“ช่วงนี้เธอค่อนข้างยุ่ง มีโปรเจกต์หลายตัวที่ต้องติดตาม”
“ยังไม่รู้สถานการณ์อีกฝ่ายเป็นยังไง เลยพาเธอมาไม่ได้”
“รอเรื่องจัดการเรียบร้อยก่อน ค่อยพาเธอมาด้วยกัน”
หลินชิงเหอเดินเข้าไปในลานบ้าน วางของขวัญลงบนโต๊ะหินอย่างไม่พิถีพิถัน
หลินเย่าตงวางถ้วยชาลง ถอนหายใจ “ก็ใช่ ตอนนี้แกคิดยังไง? อยากกลับไปดูพวกเขาบ้างไหม?”
เขารินชาให้หลินชิงเหอ วางไว้ตรงหน้า
“รอเจอหน้ากันก่อนเถอะ ยังไม่รู้ว่าพวกเขามีท่าทียังไง” หลินชิงเหอหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ คำพูดเรียบนิ่ง
“ฉันได้ยินเสี่ยวชานบอกว่า ทางตระกูลหลี่ไม่ได้ไล่เด็กปลอมคนนั้นออก ยังเลี้ยงไว้เป็นลูกตัวเองอยู่ ไม่รู้คิดอะไรอยู่”
“ก็สมเหตุสมผล”
หลินชิงเหอน้ำเสียงนิ่งๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ
“หลี่กว้านหยู่อยู่ในตระกูลหลี่มากว่ายี่สิบปี ต่อให้เป็นหมา ก็เลี้ยงให้มีใจผูกพันแล้ว”
“สำหรับพวกเขา ด้านหนึ่งคือลูกแท้ๆ ที่ไม่เคยเจอหน้า ไม่รู้จักนิสัยความสามารถ อีกด้านคือเด็กที่เลี้ยงมาอย่างดี เคียงข้างตัวเองมากว่ายี่สิบปี ถ้าจะให้ไล่หลี่กว้านหยู่ออกจากบ้านจริงๆ พวกเขาก็คงไม่ไหวจริงๆ ต้นทุนที่จมไปมันมากเกินไป”
หลินเย่าตงขมวดคิ้ว “พูดอย่างนั้นก็ถูก แต่ตอนนั้นเป็นพี่เลี้ยงแกล้งสลับเด็ก ลูกชายแท้ๆ ต้องไปทนลำบากอยู่ข้างนอก ส่วนเด็กปลอมกลับกินอยู่อย่างสุขสบาย มาได้ตั้งหลายปี โลกนี้มันช่างไม่ยุติธรรม”