“มีอา อย่าร้อง!”
ทันทีที่กระสุนเจาะหน้าต่างเข้ามา ผมก็ก้มตัวต่ำแล้วพุ่งไปข้างถังไม้อย่างรวดเร็ว
ผมไม่สนใจว่าในถังมีอากำลังกรีดร้องตัวสั่นอยู่ คว้าตัวเธอออกมาจากถังทันที
เสียงน้ำซ่าดังขึ้น น้ำเปียกโชกไปทั่วร่างมีอา ดูราวกับปลาดุกตัวหนึ่งที่เปลือยเปล่า
เธอมองผมอย่างหวาดกลัว ร่างเปลือยเปล่านั้นงดงามเย้ายวนไม่น้อย แต่ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาชื่นชม
มีอาไม่ได้สวมเสื้อผ้า ผมจึงคว้าผ้าปูเตียงมาคลุมตัวเธอไว้
ตอนนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกระลอกจากนอกบ้าน กระสุนขนาด 12.7 มิลลิเมตรกราดยิงอย่างบ้าคลั่ง เจาะทะลุกำแพงจนบ้านทั้งหลังพรุนราวกับรังผึ้ง!
เมื่อได้ยินเสียงคำรามจากข้างนอก มีอาก็ตัวสั่นด้วยความกลัว กอดศีรษะแล้วขดตัวอยู่ในอ้อมแขนผม
แววตาผมเคร่งขรึมขึ้น กระสุนขนาด 12.7 มิลลิเมตรงั้นเหรอ? ให้ตายสิ นี่มันปืนกลหนักชัด ๆ!
“เฮ้ ตาตาร์ นายอยู่ไหม?”
“ฮ่า ๆ ฉันรู้ว่านายอยู่ในบ้าน รีบออกมาซะ ผู้หญิงของนายอยู่ในมือฉันแล้ว!”
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงปืนกลหนักคำรามราวกับปืนใหญ่ดังมาจากข้างนอกอีกครั้ง คนที่ตะโกนอยู่คือเกรย์แบร์
ผมหรี่ตาลง ทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดไว้
นอกจากพวกมันแล้ว ไม่มีใครคิดโจมตีสถานที่เล็ก ๆ อย่างทาร์วาหรอก!
“บ้าจริง ลิซ่าตกไปอยู่ในมือพวกมันแล้ว!”
ผมสบถในใจ พลางกอดมีอากลิ้งเข้าไปใต้เตียง
มีอาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เด็กสาววัย 15 ปีไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
“ตาตาร์ ฉัน... ฉันกลัว”
มีอาร้องไห้ตัวสั่น ผมมองใบหน้าเล็ก ๆ ขาวผ่องของเธอ แล้วฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย
“ไม่ต้องกลัว ผมอยู่ตรงนี้”
“เห็นแผ่นไม้นี่ไหม? คลานลงไป แล้วหาที่ซ่อน!”
ผมหยิบปืนพกที่ตกอยู่บนเตียงขึ้นมา ยัดใส่มือเธอ
มีอาส่ายหน้าด้วยความกลัว เธอไม่เคยใช้ปืนมาก่อน
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดไร้สาระ เพราะผมได้ยินคนข้างล่างเริ่มถีบประตูแล้ว
ทางลับใต้เตียงเป็นฝีมือของลิซ่า
หลังจากสามีของเธอตาย ลิซ่าก็แอบขุดอุโมงค์ไว้ในบ้าน
บางทีผู้หญิงสวยคนนี้อาจกลัวจนเสียขวัญ เธอถึงคิดว่าควรขุดทางหนีให้ตัวเองกับลูกสาว
“มีอา เชื่อฟัง เข้าไป!”
“ผมจะไปช่วยลิซ่า แล้วจะตามหาเธอให้เจอ!”
ผมยื่นมือไปลูบผมมีอา ปลอบเธอด้วยแววตาแน่วแน่
มีอาพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอได้ยินเสียงจากข้างนอกแล้วเช่นกัน จากนั้นผมก็ช่วยเปิดแผ่นไม้ให้ เธอบิดตัวเปียกโชกมุดลงไป
ผ้าปูเตียงสั้นเกินไป คลุมได้แค่ครึ่งบนของร่างกายเธอ
บ้านของลิซ่าในหมู่บ้านเป็นอาคารสองชั้น ซึ่งถือว่าไม่ค่อยพบเห็นในสถานที่เล็ก ๆ อย่างทาร์วา
เกรย์แบร์กับพวกพังประตูใหญ่เข้ามาแล้ว ผมได้ยินพวกมันวิ่งเข้าไปในลานบ้าน ก่อนจะมีเสียงชายคนหนึ่งสบถตามมา
ผมไม่เคยได้ยินเสียงนั้นมาก่อน จึงไม่รู้ว่าเป็นใคร
ได้ยินเขาพูดอะไรบางอย่างกับคนอื่น จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าสองคู่ วิ่งโกลาหลเข้ามาในบ้าน
ในฐานะพลซุ่มยิง ผมมีประสาทการได้ยินและสายตาดีมาโดยตลอด
สองคน ไม่มีทางผิดแน่!
ผมครุ่นคิด พลางเหลือบมองทางลับใต้เตียง เก็บปืนแล้วชักมีดทหารออกมา ก่อนจะนอนคว่ำแนบพื้นนิ่งสนิท
เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
เอาจริง ๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่ตั้งแต่มีอาบอกว่ามีเรือลำใหญ่เข้ามาในหมู่บ้าน ผมก็สงสัยแล้วว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเกรย์แบร์
เพราะตอนกลางวันเขาเพิ่งชวนผมเข้าร่วมทีมอย่างกระตือรือร้น แล้วผมก็ปฏิเสธไป
แต่ผมไม่เข้าใจ เกรย์แบร์บอกว่าอีกหลายวันกว่าเรือจะมา แล้วทำไมเรือลำนี้ถึงโผล่มาในคืนฝนตก?
ที่จริงตั้งแต่เกรย์แบร์ชวนผม ผมก็รู้แล้วว่าเรือลำนี้เป็นเรืออะไร มันไม่ใช่เรือประมง แต่เป็นเรือโจรสลัด
โจรสลัดออกอาละวาดอย่างหนักในน่านน้ำส่วนใหญ่ของแอฟริกา
แม้ทาร์วาจะไม่ใช่โซมาเลีย แต่บริเวณรอบ ๆ ก็ยังมีโจรสลัดเพ่นพ่านอยู่มากมาย
ปกติคนพวกนี้ดูเหมือนชาวประมงธรรมดา แต่ถ้ามีโอกาสเมื่อไรก็ลงมือปล้นทันที
ปล้นเรือสินค้าที่แล่นผ่าน ปล้นหมู่บ้าน ลักพาตัวผู้หญิง พวกมันทำได้ทุกอย่าง
ตอนนี้ผมเริ่มเป็นห่วงลิซ่า เพราะคนพวกนี้ไร้มนุษยธรรม
ถ้าผู้หญิงตกไปอยู่ในมือพวกมัน กลวิธีทุกอย่างที่คุณนึกออก พวกมันจะงัดมาใช้หมด กระทั่งวิธีที่ต่ำช้ายิ่งกว่านั้น!
เกรย์แบร์เป็นทหารรับจ้างมืออาชีพเหมือนผม
ผมนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมทหารรับจ้างมืออาชีพคนหนึ่งถึงไปสมคบกับโจรสลัดชั่วช้าแบบนี้?
“หึ พวกสวะ!”
ผมหรี่ตา นอนหมอบอยู่ใต้เตียงและควบคุมลมหายใจ
ร่างกายสั่นเล็กน้อย ผมกำลังปรับสภาพตัวเองอย่างเต็มที่
ตอนนี้ลิซ่ายังไม่ตกอยู่ในอันตราย เพราะพวกมันจะใช้เธอเป็นตัวประกันเพื่อข่มขู่ผม
การสั่นของร่างกายเป็นเทคนิคที่ผมเรียนรู้จากสนามรบ ทำให้กระดูกกับกล้ามเนื้อสั่นเพื่อกระตุ้นการหลั่งอะดรีนาลีนได้อย่างรวดเร็ว ร่างกายจะพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉินมากขึ้น
ผมมองลอดช่องระหว่างแผ่นไม้ของเตียงออกไป เห็นคนสองคนเดินอย่างระมัดระวังมาหยุดอยู่หน้าห้องเรา
เสียงตะโกนจากข้างนอกดังขึ้น “เฮ้ ระวังตัวไว้ให้ดี ไอ้นั่นเป็นมืออาชีพ หาให้เจอแล้วจัดการมันซะ!”
คนที่ตะโกนไม่ใช่เกรย์แบร์ ผมหันหน้าไปทางประตู
ครู่ต่อมา ผมเห็นรองเท้าทหารสีดำสองคู่ปรากฏขึ้นในสายตา
ผมชะงักไปเล็กน้อย พวกนี้ดูไม่เหมือนโจรสลัด
เพราะผมรู้จักรองเท้าแบบที่พวกมันใส่ นี่เป็นอุปกรณ์ทางทหารของแท้ โจรสลัดไม่มีของแบบนี้หรอก!
“เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่โจรสลัดงั้นเหรอ?”
ผมคิดพลางนิ่งเงียบต่อไป
คนในห้องเปิดฉากยิง กระสุนกราดใส่เตียงราวกับห่าฝน ทะลุที่นอนกับแผ่นไม้ แล้วตกลงข้างตัวผม
ควันขาวลอยขึ้นจากพื้น กระสุนเจาะกำแพงด้านหลังจนพัง โชคดีที่ผมซ่อนอยู่ตรงมุมปลายเตียง
กระสุนนัดหนึ่งเฉียดใบหน้าผมไปกระแทกกำแพงดังตึง
ผมงอเข่าเล็กน้อย วางเท้าทั้งสองแนบกำแพง แล้วขดตัวเป็นครึ่งวงกลม
คนสองคนในห้องกราดยิงใส่เตียง จากนั้นก็ยิงใส่ตู้เสื้อผ้า
ผมดูออกว่าพวกมันมีประสบการณ์ นี่เป็นทางเลือกที่ถูกต้อง
ถ้าเป็นผม อยู่ในสถานการณ์ที่ไม่รู้สภาพแวดล้อม ผมก็คงยิงทุกจุดในห้องที่คนอาจซ่อนตัวได้โดยไม่ลังเล
เพราะสิ่งที่ไม่รู้ย่อมหมายถึงอันตราย
มีแต่พวกมือใหม่กับพวกโง่เท่านั้นที่ทำเหมือนในหนัง ถือปืนเดินหาอีกฝ่ายอย่างซื่อบื้อ!
“บ้าจริง ทำไมไม่มีใครเลย?”
คนหนึ่งถาม พลางยกเท้าถีบตู้เสื้อผ้าที่พังยับจนแตกกระจาย
ชุดชั้นในผู้หญิงหลายชิ้นร่วงออกมาจากตู้ ชายคนนั้นย่อตัวลงหัวเราะคิกคัก แล้วหยิบกางเกงชั้นในแบบจีสตริงสีดำขึ้นมา
นั่นเป็นกางเกงชั้นในของลิซ่า เธอเพิ่งถอดเปลี่ยนคืนนี้
ชายผิวดำที่นั่งยองอยู่มีร่างสูงใหญ่ สวมชุดพราง เขาหยิบกางเกงชั้นในของลิซ่าขึ้นมายิ้ม แล้วเอาไปดมที่หน้า
ผมหันไปมองอีกคน จากใต้เตียงเห็นได้แค่ขาสองข้าง
คนนั้นระมัดระวังกว่าชายผิวดำที่นั่งยองอยู่ ดูเหมือนทหารใหม่
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกปืนในมือขึ้นพูดว่า “ทัม ดูท่าไอ้นั่นจะหนีไปแล้ว ฮ่า ๆ ขี้ขลาดชะมัด แต่ก็ดีเหมือนกัน เราจะได้กลับไปรายงานตัว คืนนี้ฉันจะสนุกกับพวกผู้หญิงให้เต็มที่!”
ชายผิวดำที่นั่งยองอยู่หัวเราะตาม แล้วเก็บกางเกงชั้นในสีดำของลิซ่าใส่กระเป๋า
จากมุมที่ผมอยู่ มองออกว่าเขาพอใจกับของที่ปล้นมาได้ชิ้นนี้มาก
จู่ ๆ ชายผิวดำก็จ้องมาทางใต้เตียง ผมแนบตัวชิดกำแพง เขาจึงมองไม่เห็น
“เอ๊ะ เอ็ด นายว่าไอ้นั่นจะอยู่ใต้เตียงไหม?”
ชายผิวดำหัวเราะเยาะแล้วยกปืนขึ้น
อีกคนในห้องเห็นได้ชัดว่าเป็นคนผิวขาว
เขายิ้ม แล้วยิงใส่แผ่นไม้ใต้เตียงอีกสองนัด ก่อนพูดว่า “ใต้เตียงจะมีคนได้ยังไง ถ้ามีจริงก็คงโดนฉันยิงพรุนไปแล้ว!”
ทันทีที่ชายคนนั้นพูดจบ ผมก็เห็นชายผิวดำเดินเข้ามาหาเตียง
ผมกลั้นหายใจ มือกำมีดทหารแน่น
ในจังหวะที่ชายผิวดำก้มลงมองหาใต้เตียง ผมถีบกำแพงอย่างแรง ส่งร่างพุ่งออกไปพร้อมแทงมีดเข้าที่ลำคอของเขา!