ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งลานบ้านก็เงียบกริบ!
จางว่านฉิงที่อยู่ตรงมุมเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตใสกระจ่างเต็มไปด้วยความตกตะลึงและทำอะไรไม่ถูก ใบหูขาวผ่องแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา
หลังความเงียบงันชั่วครู่ เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูก็ดังลั่นไปทั่วลานบ้าน
“หลินเฉิง นายบ้าไปแล้วเหรอ! จะมาแต่งกับยัยใบ้คนนี้เนี่ยนะ?!”
จางชุ่ยฮวาผุดลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว
ในสายตาของเธอ จางว่านฉิงน้องสาวเป็นแค่สาวใช้ชั้นต่ำที่เกิดมาเพื่อรับใช้คนอื่น ไม่คู่ควรแม้แต่จะยก รองเท้าให้เธอด้วยซ้ำ!
หลินเฉิงกลับไม่เอาเธอที่เป็นสาวงามประจำหมู่บ้านและละแวกใกล้เคียง แต่ดันเลือกยัยผอมแห้งตัวขาดทุนคนนั้นหรือ?
นี่มันเหมือนตบหน้าเธอฉาดใหญ่ชัด ๆ!
“ฉันไม่ยอม! อย่าหวังจะเอานังตัวดีนั่นมาทำให้ฉันโมโห!”
จางชุ่ยฮวาร้องค้านเสียงแหลม
จางเหล่าซวงกับหลี่กุ้ยหลานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สบตากันหลังหายตกใจ ดวงตาขุ่นมัวกลอกไปมา แล้วทั้งคู่ก็เริ่มคิดคำนวณในใจทันที
สินสอด 200 หยวน ตอนนี้กลายเป็นอิฐกับกระเบื้องไปแล้ว จะเอาคืนก็ไม่ได้
ถ้าหลินเฉิงไปก่อเรื่องที่สหกรณ์จริง ๆ พวกเขาต้องเสียเปรียบแน่!
แต่ถ้าส่งลูกสาวคนรองให้หลินเฉิงแทน...
ไม่ต้องคืนเงินสินสอด หลินเฉิงก็ยังเป็นลูกเขยตระกูลจาง ต่อไปก็ยังต้องทำงานหนักเหมือนวัวแก่ คอยเอาของทะเลมาให้ครอบครัว!
ส่วนลูกสาวคนโตอย่างชุ่ยฮวา ก็จะได้กลับมาเป็นสาวโสดพอดี จะได้ไปเกาะคนงานชั่วคราวของสหกรณ์ในเมือง แถมตอนนั้นยังเรียกสินสอดก้อนโตมาหาภรรยาให้เย่าจู่ได้อีก!
ลูกสาวคนเดียวแต่งสองรอบ ดูดเลือดทั้งสองฝ่าย นี่มันเหมือนฟ้าประทานโชคดีชัด ๆ!
คิดได้อย่างนั้น หลี่กุ้ยหลานก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เธอยกมือปิดปากจางชุ่ยฮวาแล้วฉีกยิ้มกว้าง ก่อนตบต้นขาตัวเองพลางพูดกับหลินเฉิงว่า “โธ่เอ๊ย เฉิงจื่อ ที่แท้เธอชอบว่านฉิงนี่เอง ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ คนกันเองทั้งนั้น ของดีไม่ควรตกไปอยู่กับคนนอก เปลี่ยน! แม่ตัดสินใจให้ เดี๋ยวจัดการเปลี่ยนให้พวกเธอเลย!”
จางเหล่าซวงกลัวหลินเฉิงจะเปลี่ยนใจเหมือนกัน เขาเคาะกล้องยาสูบดังปัง แล้วตวาดจางชุ่ยฮวาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ชุ่ยฮวา หุบปาก! ในเมื่อเธอว่าเฉิงจื่อหยาบคาย ก็ยกเรื่องแต่งงานนี้ให้น้องสาวเธอไป!”
พูดจบ เขายังส่งสายตาให้จางชุ่ยฮวาไม่หยุด ก่อนกระซิบว่า “อย่าลืมคนในเมืองคนนั้นล่ะ!”
จางชุ่ยฮวาสะดุ้งไปทั้งตัว ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที
จริงด้วย! ถ้าเลิกกับหลินเฉิง เธอก็ไปหาพี่หวังในเมืองได้อย่างเปิดเผย ไม่ต้องทนอยู่กับชาวประมงจน ๆ คนนี้อีก!
เธอกัดฟัน จ้องจางว่านฉิงที่อยู่ตรงมุมด้วยแววตาอาฆาต แล้วหัวเราะเย็นชา “ได้ เปลี่ยนก็เปลี่ยน! หลินเฉิง อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน! แล้วแกด้วย นังตัวดี หลินเฉิงมันเป็นสัตว์เดรัจฉานชอบตีคน ฉันอยากเห็นนักว่าแต่งไปแล้วแกจะถูกมันทรมานจนตายยังไง!”
จางว่านฉิงที่อยู่ตรงมุมถูกเหตุการณ์พลิกผันนี้ทำให้ตกใจจนหน้าซีด ร่างผอมบางสั่นไม่หยุด
หลินเฉิงหัวเราะเยาะในใจ เขารู้ดีว่าพวกดูดเลือดพวกนี้กำลังคิดอะไรอยู่
แต่เขาไม่เปิดทางให้พวกนั้นถอยแม้แต่น้อย จึงหันไปพูดกับชาวบ้านที่กำลังมุงดูว่า “รบกวนลุงคนไหนก็ได้ ช่วยไปเชิญเลขาธิการกองผลิตมาหน่อยครับ!”
หมู่บ้านชาวประมงอยู่ห่างจากตัวเมืองหลายสิบลี้ มีแต่เส้นทางภูเขา เวลาจัดงานแต่งงานโดยทั่วไปก็แค่เลี้ยงโต๊ะ ไม่ได้ไปจดทะเบียน
ขอแค่เลขาธิการกองผลิตมาเป็นพยาน การแต่งงานก็ถือว่าเปลี่ยนคู่กันแล้ว
ไม่นาน เลขาธิการกองผลิตอาวุโสก็เดินมาถึงทั้งที่ยังสวมเสื้อคลุมอยู่
หลังฟังเรื่องราวทั้งหมด เขามองคนตระกูลจางด้วยสายตาดูแคลน ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ก็ชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด
“ตระกูลจางนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ” ใครคนหนึ่งถ่มน้ำลาย “ลูกสาวคนโตเห็นแก่คนรวย เลยเอาลูกสาวคนรองมาใช้หนี้แทน!”
“ทำอะไรน่าเกลียดเกินไปแล้ว...”
สองสามีภรรยาจางเหล่าซวงหน้าแดงก่ำ แต่เพื่อเงิน 200 หยวน พวกเขาก็ยังหน้าด้านทำเป็นหูหนวกตาบอด
หลินเฉิงยืมกระดาษกับพู่กันต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน แล้วเขียนเอกสารฉบับหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนฟาดลงบนโต๊ะ “เลขาธิการเป็นพยาน วันนี้ผม หลินเฉิง ขอเลิกกับจางชุ่ยฮวา แล้วเปลี่ยนมาแต่งกับจางว่านฉิง”
“สินสอด 200 หยวนที่ให้ไปก่อนหน้านี้ถือว่ายกเลิกกัน แต่เอกสารฉบับนี้ไม่ใช่แค่หลักฐานเปลี่ยนคู่แต่งงาน ยังเป็นหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ด้วย! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จางว่านฉิงเป็นคนตระกูลหลิน เรื่องเกิดแก่เจ็บตายหรืองานมงคลและงานศพของตระกูลจาง ไม่เกี่ยวอะไรกับผม หลินเฉิงอีก! ใครกล้ามาขอส่วนแบ่งถึงบ้าน อย่าหาว่าฉมวกของผมไม่ไว้หน้า!”
สองสามีภรรยาจางเหล่าซวงหน้าเปลี่ยนสีทันที “เฉิงจื่อ ทำแบบนี้ได้ยังไง พวกเราก็เป็นพ่อตากับลูกเขยกัน...”
“ไม่เซ็นใช่ไหม? ถ้าไม่เซ็น ผมจะไปทุบอิฐแดงที่พวกคุณเพิ่งซื้อมาเมื่อวานนี้เดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้เช้าผมจะมัดจางชุ่ยฮวาไปแจ้งคณะปฏิวัติของสหกรณ์เรื่องพวกคุณหลอกเอาสินสอด!”
แววตาของหลินเฉิงดุดัน
คนตระกูลจางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ จางเย่าจู่ยิ่งหดตัวอยู่ด้านหลัง ไม่กล้าปริปาก
สุดท้าย จางเหล่าซวงก็ยื่นมือสั่นเทาประทับรอยนิ้วมือสีแดงลงไปอย่างอดสู
เอกสารทำไว้สองฉบับ หลินเฉิงเก็บฉบับของตัวเองใส่กระเป๋า แล้วเดินฉับ ๆ ไปหาจางว่านฉิงที่อยู่ตรงมุม
หลี่กุ้ยหลานเห็นดังนั้น แววตาก็ฉายความเสียดายวูบหนึ่ง ก่อนพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อจางว่านฉิงอย่างดุดัน “นังตัวขาดทุน ในเมื่อไม่ใช่คนตระกูลจางแล้ว ก็ถอดเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตัวนี้คืนมาซะ นี่เป็นของในบ้าน!”
“ไสหัวไป!”
หลินเฉิงตวาดลั่น แล้วผลักหลี่กุ้ยหลานออกไป ร่างสูงใหญ่ของเขายืนขวางหน้าจางว่านฉิงราวกับหอคอยเหล็ก ก่อนถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยท่าทางข่มขวัญ
“ยัยแก่หน้าไม่อาย กางเกงที่แกใส่อยู่ก็เป็นผ้าที่ฉันซื้อมาให้ตัดเอง จะให้ถอดคืนต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านด้วยไหม? ถ้ายังกล้าแตะเมียฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะสับมือแกทิ้ง!”
หลี่กุ้ยหลานก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น ถูกสายตาราวกับจะกินคนของหลินเฉิงทำเอาฉี่แทบราด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลินเฉิงหันกลับไปมองจางว่านฉิง แววตาอ่อนโยนลงในพริบตา
เขายื่นมือใหญ่ที่อบอุ่นออกไป จับมือเล็ก ๆ เย็นเฉียบและหยาบกร้านของเธอไว้
“ว่านฉิง ไม่ต้องกลัว กลับบ้านกับฉันนะ”
ต่อหน้าสายตาของคนทั้งหมู่บ้าน หลินเฉิงจับมือจางว่านฉิงที่ยังทำอะไรไม่ถูก แล้วเดินออกจากบ้านตระกูลจางจอมดูดเลือดอย่างองอาจ!
……
เมื่อกลับถึงลานบ้านของตระกูลหลินที่แม้จะเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน พอปิดประตู จางว่านฉิงก็รีบดึงมือกลับทันที เธอหดตัวอย่างหวาด ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง ก้มหน้าไม่กล้ามองหลินเฉิง
คำพูดของจางชุ่ยฮวาเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในหู เธอคิดว่าหลินเฉิงกำลังโกรธ พาเธอกลับมาแต่งด้วยก็แค่เพื่อประหยัดเงิน 200 หยวน เขาต้องระบายความโกรธที่มีต่อพี่สาวใส่เธอทั้งหมดแน่
ตั้งแต่เด็ก เธอถูกคนในบ้านรังเกียจอยู่บ่อย ๆ
เพราะเธอเป็นลูกคนที่สองตามนโยบายวางแผนครอบครัว แถมยังเป็นผู้หญิง
ถ้าพ่อแม่ไม่ได้คิดจะใช้แรงงานของเธอแลกสินสอด เธอคงถูกจับกดน้ำในกระโถนตายไปนานแล้ว!
แต่การด่าทอและทุบตีอย่างที่เธอคิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ หลินเฉิงก็ถอนหายใจ
เขาหันหลังเดินเข้าครัว ไม่นานก็ยกกะละมังน้ำร้อนมาวางตรงหน้าเธอ แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ยืนอยู่ในครัวเตาทั้งคืน เท้าเธอคงเย็นมากแล้ว รีบล้างเถอะ ฉันจะไปทำอะไรให้กิน”
จางว่านฉิงชะงักไป เงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของหลินเฉิงที่เดินเข้าครัว
ไม่นาน กลิ่นหอมของข้าวสาลีกับไข่ก็ลอยออกมาจากครัว
หลินเฉิงเดินออกมาพร้อมชามใบใหญ่ แล้ววางลงบนโต๊ะ
ในชามมีบะหมี่สีขาว วางไข่ดาวสองฟองที่ทอดจนเหลืองทองและมีน้ำมันเยิ้มอยู่ด้านบน โรยต้นหอมสีเขียวสด แล้วเหยาะน้ำมันงาลงไปอีกหน่อย
ของพวกนี้เป็นสิ่งที่หลินเฉิงประหยัดอดออมเตรียมไว้ จะเก็บเงินไปซื้อให้จางชุ่ยฮวา เขาเองยังไม่เคยยอมกินด้วยซ้ำ
“มากินสิ”
พูดแล้วเขาก็ยื่นตะเกียบให้เธอ
จางว่านฉิงมองของดีในชามที่ทั้งชีวิตไม่เคยได้กินมาก่อน แล้วมองชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนโยน จมูกก็แสบขึ้นมา น้ำตาหยดแหมะ ๆ ลงในชาม
ตอนอยู่บ้าน เธอได้กินแต่เปลือกมันเทศที่คนอื่นกินเหลือ กับข้าวต้มใสจนมองเห็นเงาตัวเอง ไม่เคยมีใครเห็นเธอเป็นคนแล้วทะนุถนอมเธอเลยสักครั้ง
“ยัยโง่ ร้องไห้ทำไม ต่อไปฉันจะทำให้กินทุกวัน”
หลินเฉิงถอนหายใจ ปลายนิ้วหยาบกร้านเช็ดน้ำตาบนแก้มเธอเบา ๆ “รีบกินเถอะ เดี๋ยวบะหมี่อืดหมด”
จางว่านฉิงพยักหน้าสะอึกสะอื้น แล้วค่อย ๆ กินบะหมี่ทีละนิด น้ำซุปร้อน ๆ ไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง ทำให้ร่างกายของเธออบอุ่นไปหมด
ดึกแล้ว
ในบ้านมีแค่ห้องเดียว กับเตียงดินหนึ่งหลัง
หลังล้างหน้าล้างตัว ฝุ่นและเขม่าดำบนหน้าของจางว่านฉิงก็หายไป เผยให้เห็นใบหน้าสวยสะอาดหมดจดที่แท้จริง
ผิวของเธอขาวมาก คิ้วตางดงามราวภาพวาด เพียงแต่เพราะผอมเกินไป พอสวมเสื้อกล้ามเก่าตัวโคร่งของหลินเฉิงก็ยิ่งดูหลวมโคร่ง
ชายเสื้อคลุมถึงโคนขาพอดี เผยให้เห็นเรียวขาขาวยาวที่มีสัดส่วนพอเหมาะ
เธอนอนเกร็งอยู่ริมเตียงดิน หลับตาปี๋ ขนตายาวสั่นระริก มือทั้งสองกำชายเสื้อแน่น เตรียมใจรับทุกอย่างแล้ว
แต่ที่นอนข้างกายยุบลง หลินเฉิงเป่าโคมดับ ทว่าไม่ได้ขึ้นมาคร่อมเธอ
ในความมืด ได้ยินเพียงเขาถอนหายใจแผ่วเบา แล้วดึงผ้าห่มมาห่มให้เธออย่างระมัดระวัง
“นอนได้แล้ว ไม่ต้องกลัว”
เสียงทุ้มอ่อนโยนของหลินเฉิงดังขึ้นในยามค่ำคืน “ฉันรู้ว่าวันนี้มันกะทันหันเกินไป เธอคงกลัว”
“รอจนกว่าเธอจะยอมรับฉันจริง ๆ และรู้สึกว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอแล้ว ฉันค่อยแตะต้องเธอ”
พอได้ยินคำพูดนี้ จางว่านฉิงก็ลืมตาขึ้นทันที
แต่ไม่รู้ทำไม พอฟังคำพูดที่ใส่ใจเธออย่างละเอียดอ่อนของหลินเฉิง จางว่านฉิงกลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจ ซ้ำยังเกิดความหวาดกลัวอย่างรุนแรงขึ้นมาแทน
ตั้งแต่เด็ก เธอชินกับการถูกคนรังเกียจ ตอนนี้จึงกลัวสุดขีดว่าหลินเฉิงไม่อยากแตะต้องเธอ เพราะรังเกียจที่เธอผอมแห้ง ไม่สวยเท่าพี่สาว
ถ้าแม้แต่หลินเฉิงก็ไม่ต้องการเธอ เธอก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะไปที่ไหนได้อีก
ในความมืด จางว่านฉิงกัดริมฝีปาก รวบรวมความกล้าทั้งชีวิต พลิกตัวแล้วขยับเข้าไปกอดแขนแข็งแรงร้อนผ่าวของหลินเฉิงด้วยตัวเอง
เธอซุกใบหน้าร้อนผ่าวลงกับอกของหลินเฉิง “พี่เฉิง...พี่...พี่รังเกียจว่าฉันขี้เหร่หรือเปล่า? ฉันไม่เป็นไรหรอก ฉันเป็นเมียที่พี่ใช้เงิน 200 หยวนแต่งกลับมา พี่...พี่เอาฉันเถอะ...”
เมื่อสัมผัสได้ถึงเรือนร่างอ่อนนุ่มลื่นละมุนในอ้อมแขน หลินเฉิงก็เกร็งไปทั้งตัว ลมหายใจหนักขึ้นหลายส่วน
เขาไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ย ร่างกายหนุ่มแน่นของเขาก็อดกลั้นมานานเกินไปแล้ว
พอได้ยินคำพูดนี้ ในที่สุดเขาก็อดใจไม่ไหว พลิกตัวขึ้นไปหาเธอ
“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะเบามือ...”