หลินจือเหยารู้ว่าคุณย่าหลินกำลังแสดงจุดยืนของตัวเอง
คุณย่าจะไม่ยอมให้หลินเหวยเหวยออกจากตระกูลหลิน
ชาติก่อนหลินจือเหยาแทบไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดคุณปู่หลินกับคุณย่าหลิน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความผูกพัน ดังนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของคุณย่า เธอจึงไม่รู้สึกผิดหวัง
หลินเหวยเหวยเอียงศีรษะพิงไหล่คุณย่าหลิน ท่าทางพึ่งพิงเต็มที่ “คุณย่าคะ วางใจได้เลยค่ะ หนูจะเข้ากับจือเหยาให้ดี”
คุณย่าหลินมองเด็กสาวท่าทางอ่อนโยนที่อยู่ทางขวามือ
หลินจือเหยายิ้มพลางพยักหน้าให้ท่าน “ตามที่คุณย่าว่าเลยค่ะ”
คุณย่าหลินจึงยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วจับมือของทั้งสองคนมาวางซ้อนกัน “เด็กดีทั้งคู่ พวกเธอเป็นหลานรักของย่าทั้งสองคน”
หลินเหวยเหวยสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่น ๆ ของหลินจือเหยา สีหน้าจึงดูเก้อเขินอยู่บ้าง แต่ก็ยังยิ้มอย่างรู้ความ “ต่อไปหนูจะดูแลจือเหยาให้มากขึ้นค่ะ จะชดเชยที่หลายปีมานี้เธอต้องได้รับความไม่เป็นธรรมเพราะหนู”
เมื่อคุณย่าหลินได้ฟังก็ยิ่งสงสารหลานสาว “เหวยเหวย เรื่องในตอนนั้นไม่เกี่ยวกับเธอ จะโทษก็ต้องโทษคนที่อุ้มเด็กสลับกัน เธอไม่จำเป็นต้องชดเชยอะไรให้จือเหยาหรอก”
“เธอยังเด็ก อย่าแบกรับความรับผิดชอบและพันธะหนักขนาดนั้นไว้กับตัวเองเลย”
หลินจือเหยาฟังออกว่าคุณย่าหลินรักหลินเหวยเหวยจริง ๆ และคิดถึงเธอจริง ๆ กลัวว่าหลินเหวยเหวยจะรู้สึกเป็นภาระในใจ
หลินจือเหยาก้มมองมือที่วางซ้อนกัน แววตาสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์
หลินเหวยเหวยตาแดงก่ำ “หนูเข้าใจแล้วค่ะคุณย่า ขอบคุณนะคะ”