บนเตียงเตาดินแคบ ๆ หลินเฉิงหอบหายใจหนักอยู่บนร่างของหญิงสาว...
มือใหญ่หยาบกร้านข้างหนึ่งกำลังไล้ขึ้นจากน่องเนียนลื่นของหญิงสาวใต้ร่าง แผงอกที่ร้อนผ่าวแนบชิดกับเสื้อผ้าฝ้ายลายดอกไม้ซึ่งเปิดแหวกอยู่ครึ่งหนึ่ง อาศัยแสงไฟสลัวจึงมองเห็นผิวขาวผ่องวาบตา กับส่วนโค้งอวบอิ่มที่ขยับขึ้นลงตามลมหายใจหอบถี่
“เพี๊ยะ!”
เสียงตบหน้าดังกังวาน
ต่อจากนั้น หลินเฉิงก็รู้สึกเหมือนถูกใครสักคนเตะเข้าที่อกอย่างแรง
“หลินเฉิง ไอ้สารเลว ลงไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้!”
เสียงด่าทอแหลมสูงดังเข้าหูหลินเฉิง
เขาสะดุ้งเฮือก ดวงตาที่พร่ามัวอยู่แต่เดิมพลันกระจ่างขึ้น
เขาก้มมองมือตัวเอง มือใหญ่แข็งแรง ไร้จุดด่างดำของคนชราแม้แต่น้อย
เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นกำแพงดินที่ติดภาพปีเก่าพร้อมคำขวัญ “ปฏิวัติจับให้มั่น ส่งเสริมการผลิต” และปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง
วันที่ 18 มิถุนายน ปี 1978
“ฉันเกิดใหม่แล้วเหรอ?”
เขากลับมาอยู่ในวัยยี่สิบ ตอนที่เพิ่งแต่งงานกับจางชุ่ยฮวาจากหมู่บ้านข้าง ๆ ได้ไม่ถึงเดือน!
“มองอะไร! ตัวใหญ่เหมือนหมีดำ ยังจะทับฉันเสียเต็มแรง กระดูกฉันแทบหักหมดแล้ว!”
ตรงมุมเตา จางชุ่ยฮวารีบติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย ยกมือกอดอก แล้วจ้องหลินเฉิงอย่างรังเกียจ
“ฉันบอกนายตั้งนานแล้วว่านายตัวสูงใหญ่เกินไป เรื่องอย่างว่าก็เหมือนควายป่า ฉันร่างกายอ่อนแอ กลัวเจ็บ!”
“ถ้านายกล้าแตะตัวฉันอีก ฉันจะไปแจ้งที่สำนักงานคณะกรรมการหมู่บ้านว่านายคุกคามฉัน!”
เมื่อได้ยินข้ออ้างคุ้นหูจนฝังลึกถึงกระดูก แววตาหลินเฉิงก็เอ่อล้นด้วยความแค้นและความเศร้าอย่างท่วมท้น
ชาติที่แล้ว เขาเชื่อคำโกหกของจางชุ่ยฮวา
เพราะสงสารที่เธอ “กลัวเจ็บ” ตลอดสามปีหลังแต่งงาน เขาจึงไม่เคยได้แตะต้องเธอจริง ๆ สักครั้ง!
ทุกวันเขาออกไปหาของทะเลตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง วางอวนดักปลาแบบไม่มีทางรอด งมปลิงทะเลกับหอยเป๋าฮื้อ หาเงินแทบตายเพื่อให้เธอกินดีอยู่ดี จนเลี้ยงเธอให้ขาวอวบ
แต่ผลสุดท้ายล่ะ?
สามปีให้หลัง จางชุ่ยฮวายื่นฟ้องหย่า แถมยังหอบเงินเก็บก้อนโต 800 หยวนที่เขาหามาอย่างเลือดตาแทบกระเด็นไปด้วยทั้งหมด!!!
หลังจากนั้นเขาถึงได้รู้ว่า จางชุ่ยฮวาไม่ได้กลัวเจ็บเลยสักนิด เธอแค่ต้องการรักษาพรหมจรรย์ไว้ให้คนรักเก่าที่ทำงานชั่วคราวในเมือง
หลังหย่า หลินเฉิงกลายเป็นตัวตลกในหมู่บ้านละแวกนั้น
เขาใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยจนถึงอายุห้าสิบ ถึงได้แต่งงานกับหญิงม่ายคนหนึ่ง
ต่อมาเมื่ออายุหกสิบห้า เพราะตอนหนุ่ม ๆ แช่น้ำทะเลเย็นจัดนานเกินไปเพื่อหาเงิน เขาจึงป่วยเป็นโรครูมาตอยด์และโรคปอดอย่างรุนแรง กระอักเลือดตาย แถมยังไม่มีแม้แต่โลงศพดี ๆ สักใบ!
“ชาตินี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นไอ้หน้าโง่ที่โดนหลอกอีกเด็ดขาด!”
หลินเฉิงกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
จางชุ่ยฮวาสะดุ้งกับสายตาของเขา แต่เพราะปกติหลินเฉิงตามใจเธอทุกอย่าง เธอจึงเชิดอกขึ้นทันทีแล้วสั่งอย่างวางอำนาจ
“ยืนเหม่ออะไรอยู่? รีบไปล้างชามในครัว! พรุ่งนี้ตีห้าไปจับปูเขียวตัวใหญ่สองตัวที่หาดโขดหินมาให้ฉัน แม่ฉันอยากกินตอนเที่ยง...”
“ฝันกลางวันไปเถอะ!”
หลินเฉิงตัดบทเสียงเย็น ขณะค่อย ๆ สวมเสื้อกล้ามผ้าหยาบ แล้วมองเธอจากเบื้องบน
“จางชุ่ยฮวา พรุ่งนี้เช้าเราไปสหกรณ์เพื่อหย่ากัน”
“เธอกลัวเจ็บ ฉันก็ไม่รับใช้แล้วเหมือนกัน! อีกอย่าง เงินสินสอด 200 หยวนที่ฉันจ่ายไปตอนแต่งกับเธอ รวมถึงคูปองของเครื่องใช้สามชิ้นกับจักรยาน ต้องคืนมาให้ครบทุกใบ!”
จางชุ่ยฮวานิ่งอึ้ง ราวกับได้ยินเรื่องตลกเหลือเชื่อ “หลินเฉิง นายกินยาผิดหรือไง? กล้ามาพูดเรื่องหย่ากับฉันเหรอ?”
แต่พอสบตาไร้ความรู้สึกของหลินเฉิง เธอก็เริ่มกลัว
เจ้าวัวงานที่ปกติทำทุกอย่างไม่เคยบ่น วันนี้ทำไมถึงกลายเป็นคนบ้าคลั่งเหมือนจะกินคนได้?
ยิ่งไปกว่านั้น เงินสินสอด 200 หยวนก้อนนั้น เธอเอาไปช่วยน้องชายที่บ้านเกิดสร้างบ้านมุงกระเบื้องหมดแล้ว จะเอาอะไรไปคืนเขา?!
ตอนนี้จะหย่าไม่ได้เด็ดขาด!
ถึงจะหย่าก็ต้องรอให้รีดเงินจากหลินเฉิงจนหมดก่อน!
คิดได้ดังนั้น จางชุ่ยฮวากลอกตา แล้วตบต้นขาฉาด นั่งลงบนเตาแล้วเริ่มโวยวายเรียกคะแนนสงสารทันที “โอ๊ย ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
“ไอ้สารเลวไร้หัวใจ แค่เห็นว่าฉันร่างกายอ่อนแอก็รังเกียจ เพิ่งแต่งงานกันไม่ถึงเดือนก็จะไล่ฉันไปแล้ว! ฉันเป็นสาวบริสุทธิ์แต่งกับนาย ชื่อเสียงก็ยกให้นายไปหมด ตอนนี้ยังจะบีบให้ฉันไปตายอีกหรือไง...”
ถ้าเป็นชาติที่แล้ว หลินเฉิงคงลนลานจนคุกเข่าขอร้องไปแล้ว
แต่ตอนนี้เขาเพียงหัวเราะเย็นชา ก้าวยาว ๆ เข้าไปหา มือใหญ่ราวกับใบพัดจับข้อมือจางชุ่ยฮวาไว้แล้วกระชากเธอลงจากเตาอย่างแรง ราวกับหิ้วลูกไก่!
“อ๊า! หลินเฉิง นายทำอะไร! เจ็บจะตายอยู่แล้ว ปล่อยนะ!”
จางชุ่ยฮวากรีดร้องพลางดิ้นรน เตะขาไปมา
แต่หลินเฉิงออกทะเลและพายเรือมาหลายปี กำลังของเขามหาศาล มือที่จับเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็กไม่ขยับเลยสักนิด
เขาลากจางชุ่ยฮวาที่สวมรองเท้าผ้าอยู่เพียงคู่เดียว เตะประตูไม้เปิด แล้วมุ่งหน้าไปบ้านตระกูลจางทางฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านด้วยฝีเท้าฉับไว
“เธอชอบร้องนักใช่ไหม? ไปสิ ไปร้องที่บ้านพ่อแม่เธอ! วันนี้ถ้าไม่คืนสินสอด ฉันจะรื้อหลังคาบ้านตระกูลจางให้หมด!”
ตอนนี้เพิ่งเลยสองทุ่ม คนในหมู่บ้านหลายคนยังไม่เข้านอน พอได้ยินเสียงเอะอะก็พากันโผล่หน้าออกมาดู
หลินเฉิงไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทา เขาลากจางชุ่ยฮวามาจนถึงหน้าประตูบ้านตระกูลจาง แล้วเตะประตูไม้ที่ปิดแง้มอยู่ให้เปิดออกดังปัง
ในลานบ้าน พ่อตาจางเหล่าซวงนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่ ส่วนแม่ยายหลี่กุ้ยหลานกำลังเย็บพื้นรองเท้า
จางเย่าจู่ น้องเมียของเขา กำลังกัดหมั่นโถวแป้งขาวอยู่
แป้งขาวนั่น หลินเฉิงเพิ่งเอามาให้เมื่อไม่กี่วันก่อน!
“ทำอะไรกัน! โจรบุกหมู่บ้านหรือไง!”
หลี่กุ้ยหลานสะดุ้ง ตะโกนด่าออกมาได้คำเดียว ก็เห็นหลินเฉิงเหวี่ยงจางชุ่ยฮวาที่กำลังร้องไห้โวยวายลงกลางลานราวกับโยนขยะ
“พ่อ แม่! หลินเฉิงเป็นบ้าไปแล้ว! เขาจะหย่ากับฉัน แล้วยังจะให้เราคืนสินสอด 200 หยวนด้วย!”
จางชุ่ยฮวานอนคว่ำอยู่บนพื้น กุมข้อมือที่ช้ำเขียวแล้วร้องไห้โฮ
สีหน้าของจางเหล่าซวงกับหลี่กุ้ยหลานเปลี่ยนไป
เงิน 200 หยวนนั่นเพิ่งเอาไปซื้ออิฐแดงกับไม้สำหรับสร้างบ้านให้ลูกชายเมื่อวาน ตอนนี้อย่าว่าแต่ 200 เลย แม้แต่ 20 หยวนทั้งบ้านก็ยังควักออกมาไม่ได้!
เมื่อเห็นหลินเฉิงขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยโทสะ หลี่กุ้ยหลานก็กลอกตา ก่อนรีบเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มแล้วเดินเข้าไปหา
“โธ่ เฉิงจื่อ ผัวเมียทะเลาะกันบนหัวเตียงก็ไปคืนดีกันที่ปลายเตียง ชุ่ยฮวายังสาว ไม่รู้ประสีประสา อายุยังน้อยร่างกายก็บอบบาง แกเป็นผู้ชายก็อดทนหน่อย ยอมเธอบ้างสิ!”
จางเหล่าซวงก็ทำหน้าขรึม วางท่าผู้ใหญ่สั่งสอน “ใช่แล้ว เฉิงจื่อ พวกเราชาวบ้านจะหย่ากันง่าย ๆ ได้ยังไง? ถ้าคนอื่นรู้จะมองยังไง!”
“ชุ่ยฮวาร่างกายอ่อนแอ รออีกสองปีพอร่างกายแข็งแรงขึ้น เธอต้องยอมเข้าหอแน่”
“ฟังพ่อเถอะ อดทนหน่อย รีบพาชุ่ยฮวากลับไปนอน เรื่องสินสอดก็อย่าพูดถึงอีก!”
“อดทนหน่อยงั้นเหรอ?”
หลินเฉิงฟังสองสามีภรรยาพูดเข้าขากันอย่างหน้าด้าน ๆ แล้วโกรธจนหัวเราะออกมา
ชาติที่แล้วพวกเขาก็ใช้คำพูดแบบนี้หลอกให้เขาเป็นตู้เอทีเอ็มอยู่ตั้งสามปี!
ในจังหวะที่หลินเฉิงกำลังจะระเบิดอารมณ์ หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาคนตรงหน้าประตูครัว
ร่างเล็กผอมยืนอยู่ตรงนั้น
เด็กสาวสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตัวเก่าที่ซักจนสีซีดและปะชุนหลายแห่ง ในมือยังถือฟืนแห้งอยู่ด้วย
เพราะขาดสารอาหาร เธอจึงดูบอบบางตัวเล็ก แต่ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือนั้นมีเครื่องหน้าสะสวย อ่อนโยน
ตอนนี้เธอมองหลินเฉิงอย่างหวาด ๆ ปนเป็นห่วง
เธอคือน้องสาวของจางชุ่ยฮวา หรือก็คือน้องเมียของเขา ชื่อจางว่านฉิง
พอเห็นจางว่านฉิง หลินเฉิงก็นิ่งงัน
เรื่องราวในชาติก่อนผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง
ชาติที่แล้ว หลังถูกจางชุ่ยฮวาหลอกเอาเงินไปจนหมด แถมยังล้มป่วยหนัก คนในหมู่บ้านต่างพากันหลบหน้าเขาอยู่ไกล ๆ
มีเพียงน้องเมียที่พูดน้อยคนนี้ แอบเอาห่อยาสมุนไพรกับมันเทศเผาสิบกว่าหัวมาส่งให้เขาในยามค่ำคืน
เธอยังเอาเงิน 5 หยวนที่เก็บสะสมมาหลายปี ตั้งใจจะซื้อเชือกผูกผมสีแดง ยัดไว้ใต้หมอนของเขา
หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เขาตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง ก็มักจะพบผักทะเลตากแห้งหรือเสื้อผ้าที่ปะชุนเรียบร้อยวางอยู่หน้าบ้าน
ต่อมาเขาได้ยินมาว่า จางเหล่าซวงกับภรรยาจะขายจางว่านฉิงให้พ่อม่ายวัยห้าสิบกว่าในหมู่บ้านข้าง ๆ เพื่อหาเงินค่าสินสอดให้ลูกชาย
จางว่านฉิงขัดขืนจนถึงที่สุด แล้วกระโดดทะเลตาย...
ตอนงมศพขึ้นมา ในมือเธอยังกำเปลือกหอยสังข์ที่หลินเฉิงเคยยื่นให้ส่ง ๆ อยู่เลย
ชาติที่แล้วเขาโง่บัดซบ มองหมาป่าเป็นของล้ำค่า แต่กลับปกป้องคนเพียงคนเดียวที่ดีกับเขาไม่ได้!
ตอนนี้เมื่อเห็นหลินเฉิงมองมา จางว่านฉิงก็ขยับปากพูดกับเขาอย่างไร้เสียงว่า “พี่เขย อย่าโมโหจนเสียสุขภาพเลย...”
หลินเฉิงสูดหายใจลึก ข่มความรู้สึกขมขื่นที่เอ่อขึ้นมาจนแสบตา แล้วหันกลับไปมองพ่อตากับแม่ยายที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม รวมถึงจางชุ่ยฮวาที่นั่งรอให้เขายอมอ่อนข้ออยู่บนพื้น
“ได้สิ พวกเธอบอกให้ฉันอดทนใช่ไหม?”
หลี่กุ้ยหลานคิดว่าจับจุดลูกเขยโง่คนนี้ได้แล้ว จึงรีบฉวยโอกาสพูดต่อ “ใช่ ๆ เฉิงจื่อเป็นเด็กดี อดทนหน่อยเดี๋ยวก็ผ่านไป รีบพาชุ่ยฮวากลับ...”
“จะให้ฉันทนที่พวกเธอไม่คืนสินสอดก็ได้!”
หลินเฉิงพูดเสียงดังฟังชัดแล้วตัดบทเธอ “แต่ฉันจะหย่าให้ได้! ในเมื่อพวกเธอไม่มีเงิน 200 หยวนมาคืน ก็เอาคนมาใช้หนี้! ฉันจะหย่ากับจางชุ่ยฮวา แล้วให้จางว่านฉิงแต่งกับฉัน!”