“ผู้อำนวยการเกาไม่สะดวกออกหน้า เรื่องนี้จึงให้ผมมาพูดกับทั้งสองท่านแทนครับ”
หัวหน้าฝ่ายการศึกษานั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน สองฝั่งเป็นเจ้าหน้าที่ห้องกิจการครู
“ทั้งสองท่านมีความสัมพันธ์กับผู้อำนวยการเกา คงเข้าใจความลำบากใจของท่านได้ใช่ไหมครับ”
หวานบิดาฟังจบก็พยักหน้า
ผู้อำนวยการเกาไม่เหมาะจะเข้ามาเกี่ยวข้องจริง ๆ ไม่อย่างนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีคนรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม ในฐานะผู้อำนวยการ เขาจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา
“ผู้อำนวยการเกาคงแจ้งสาเหตุโดยละเอียดให้ทั้งสองท่านทราบทางโทรศัพท์เมื่อวานแล้ว นี่คือใบคะแนนของนักเรียนหลินจือเหยา”
หัวหน้าฝ่ายการศึกษายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้
“คุณหลิน ลองดูนะครับ”
แม้หวานบิดาจะพอรู้คะแนนของลูกสาวอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นใบคะแนนที่สมบูรณ์แบบ โดยเสียคะแนนไปเพียงครึ่งคะแนนในวิชาภาษาจีน ความตกใจในใจก็ยังต่างออกไป
เขาอ่านอย่างละเอียดซ้ำสองรอบ ก่อนจะส่งใบคะแนนให้ภรรยา
หวานมารดากวาดตามองแวบหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เชื่อว่าลูกสาวที่เติบโตมาจากเมืองเล็ก ๆ จะสอบได้คะแนนเช่นนี้ ไม่นานก็เบนสายตาออกไป
“นี่คือคะแนนของนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งคนอื่น ๆ ในโรงเรียนเรา” หัวหน้าฝ่ายการศึกษายื่นกระดาษอีกแผ่นให้ น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้น “คะแนนสูงสุดเป็นของนักเรียนซีจื่อยัน แต่คะแนนรวมยังน้อยกว่าของนักเรียนหลินจือเหยาอยู่ยี่สิบสองจุดห้าคะแนน”
“ผู้อำนวยการเกาคงบอกความยากของข้อสอบให้ทั้งสองท่านทราบแล้ว ครั้งนี้วิชาที่ยากที่สุดคือภาษาอังกฤษ ฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์”
“นักเรียนซีจื่อยันได้คะแนนภาษาอังกฤษเก้าสิบแปดจุดห้า ส่วนวิชานี้นักเรียนหลินจือเหยาทำได้เต็มคะแนน พวกเราไม่มีข้อสงสัยครับ”