"โอ้? เขาบริสุทธิ์งั้นเหรอ?"
"แล้วเขาก็เป็นคนที่ได้รับผลประโยชน์ กินดีอยู่ดีมาหลายปีแบบนั้นใช่ไหม?"
สามีภรรยาหลี่ชิงเยว่ก้มหน้าลงด้วยความละอาย พูดไม่ออก
"ช่างเถอะ งั้นคุยเรื่องพี่เลี้ยงคนนั้นเถอะ คิดว่าในคุกคงสำนึกผิดได้ดีแล้ว?"
หลินชิงเหอถามขึ้นมาด้วยทีท่าเย้าแหย่เล็กน้อย ข้อมูลที่เขาเคยดูมาก่อนหน้านี้เขียนไว้ว่าพี่เลี้ยงคนนั้นแค่ถูกไล่ออก ตอนนี้กลับไปใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ ที่บ้านนอกแล้ว
ซูหว่านหรูรีบอธิบายขึ้นทันที: "ยังไงเธอก็ทำงานที่บ้านเรามาหลายปี แล้วก็ยังเป็นแม่แท้ ๆ ของเสี่ยวหยู่ด้วย เราก็แค่ไล่เธอออกไปเท่านั้น"
"คุณแม่ คุณไม่ได้ส่งเธอเข้าคุกเหรอ?"
หลี่ชิงอี้ที่ฟังอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น พลางมองพ่อแม่ด้วยความเหลือเชื่อ ไม่ต้องส่งหลี่กว้านหยู่ไปให้ไกลก็ช่างเถอะ แต่ต้นเหตุตัวจริงกลับไม่จัดการอะไรเลย
แค่นี้ก็ยังจะให้หลินชิงเหอกลับมาอีก คิดง่ายไปหน่อยมั้ง
"แล้วพวกคุณรู้ไหมว่าหลังจากที่มันสลับตัวเด็กแล้ว ยังจงใจเอาไปทิ้งที่ทางเปลี่ยวในชนบท?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะผมเก็บชิงเหอมาได้ เขาคงอดตายไปแล้ว"
หลินเย่าตงฟังจบก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะคุณหลิน แค่ยังไงเธอก็เป็นแม่แท้ ๆ ของเสี่ยวหยู่ เราทำอะไรโหดร้ายเกินไปไม่ได้" หลี่ชิงเยว่รีบอธิบาย
ที่จริงพวกเขาก็อยากส่งพี่เลี้ยงคนนั้นเข้าคุกให้สาสมอยู่หรอก แต่หลี่กว้านหยู่คุกเข่าร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าพวกเขา แถมนิดเดียวก็...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก—
หลินชิงเหอเคาะโต๊ะ ถ้าอยากให้ผมกลับไปด้วยก็ได้ แต่ต้องทำให้ผมพอใจสักสองสามข้อ