ไอ้หมาเอเชีย เป็นคำที่ทหารรับจ้างจากเผ่าพันธุ์อื่นใช้เรียกพวกเราทหารรับจ้างชาวเอเชีย
ตอนแรกที่ได้ยินก็โมโหมาก
แต่พอได้ยินจนชินในสนามรบ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว
วันนั้นลิซ่าเรียกฉันกลับบ้าน เพราะคืนนี้เป็นวันเกิดอายุครบ 15 ปีของลูกสาวเธอ
ลูกสาวเธอชื่อมีอา เด็กสาวตัวสูง ผิวขาวสะอาดสะอ้าน มีผมยาวสีดำสนิท
มองจากรูปร่างหน้าตาแล้ว มีอาสืบทอดเชื้อสายลาตินจากลิซ่ามาอย่างสมบูรณ์แบบ
เธอมีดวงตากลมโต ใบหน้าสวยได้รูป และผิวขาวราวหิมะ
เพราะยังอยู่ในวัยเจริญเติบโต รูปร่างของมีอาจึงยังไม่อวบอิ่มเหมือนลิซ่า แต่ก็เริ่มเห็นเค้าโครงแล้ว เป็นสาวงามที่ทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้
มีอาค่อนข้างกลัวฉัน ทุกครั้งที่ฉันไปบ้านเธอ เธอมักจะหลบอยู่ห่าง ๆ
ดวงตากลมโตสีดำแอบมองฉันอย่างเงียบ ๆ ไม่กล้าพูดอะไร สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ยืนอยู่ตรงมุมห้อง พลางเล่นนิ้วไปมา
ทุกครั้งที่เห็นเธอ ฉันก็คิดว่าเธอสวยกว่าแม่เสียอีก ดูคล้ายราชินีผู้เลอโฉมมากกว่า
ไม่รู้ว่าพอโตขึ้นแล้ว เด็กคนนี้จะสวยขนาดไหนนะ
ฉันยิ้มบาง ๆ แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ล้วงหยิบกิ๊บติดผมสวย ๆ จากอกเสื้อยื่นให้เธอ
จากนั้นฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเด็กสาวอายุ 15 คนนี้เคยหลบอยู่ใต้เตียงของฉันกับลิซ่า รอยยิ้มจึงค่อย ๆ จางหายไป
บางทีตอนเด็ก ๆ เด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงก็คงไม่ต่างกัน ต่างก็ซุกซนเหมือนกันทั้งนั้น
ฉันไม่ได้พูดอะไร มีอารับกิ๊บติดผมไว้ ดวงตากลมโตที่เหมือนอัญมณีสีดำพลันเป็นประกายขึ้นมา
ฉันดูออกว่าเธอดีใจมาก เพราะในทาร์วา ของขวัญแบบนี้หาได้ยาก
ลิซ่าเล่าเรื่องครอบครัวของพวกเธอให้เราฟัง ครอบครัวนี้ให้ความสำคัญกับวันเกิดมาก
หลังสวดมนต์เสร็จ เราก็เริ่มกินมื้อค่ำ
ที่จริงฉันไม่ใช่คนเคร่งศาสนา แค่ทำตามพวกเธอเท่านั้น
วันนี้ลิซ่าอารมณ์ดีมาก พวกเราดื่มกันไปหลายแก้ว
มีอาเองก็พูดคุยกับฉันอยู่สองสามประโยคอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น เด็กคนนี้ยังกลัวฉันมากอยู่ดี ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
หลังกินมื้อค่ำ ลิซ่ายกถังไม้ใบหนึ่งมาวางข้างโต๊ะ
เธอเทน้ำร้อนที่ต้มไว้ลงในถัง จากนั้นก็หันไปมองมีอาตรงมุมห้องแล้วพูดว่า “มีอา กลับห้องได้แล้ว อย่ามารบกวนพวกเรา เข้าใจไหม”
มีอาดูไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ก็ขานรับว่า “อืม” แล้วถือกิ๊บติดผมเดินออกไป
ฉันยิ้มเจื่อน ๆ คืนนี้ดื่มไปค่อนข้างเยอะจริง ๆ
กลางวันดื่มอยู่ที่บาร์มาทั้งวันแล้ว กลางคืนยังดื่มเป็นเพื่อนลิซ่าที่บ้านอีก
ถึงจะเป็นเหล้ามะพร้าวที่ดีกรีไม่สูง แต่ปริมาณที่ดื่มเข้าไปก็ไม่น้อย
ฉันเดินไปที่โต๊ะ ถอดเสื้อผ้า แล้วก้าวลงไปในถังไม้อย่างเป็นเรื่องธรรมดา
……
ถังไม้ใบใหญ่มาก ฉันเอาหนังแกะสามผืนกับปืนล่าสัตว์หนึ่งกระบอกไปจ้างช่างไม้เฒ่าในหมู่บ้านทำให้
ลิซ่ากำลังเก็บเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้น พลางมองฉันด้วยแววตายิ้มละไม
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลังจากแน่ใจว่ามีอากลับเข้าห้องแล้ว ลิซ่าจึงค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
ภายในห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น
ฉันกับลิซ่าพูดคุยหยอกล้อกันเหมือนทุกครั้ง
หลังจากนั้น ลิซ่านอนซบอยู่บนอกฉัน ใช้นิ้วลูบแผลเป็นตรงอกซ้าย
มันเป็นรูปหัวกะโหลกน่ากลัว สลักด้วยมีด ขนาดใหญ่เกือบเท่าลูกมะพร้าว
ริมฝีปากเล็ก ๆ ของลิซ่าพ่นลมหายใจอุ่น ๆ ก่อนถามฉันว่า “เจ็บมากไหม”
ฉันส่ายหน้า แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
ฉันไม่ได้บอกเธอว่านี่คือเกียรติยศสูงสุดของทหารรับจ้างโลหิตเหล็ก เพราะกลัวว่าเธอจะตกใจ
ฉันนอนอยู่บนเตียงนุ่ม พลางนึกถึงเรื่องในอดีต
เมื่อก่อนในกองทหารรับจ้างของเรา ลานฝึกเต็มไปด้วยผู้คน แทบทุกกระโจมมีเสียงทหารตะโกนโหวกเหวก
กองทหารรับจ้างของเราแข็งแกร่งจริง ๆ มีทั้งเครื่องบิน รถถัง รถรบทหารราบ รถจักรยานยนต์ เรือเร็วติดอาวุธ แทบจะมีทุกอย่าง
แต่หลังเกิดโศกนาฏกรรมครั้งหนึ่ง กองทหารรับจ้างของเราก็ยุบลงทันที!
ขณะที่คิดถึงเรื่องเหล่านี้ ฉันก็รู้สึกเจ็บแปลบลึกถึงขั้วหัวใจ
ตอนนั้นเอง ฉันสังเกตเห็นว่าประตูห้องของมีอาเปิดอยู่
ตรงช่องประตูที่แง้มไว้เล็กน้อย มีอาดูเหมือนกำลังแอบมองมาทางเรา
ฉันยิ้มอย่างจนใจ แล้วกอดลิซ่าพลิกตัว
วันนั้นผ่านไปเช่นนี้เอง ฉันกับลิซ่ากอดกันหลับไป
ฉันเป็นคนที่มีอาการเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญจากสงครามอย่างรุนแรง เวลานอนฉันชอบซ่อนปืนไว้ใต้ฟูกข้างมือซ้าย ส่วนใต้หมอนมีมีดกับระเบิดมือ
กลางดึก ฝนกระหน่ำลงมาเหนือท้องฟ้าทาร์วา
ลมพัดหวีดหวิว แม้แต่ต้นมะพร้าวนอกหน้าต่างก็ยังไหวเอนไปมาอย่างรุนแรง
เสียงน้ำทำให้ฉันสะดุ้งตื่น ฉันลืมตาพรึ่บแล้วคว้าปืนพกใต้ฟูกออกมา
ลิซ่าไม่อยู่ในห้อง ไม่รู้ว่าออกไปตั้งแต่เมื่อไร
แผ่นหลังของเด็กสาวคนหนึ่งกำลังสั่นเทา หันหลังให้ฉัน เธอคือมีอา ตอนนี้เธออยู่ในถังไม้
“มีอา?”
“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”
ฉันถอนหายใจ แล้วรีบปลดเซฟปืน
มีอาคงถูกฉันทำให้ตกใจ เธอนั่งอยู่ในถังไม้ พูดติดอ่าง ร่างผอมบางสั่นระริก
“แม่...ออกไปข้างนอก หนูก็ไม่ได้อาบน้ำนานแล้ว...”
มีอาพูดพลางก้มหน้าลงอย่างเขินอาย
ฉันขมวดคิ้วมองหน้าเธอ เหลือบมองเสื้อผ้าเก่า ๆ บนพื้น แล้วกลับไปนอนในผ้าห่มอีกครั้ง
“อาบเถอะ อีกสองสามวันฉันจะซื้อชุดใหม่ให้สักสองสามชุด”
ฉันหันหลังให้ ไม่มองมีอาอีก เด็กตัวแค่นี้ไม่ได้มีอะไรน่าดึงดูดสักหน่อย
ในห้องเงียบไปหลายนาที ก่อนจะมีเสียงน้ำดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
ฉันแอบหันกลับไปมอง มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ฉันกับมีอาเงียบใส่กันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ฉันจะถามเธอว่า “ลิซ่าไปไหน”
มีอาเขินอาย เธอลังเลเล็กน้อยแล้วตอบว่า “มีเรือลำใหญ่เข้ามาในหมู่บ้าน บอกว่าจะเอาอาหารมาให้ทุกคน คนส่วนใหญ่ไปที่นั่นกันแล้ว”
“เรือเหรอ?”
“อาหาร?”
ฉันสะดุ้งเฮือก รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง
มีอาสะดุ้งตกใจเหมือนกระต่ายน้อยที่ถูกทำให้ตื่นกลัว เธอหันมาจ้องฉันด้วยสายตาหวาดผวา
ฉันไม่สนใจสายตาของมีอา รีบลุกพรวดออกจากผ้าห่ม
มีเรือเข้ามาในหมู่บ้าน เรื่องนี้ผิดปกติเกินไป!
หรือเรือลำนั้นจะเป็นเรือที่เกรย์แบร์พูดถึง?
ฉันคิดแล้วก็รู้ว่าแย่แน่!
ฉันรีบเปิดตู้ข้างเตียง ถอดแผ่นกั้นออก แล้วหยิบปืนของฉันออกมา
ฉันแอบดัดแปลงตู้ใบนี้หลังย้ายมาอยู่บ้านลิซ่า
บางทีเธออาจจะรู้ แต่ลิซ่าไม่เคยถามเรื่องนี้เลย
ฉันเปิดกล่องโลหะ ข้างในมีปืนไรเฟิลจู่โจมสามกระบอก ปืนพกหกกระบอก ระเบิดมืออีกจำนวนหนึ่ง และอาวุธที่ฉันรักที่สุด ปืนไรเฟิลซุ่มยิงหนักบีเอฟจี-50 รวมถึงชุดพรางสำหรับปฏิบัติการที่ฉันเคยใช้
ของพวกนี้เป็นสมบัติของฉัน ปกติฉันไม่หยิบออกมาใช้ง่าย ๆ
แต่วันนี้สถานการณ์ไม่ปกติ ฉันปล่อยให้ลิซ่าเป็นอะไรไปไม่ได้
“มีอา ฟังฉันนะ หลบอยู่ในบ้าน ห้ามไปไหนเด็ดขาด!”
“ฉันทิ้งปืนกระบอกนี้ไว้ให้ บรรจุกระสุนแล้ว หลังฉันออกไปให้ซ่อนใต้เตียง ใครมาเคาะประตูก็ห้ามเปิด เข้าใจไหม!”
ฉันร้อนใจอยู่บ้าง สัญชาตญาณระแวดระวังที่สั่งสมจากสนามรบมาหลายปีทำให้หายใจถี่ขึ้น
มีอาตกใจจนหน้าซีด นั่งอยู่ในถังไม้อย่างว่าง่ายแล้วพยักหน้า
ฉันโยนปืนพกที่บรรจุกระสุนแล้วลงบนเตียง จากนั้นสวมชุดพราง สะพายปืนไรเฟิลจู่โจม เหน็บปืนพก แล้วสะพายปืนบีเอฟจี-50 ที่ไม่ได้ใช้มานานขึ้นหลัง
เกรย์แบร์กับพวกไม่ใช่คนธรรมดา!
พวกเขาเป็นทหารรับจ้างปลดประจำการเหมือนฉัน!
มีอาจ้องฉันด้วยผมเปียกชุ่มไปทั้งศีรษะ ขณะที่ฉันสวมอาวุธครบมือ
เธอถามอย่างหวาดกลัวว่า “ตาตาร์ เกิด...เกิดเรื่องขึ้นหรือเปล่า”
ฉันหันไปมองเธอ กำลังจะพูด
ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นจากนอกหน้าต่าง
รัว ๆ ๆ!!
รัว ๆ ๆ ๆ ๆ!!
มีอากรีดร้องด้วยความตกใจ จากนั้นก็มีเสียงคนข้างนอกตะโกน
กระสุนหลายนัดยิงจนกระจกหน้าต่างบ้านเราแตกกระจายแล้ว!