หวานบิดา หวานมารดา และคณะครูจากห้องกิจการครูต่างหันไปมองเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะประชุม สีหน้าสงบนิ่งพร้อมกัน
ถ้าเธอปฏิเสธ เรื่องนี้คงจัดการได้ยากยิ่งขึ้นไปอีก
เดิมทีหัวหน้าฝ่ายการศึกษาคิดจะเกลี้ยกล่อมหวานบิดากับหวานมารดาให้คุยกับลูกดี ๆ หากไม่ได้ทุจริตก็ให้สอบใหม่สักครั้งเพื่อพิสูจน์ตัวเอง แต่ถ้าทุจริตจริงก็ให้รีบยอมรับผิด จะได้พิจารณาลงโทษสถานเบาที่สุด
แต่หวานบิดาเพียงจ้องมองลูกสาวนิ่ง ใบหน้าเข้มแข็งน่าเกรงขามโดยไม่ต้องเอ่ยคำขู่
ในเมื่อจือเหยาบอกว่าไม่ได้ทุจริต เขาก็จะเชื่อเธอสักครั้ง หากเธอโกหก ไม่ว่าจะเกิดผลอะไรขึ้น เธอก็ต้องรับผิดชอบเอง
ต่อให้ต้องย้ายโรงเรียน หรือแม้แต่ถูกไล่ออกก็ตาม
หลินมู่ชิงจะไม่มีวันตามใจหรือช่วยปกปิดให้เธอ และจะไม่ช่วยร้องขอความเห็นใจด้วย
“ได้ค่ะ” เมื่อเผชิญกับสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมา หลินจือเหยาไม่ถอย “ฉันไม่มีข้อโต้แย้ง”
หัวหน้าฝ่ายการศึกษาจึงค่อยผ่อนลมหายใจยาวออกมา
หวานมารดาคลายสีหน้าลงเล็กน้อย ส่วนหวานบิดามีสีหน้าซับซ้อน
“หัวหน้าครับ” เจ้าซวนยืนอยู่ตรงประตู ยกมือเคาะเบา ๆ “ผมพาเฉินมู่หลิงมาให้แล้วครับ”
“ได้ ฝากไว้กับฉัน เธอกลับไปเรียนต่อเถอะ” หัวหน้าฝ่ายการศึกษาผายมือบอกให้เขาไปได้
เจ้าซวนมองหลินจือเหยา สีหน้าของเขายากจะบรรยาย
ที่จริงเขาอยากให้เธอสอบได้ที่หนึ่งของชั้นปีจริง ๆ เหลือเกิน จะได้ทำให้ครูเก่ง ๆ ที่ว่ากันในห้องเจี่ยลืมตาดูเสียบ้าง ว่าไม่ใช่มีแต่นักเรียนในห้องของพวกเขาเท่านั้นที่ฉลาด
แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่า สุดท้ายแล้วมันก็เป็นเพียงความเพ้อฝัน