ตี 4 ของวันถัดมา ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท
จางว่านฉิงยังหลับสนิท หลินเฉิงค่อย ๆ ดึงแขนกลับมา ห่มผ้าให้อีกฝ่าย แล้วลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ
เขาอาศัยแสงจันทร์เดินเข้าไปในครัว เปิดฝาถังข้าวดู ข้าวกล้องเหลือเพียงบาง ๆ ก้นถัง ส่วนแป้งสาลีขาวที่เพิ่งต้มให้ว่านฉิงกินเมื่อครู่นี้ ก็เป็นธัญพืชขัดสีอย่างดีที่เหลืออยู่ในบ้านทั้งหมดแล้ว
ในยุคนี้ ชีวิตของชาวชนบทลำบากถึงขีดสุด
ก่อนหน้านี้เพิ่งเกิดภัยแล้งช่วงฤดูใบไม้ผลิ พืชผลในไร่นาเสียหายจนไม่ได้ผลผลิต ตอนนี้จึงเป็นช่วงขาดแคลนอาหารระหว่างฤดูเก็บเกี่ยว
ชาวบ้านทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างไม่มีข้าวจะหุง อาหารมื้อก่อนแทบไม่พอประทังถึงมื้อต่อไป ต่อให้เป็นคนงานชายฉกรรจ์ก็ยังต้องดื่มน้ำแกงใบมันเทศใสจนเห็นเงาคน กินก้อนผักแห้งแข็ง ๆ ให้อิ่มน้ำไปก่อน จนผอมโซหน้าซีดเหลือง
บ้านของหลินเฉิงยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ตอนนั้นเพื่อรวบรวมสินสอดราคาแพงถึง 200 หยวนสำหรับแต่งจางชุ่ยฮวา เขาถึงกับควักเงินเก็บก้นหีบที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้จนหมด
ตลอดเดือนที่ผ่านมา ของดีอะไรที่พอมีอยู่ในบ้านก็ถูกจางชุ่ยฮวากวาดกลับไปบ้านเดิมจนเกลี้ยง ส่วนเขาเองอาศัยออกทะเลไปเก็บสาหร่ายทะเลไร้ราคา ประทังชีวิตอย่างกระเบียดกระเสียร
แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
วันนี้เป็นวันที่ 3 ซึ่งเป็นวันน้ำลงมาก
หากเป็นชาติที่แล้ว ตอนนี้เขาคงไปแย่งปลาตัวเล็กกุ้งตัวน้อยไร้ราคา กับคนในหมู่บ้านหลายสิบคนที่หิวจนตาแดงอยู่บนหาดโคลนธรรมดาทางตะวันออกของหมู่บ้าน
แต่หลังจากเกิดใหม่ ในหัวของหลินเฉิงมีประสบการณ์จับสัตว์ทะเลจากอนาคตหลายสิบปีอยู่เต็มเปี่ยม
เขาจำได้แม่นว่า ตอนรุ่งสางของวันนี้ กระแสน้ำใต้ทะเลที่หาได้ยากสายหนึ่งเกิดขึ้นนอกชายฝั่งเมื่อหลายวันก่อน
บริเวณแนวโขดหิน “กุ้ยเจี้ยนโฉว” ทางตะวันตกของหมู่บ้าน ซึ่งอันตรายที่สุด จะมีอาหารทะเลน้ำลึกชั้นดีจำนวนมากถูกพัดขึ้นมาบนหาดตื้น หลังน้ำลงมาก พวกมันก็จะติดอยู่ในแอ่งน้ำลึก!
ชาติที่แล้วกว่าจะมีคนบังเอิญเข้าไปที่นั่นก็ผ่านไปสามวันแล้ว เขาเก็บปลาเน่ากุ้งเสียได้จำนวนหนึ่ง แล้วทำเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ
หลินเฉิงหยิบคีมเหล็ก สวิง และฉมวกจากมุมห้อง แล้วหิ้วถังไม้ใบใหญ่สองใบ ก่อนมุ่งหน้าไปทางตะวันตกของหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว
แนวโขดหิน “กุ้ยเจี้ยนโฉว” เต็มไปด้วยหินประหลาดแหลมคม ทั้งยังลื่นมาก ปกติไม่มีใครกล้ามาที่นี่
แต่ตอนนี้หลินเฉิงมีร่างกายแข็งแรงถึงขีดสุดในวัย 20 ปี บวกกับประสบการณ์จับสัตว์ทะเลหลายสิบปีจากชาติที่แล้ว ทำให้เขาเดินไปมาระหว่างโขดหินได้ราวกับเดินบนพื้นราบ
อาศัยแสงจันทร์สลัวกับไฟฉาย หลินเฉิงก็พบแอ่งน้ำลึกที่ซ่อนอยู่หลังโขดหินขนาดใหญ่สองก้อนได้อย่างรวดเร็ว
ทันทีที่แสงไฟฉายส่องลงไป ต่อให้เตรียมใจมาแต่แรกแล้ว ลมหายใจของหลินเฉิงก็ยังถี่กระชั้นขึ้นอย่างอดไม่ได้!
ในแอ่งน้ำขนาดไม่ถึง 20 ตารางเมตร มีอาหารทะเลชั้นเลิศติดอยู่แน่นขนัด!
ปูม้าตัวใหญ่ขนาดเท่าปากชามหลายตัว ก้ามทั้งสองข้างแข็งแรง กำลังไต่ไปมาบนผนังหินอย่างอวดดี ส่วนใต้น้ำมีปลาจินอวี๋ป่าตัวใหญ่สีทองอร่ามยาวกว่าหนึ่งฉื่อว่ายอยู่สิบกว่าตัว
ที่ทำให้คนตาลุกยิ่งกว่านั้นคือ ตามซอกใต้โขดหินมีหอยเป๋าฮื้อเก้าหัวชั้นเลิศขนาดเท่าฝ่ามือเกาะแน่นอยู่หลายตัว ข้าง ๆ ยังมีปลิงทะเลป่าตัวดำปี๋อ้วนเท่าแขนเด็กนอนอยู่อย่างเกียจคร้านอีกหลายตัว!
ในยุคที่เนื้อหมูราคาจินละ 7–8 เหมา ชาวบ้านทุกบ้านอดอยากจนต้องแทะเปลือกไม้ขุดผักป่ากิน อาหารทะเลชั้นเลิศในแอ่งนี้เอาไปแลกเงินได้ไม่น้อยเลย!
“รวยแล้ว!”
หลินเฉิงไม่ลังเลอีกต่อไป พับขากางเกงขึ้นแล้วกระโดดลงแอ่งน้ำ
ทุกครั้งที่คีมเหล็กพุ่งออกไป เขาก็คีบกระดองปูม้าตัวใหญ่ได้อย่างแม่นยำ ก่อนโยนลงถังทันที
ใช้สวิงช้อนทีเดียวก็ได้ปลาจินอวี๋ตัวใหญ่ที่ยังมีชีวิตมาสองตัว เกล็ดของพวกมันเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์
จากนั้นเขากลั้นหายใจดำลงไปในน้ำ ใช้พลั่วเหล็กแบนเล็งจังหวะแล้วงัดหอยเป๋าฮื้อเก้าหัวชั้นเลิศที่ยังไม่ทันตั้งตัวขึ้นมาหลายตัว แถมยังคว้าปลิงทะเลป่าตัวอวบอ้วนขึ้นมาด้วย
เพียงชั่วโมงกว่า ๆ ถังไม้ใบใหญ่สองใบก็เต็มเอี๊ยด น้ำหนักรวมกันมากถึง 70–80 จิน!
ปูม้าตัวใหญ่กางก้ามขู่ ปลาจินอวี๋ตัวใหญ่เปล่งประกายสีทอง ด้านบนสุดยังมีหอยเป๋าฮื้อกับปลิงทะเลหายากวางอยู่ด้วย
หกโมงเช้า ฟ้าสางเต็มที่ พระอาทิตย์ยามเช้าโผล่พ้นผิวน้ำทะเล
หลินเฉิงหิ้วถังไม้ใบใหญ่ที่หนักอึ้งไว้ข้างละใบ แล้วเดินกลับอย่างมั่นคง
พอเดินเข้าปากหมู่บ้าน เขาก็ผ่านบ่อน้ำเก่าแก่ของหมู่บ้านพอดี
ตอนนั้นมีชาวบ้านหลายคนตื่นแต่เช้ามาตักน้ำกับล้างผักป่ารวมตัวกันคุยอยู่ข้างบ่อ แต่ละคนหน้าตาซีดเซียว พอพูดถึงถังข้าวที่บ้านใกล้หมดก็ได้แต่ถอนหายใจ
ท่ามกลางฝูงชน มีจางชุ่ยฮวาที่แต่งตัวฉูดฉาดยืนอยู่ด้วย
วันนี้จางชุ่ยฮวาตั้งใจใส่เสื้อลายตารางสีแดง ถือกะละมังไม้พลางคุยอวดกับพวกปากมากในหมู่บ้าน
เดิมทีเธอกะเวลาไว้ว่าหลินเฉิงจะกลับจากจับสัตว์ทะเลตอนนี้ และคงได้ปูตัวเล็ก ๆ มาแค่ไม่กี่ตัวเหมือนทุกครั้ง ก่อนเดินกลับมาด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
เธอตั้งใจมาดักรอที่นี่ เพื่อดูหลินเฉิงที่แบกหนี้ท่วมหัวและเพิ่งหย่ากับเธอ กลายเป็นตัวตลกสภาพย่ำแย่ไปตามระเบียบ แถมยังจะได้อวดโชคดีของตัวเองที่กำลังจะแต่งเข้าเมืองอีกด้วย!
“อ้าว นั่นหลินเฉิงไม่ใช่เหรอ? กลับมาเช้าขนาดนี้ สงสัยจะมือเปล่าสินะ?”
พอเห็นหลินเฉิง จางชุ่ยฮวาก็ร้องเสียงดังประชดประชันทันที “ก็แน่ล่ะ เป็นหนี้ค่าอาหารจนท่วมหัว แล้วยังทิ้งฉันที่เป็นตัวนำโชคให้สามี ไปแต่งกับผู้หญิงพูดน้อยที่มีแต่จะนำโชคร้าย นายจะไปหาอะไรดี ๆ ได้ล่ะ...”
ชาวบ้านรอบ ๆ ต่างก็ยืดคอมองเข้าไปในถังไม้ของหลินเฉิง
ทันทีที่ทุกคนเห็นของในถังไม้สองใบ ข้างบ่อน้ำก็เงียบกริบไปในฉับพลัน ทุกคนสูดปากด้วยความตกตะลึง!
“คุณพระช่วย! นี่มันปลาจินอวี๋ป่าตัวใหญ่ไม่ใช่เหรอ? ตัวใหญ่ขนาดนี้ ตัวหนึ่งต้องหนักสามสี่จินแน่ ๆ!”
“ดูปูม้าตัวนั้นสิ ก้ามมันยังใหญ่กว่าข้อมือฉันอีก อย่างน้อยก็มีสิบกว่าตัวแน่ะ”
“ข้างบนนั่นอะไรน่ะ! หอยเป๋าฮื้อเก้าหัวกับปลิงทะเลเหรอ?”
ชาวบ้านพากันฮือฮา ดวงตาที่ไม่ได้กินของมัน ๆ มานานและหิวจนแทบเขียวโปนออกมา หลายคนถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อกอย่างห้ามไม่อยู่
แค่เอาของพวกนี้ไปขายก็แลกเงินได้อย่างน้อยหลายสิบหยวนแล้ว! เงินนั่นซื้ออาหารได้ตั้งเท่าไร พอประทังช่วงอดอยากได้ แถมยังใช้คืนหนี้นอกระบบของหลินเฉิงจนหมด แล้วเหลือกินดีอยู่ดีได้อีก!
รอยยิ้มลำพองใจบนหน้าจางชุ่ยฮวาพลันแข็งค้าง เธอไม่อยากเชื่อ จึงรีบเข้าไปดูใกล้ ๆ พอเห็นอาหารทะเลชั้นดีสองถังใหญ่ที่ขายได้ราคาสูง ลูกตาก็แดงก่ำทันที อิจฉาจนแทบคลั่ง!
เป็นไปได้ยังไง!
เมื่อก่อนตอนหลินเฉิงจับอาหารทะเลมาให้เธอ อย่างมากก็ได้ปูม้าสองสามตัว วันนี้เพิ่งหย่ากับหลินเฉิงแท้ ๆ พอหันกลับมาก็มีของเต็มถังขนาดนี้แล้วเหรอ?
ของพวกนี้เดิมทีก็ต้องเป็นของเธอ เงินที่ขายได้ก็ต้องเป็นของเธอ!
จางชุ่ยฮวาเต็มไปด้วยความโลภและความอิจฉาที่มีต่อหลินเฉิง จนลืมจดหมายที่เมื่อคืนยังไม่ได้ส่งออกไป แล้วร้องเรียกอย่างถือสิทธิ์ ยื่นมือไปคว้าของในถังทันที
“หลินเฉิง! เมื่อวานนายรับปากแม่ฉันแล้วว่าวันนี้จะจับปูม้าไปให้กิน ปูม้าตัวใหญ่พวกนี้กับปลาจินอวี๋ยกให้ฉัน ฉันจะเอากลับไปตุ๋นซุปให้แม่!”
พอเห็นท่าทีถือดีของจางชุ่ยฮวา ตอนที่นิ้วของเธอกำลังจะแตะถังไม้ หลินเฉิงก็ยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่ท้องของเธออย่างแรงทันที!
“ปัง!”
“อ๊าย!”
จางชุ่ยฮวาร้องโหยหวน ร่างทั้งร่างลอยละลิ่วออกไป ก่อนจะตกลงก้นจ้ำเบ้าลงในแอ่งน้ำเสียที่เต็มไปด้วยโคลนข้างบ่ออย่างแม่นยำ!
น้ำโคลนกระเซ็นเลอะหัวเลอะหน้าจนเธอดูมอมแมมสุดขีด
“หลินเฉิง นายกล้าเตะฉันเหรอ?!”
จางชุ่ยฮวาถ่มน้ำโคลนออกมา แล้วกรีดร้องราวกับคนบ้า
หลินเฉิงหิ้วถังอาหารทะเลใบใหญ่สองใบ มองอดีตภรรยาที่นั่งอยู่ในน้ำโคลนจากเบื้องบน “เตะแล้วจะทำไม? เมื่อคืนเขียนหนังสือข้อตกลงไว้ชัดเจนแล้วว่าตระกูลจางกับฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!”
“จางชุ่ยฮวา ตอนนี้เธอยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะดื่มน้ำล้างเท้าฉัน ยังกล้าคิดจะกินปูม้าที่ฉันจับมาอีกเหรอ? ถ้ายังยื่นกรงเล็บมาอีก ฉันจะโยนเธอลงทะเลไปเป็นอาหารเต่า!”
พูดจบ หลินเฉิงก็ไม่คิดจะมองเธออีกแม้แต่น้อย เขาหิ้วถังอาหารทะเลที่เต็มจนแน่นทั้งสองใบ แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางสถานีประมง