความมืดนอกหน้าต่าง
"ผมถามหน่อย พวกนายยอมนอนใต้สะพานกับโดนตำรวจพิเศษไล่ตีทุกวันไหม?"
มอร์ติเมอร์ส่ายหัว
"นั่นก็จบแล้ว ขอแค่สมองยังไม่บวม ใครมันจะไม่ยอมมาล่ะ?"
"เอาล่ะ นายทำงานให้ดี คว้าตำแหน่งแรงงานตัวอย่างระดับเมืองมาให้ได้"
"สิ้นปีผมยื่นรายงานให้นายได้เงินเดือนสองเท่า แล้วจะซื้อตั๊กแตนนำเข้าชั้นดีสักชั่งสองชั่งเป็นขนมให้นาย"
เขาหมุนตัวสาวเท้าก้าวใหญ่ไปที่ประตู
"อาฉี!"
มอร์ติเมอร์ร้องขึ้นกะทันหันจากข้างหลัง
โจวซิงซิงชะงักเท้า หันกลับมา
มอร์ติเมอร์พยายามอยู่ในลำคออยู่นาน สุดท้ายก็พ่นออกมาสามคำภาษาจีนที่ออกเสียงแปลกหู
"เสี่ย เสี่ย หนี (ขอบคุณนะ)"
โจวซิงซิงชะงักไปหนึ่งวินาที
มองคางคกที่ถูกคนทั้งโลกทอดทิ้งตรงหน้า ลำคอเขากระตุกเล็กน้อย
แต่เขาก็ไม่ชินกับฉากซึ้งกินใจแบบนี้อยู่แล้ว โบกมือ เดินจากไปในความมืดโดยไม่หันหลังกลับ