เพราะเป็นตอนกลางวัน ถนนบาร์จึงเงียบสงบ
หลินชิงเหอผลักประตูไม้เนื้อแข็งของบาร์เปิดออก บานประตูส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ สะท้อนแสงสลัว ๆ ด้านในออกมา เนื่องจากเป็นกลางวัน บาร์จึงโล่งเตียน โต๊ะเก้าอี้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เหลือเพียงเสียงอึกทึกจากห้องส่วนตัวบางห้องเป็นระยะ
"พี่ชิงเหอ" พนักงานหลังเคาน์เตอร์เห็นหลินชิงเหอก็รีบลุกขึ้นทักทาย
"อืม หลินชานอยู่ไหน?"
"พี่ชานอยู่ที่ห้องทำงานชั้นสาม" พนักงานรีบตอบ "ให้ผมขึ้นไปบอกท่านมั้ยครับ?"
หลินชิงเหอโบกมือ ปัดผ่านโซนที่นั่งกระจัดกระจาย ขึ้นบันไดที่ปูพรมหนา ๆ ค่อย ๆ เดินไปชั้นสาม
ชั้นสามเป็นเขตพักผ่อนและทำงานของพนักงาน แสงสว่างสว่างกว่ามาก
ประตูห้องทำงานสุดทางเปิดแง้มไว้ มีกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยออกมา
หลินชิงเหอผลักประตูห้องทำงานเข้าไปโดยตรงแล้วก้าวเข้าไป
ภายในห้องทำงานตกแต่งเรียบง่าย มีชุดโซฟารับแขก ตู้สองสามใบ และโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งหนึ่งตัว
หลินชานหวีผมสไตล์แบ็คส์เรียบลื่น สวมสูทเข้ารูปมีลวดลาย รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม
"พี่ชิงเหอ พี่มาแล้ว" หลินชานเห็นเป็นหลินชิงเหอก็รีบเอ่ยทัก ต่อหน้าคน ๆ นี้ เขาไม่กล้าทำตัวคะนอง เพราะตั้งแต่เด็กถูกตีมาจนโต
หลินชิงเหอเดินไปนั่งลงบนโซฟารับแขก แล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "อืม ข้อมูลที่ให้สืบหาได้ยังไงบ้าง?"
"ได้แล้ว ผมจะเอาให้ดู" หลินชานค้นบนโต๊ะทำงานอยู่พักหนึ่ง แล้วดึงแฟ้มเอกสารหนึ่งออกมา