“พรวด!”
มีดเย็นเฉียบยาวกว่ายี่สิบเซนติเมตร
วินาทีที่แทงทะลุลำคอของชายผิวดำ มันให้ความรู้สึกราวกับแทงลงไปในเนื้อหมู ไร้แรงต้านโดยสิ้นเชิง คมมีดตัดหลอดเลือดแดงที่คอ ก่อนกระแทกเข้ากับกระดูกต้นคอ
ชายผิวดำเบิกตากว้าง ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ
ผมไถลไปกับพื้นต่อ มือกำมีดทหารไว้ แล้วฟันเฉือนขวางลำคอเขาตามแรงส่ง
คมมีดทหารแหลมคมมาก ลำคอของชายผิวดำถูกผมเฉือนจนเปิดออกไปครึ่งหนึ่ง
ใต้แสงไฟ เลือดสาดกระเซ็น ชายผิวขาวในห้องมีสีหน้าหวาดผวา
ผมไม่รอให้เขาลั่นไก ยื่นมือไปขัดส่วนล่างของไกปืนไรเฟิลไว้
ชายผิวขาวกดไกไม่ลง มองผมด้วยแววตาหวาดกลัว
ท่ามกลางแววตาสิ้นหวังของเขา ผมแทงมีดจากใต้คาง ปลายมีดคมกริบโผล่พรวดออกมาจากกลางกระหม่อม!
ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสามวินาที
ผมรู้สึกว่าการเคลื่อนไหวของตัวเองช้ากว่าเมื่อก่อน
เห็นได้ชัดว่าหลังมาถึงทาร์วา ชีวิตผมสุขสบายเกินไป สัญชาตญาณการล่าสังหารจึงถดถอยลงบ้าง
แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือผมชนะ
เมื่อเห็นชายผิวขาวกับชายผิวดำทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค้นเจอระเบิดมือที่ติดตัวพวกเขา
ถ้าสองคนนี้ใช้ระเบิดมือขว้างมั่วซั่วตอนเข้ามาในห้อง บางทีตอนนี้ผมคงตายไปแล้วก็ได้?
ผมหัวเราะอย่างดูแคลน
บางครั้งสนามรบก็เป็นแบบนี้ ไม่มีคำว่า ‘ถ้า’ มากมาย มีเพียงความเป็นกับความตาย!
ผมฟังเสียงจากด้านนอก ก่อนค่อย ๆ ย้ายชายผิวดำกับชายผิวขาวขึ้นไปบนเตียงอย่างระมัดระวัง
ด้วยความนึกสนุก ผมถอดเสื้อผ้าพวกเขาจนหมด แล้วจับวางซ้อนกันเหมือนเล่นต่อตัว ให้ดูเป็นภาพดำสลับขาว
จากนั้นดึงสลักระเบิดมือออก แล้วยัดไว้ตรงกลางระหว่างร่างของทั้งคู่
จัดการทุกอย่างเสร็จ ผมก็กลับไปมุดใต้เตียงอีกครั้ง หยิบปืนของตัวเองขึ้นมา แล้วเปิดแผ่นไม้ที่ใช้หลบหนี
ราวห้านาทีต่อมา ผมได้ยินเสียงคนตะโกนจากด้านนอกอุโมงค์
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมในห้องถึงเงียบไป?”
“ทัม เอ็ด พวกแกทำอะไรกันอยู่?”
“บ้าเอ๊ย! พวกแกไปสักสองสามคน เข้าไปดูในห้อง!”
เสียงตะโกนนั้นเป็นเสียงของเกรย์แบร์ ผมยิ้มน้อย ๆ ก่อนมุดออกไปตามอุโมงค์
อุโมงค์ที่ลิซ่าขุดไว้ไม่ค่อยได้มาตรฐาน อาจเป็นเพราะผู้หญิงไม่มีแรงมากนัก มันยาวแค่สิบกว่าเมตร แถมยังต้องคลานไปตลอด ทางออกอยู่ด้านหลังบ้าน
ผมมองไปรอบ ๆ อย่างจนปัญญา แต่ไม่เห็นมีอา ไม่รู้ว่าเด็กสาวคนนั้นหนีไปไหนแล้ว
ผมมองปืนไรเฟิลซุ่มยิงในมือ ก่อนลังเลแล้วปีนขึ้นไปบนต้นมะพร้าวนอกลานบ้าน
ผมอยากตามหามีอา และดูสถานการณ์ในห้องไปด้วย
ถ้าระเบิดมือพวกนั้นฆ่าเกรย์แบร์ได้ ผมคงหัวเราะออกมาดังลั่น
ผมเกาะต้นมะพร้าวนิ่งไม่ไหวติง ใช้แขนข้างหนึ่งที่กอดต้นไม้พาดปืนไรเฟิลซุ่มยิงไว้ ส่วนอีกมือเตรียมเหนี่ยวไก ดวงตาแนบกับกล้องเล็ง
ลมกลางคืนพัดกระหน่ำ ฝนยังคงตกไม่หยุด
ต้นมะพร้าวไหวแรงมาก ผมเล็งให้โดนเป้าหมายอย่างแม่นยำไม่ได้
ตอนนั้นเอง ผมเห็นเกรย์แบร์พาคนบุกเข้าไปในห้อง
พอเห็นภาพดำสลับขาวบนเตียง พวกเขาก็ชะงักไปก่อน จากนั้นบางคนก็หัวเราะ บางคนสบถด่าลั่น
เกรย์แบร์ระมัดระวังตัวมาก เขาสังเกตเห็นเลือดบนพื้น จึงกอดปืนกลหนักไว้แล้วค่อย ๆ ถอยไปอยู่หลังกลุ่มคน
ชายคนหนึ่งสวมหมวกทหารและปิดตาข้างหนึ่งด้วยผ้าปิดตา เดินฉุนเฉียวเข้าไปหา
เขามองชายผิวดำที่ทับอยู่บนชายผิวขาว แล้วด่าพลางกระชากอีกฝ่ายลงมา “ไอ้เวร! ข้างนอกมีผู้หญิงตั้งเยอะแยะ แกยังจะมานอนกับผู้ชายอยู่ที่นี่อีกหรือ? แก...”
ชายตาเดียวพูดไม่ทันจบ ก็เห็นบาดแผลตรงลำคอของชายผิวดำกับเลือดที่ไหลจากยอดศีรษะของชายผิวขาวเข้าเต็มตา
ชายตาเดียวนิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนตะโกนว่าแย่แล้ว แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
ตอนจัดท่าดำสลับขาว ผมจงใจซ่อนบาดแผลของพวกเขาไว้
ร่างกำยำของชายผิวดำไถลลงจากตัวชายผิวขาว
ระเบิดมือหลายลูกที่ผมดึงสลักออกแล้วก็ไถลตามลงมาด้วย
ตูม!!!
ห้องระเบิดขึ้นในพริบตา เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นฟ้า ควันฝุ่นฟุ้งกระจาย
ท่ามกลางความโกลาหล ผมได้ยินเสียงผู้ชายหลายคนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
เกรย์แบร์วิ่งเร็วที่สุด หมอนั่นเป็นทหารรับจ้างมืออาชีพ ฆ่าไม่ง่ายจริง ๆ
ผมหัวเราะขื่น ๆ แล้วมองเข้าไปในห้องผ่านกล้องเล็ง
ชายตาเดียวขาขาดไปข้างหนึ่ง นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น
รอบตัวเขามีคนโชคร้ายอีกสี่ห้าคน เลือดท่วมตัว
สีหน้าของเกรย์แบร์ดูย่ำแย่มาก ในลานบ้านยังมีคนอีกสิบกว่าคน
ผมกวาดตามอง คนส่วนใหญ่เป็นผู้ชายที่เคยนั่งดื่มเหล้าและคุยโม้กับผมในบาร์
พวกเขาล้วนเป็นทหารรับจ้างมืออาชีพ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เราจะกลายเป็นศัตรูกัน
“ไป! รีบไป!”
“ตาตาร์ต้องอยู่แถวนี้แน่ หาให้เจอ แล้วฆ่ามัน!”
เกรย์แบร์กอดปืนกลหนักกราดยิงไปทั่วลานบ้าน แต่เขาคงไม่ฝันด้วยซ้ำว่าผมอยู่บนต้นมะพร้าว ห่างจากพวกเขาไปไม่ไกล
ต้นมะพร้าวไหวเอนไปตามลมกระโชก แต่สำหรับผมแล้ว ยังพอมั่นใจว่าจะยิงเกรย์แบร์ให้ตายได้ในนัดเดียว
แต่ผมลังเล ไม่ได้ยิงออกไป
เพราะถึงจะฆ่าเขาได้ ในลานบ้านก็ยังมีคนอีกมาก พวกนั้นจะยิงใส่ผม และบนต้นไม้ผมก็ไม่มีที่ให้หลบ
ถ้าอย่างนั้น ฆ่าเขาไปคนเดียวจะมีประโยชน์อะไร?
ผมหรี่ตา ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย ปล่อยให้ร่างไหวไปตามต้นมะพร้าว
ผมเห็นพวกเขาขับรถเอทีวีแบบสี่ล้อกันมาหลายคัน
บนรถคันหนึ่งมีผู้หญิงที่เปียกโชกไปด้วยฝนถูกมัดอยู่
ผู้หญิงคนนั้นคือลิซ่า ร่างถูกมัดด้วยเชือกป่าน ปากถูกยัดด้วยเศษผ้า เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่อง ดูราวกับลูกแกะที่รอถูกเชือด
บนใบหน้าและแขนของลิซ่ามีรอยช้ำสีเขียวคล้ำหลายแห่ง เห็นได้ชัดว่าเธอถูกคนทำร้าย
แต่เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ครบ เพียงแต่คอเสื้อถูกกระชากจนเปิด เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มด้านใน
ผมหรี่ตาลง ตอนนี้ลิซ่ายังถือว่าปลอดภัยดี
ตอนนั้นเอง ผมเห็นเงาร่างผอมเล็กขยับอยู่ข้างเล้าไก่ทางซ้ายใต้ต้นไม้
นั่นคือมีอา
เด็กคนนี้ไม่ได้หนีไปไหน แต่กลับซ่อนตัวอยู่ข้างเล้าไก่
ผมใจหาย มองไปทางเกรย์แบร์กับพวกเขา
โชคดีที่คนพวกนั้นถูกผมขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ พวกเขายิงกราดไปทั่วลานบ้าน ก่อนรีบขึ้นรถเอทีวีแล้วพาลิซ่าซิ่งออกไป
ผมรู้ว่าต่อจากนี้ต้องไปช่วยลิซ่า
เพราะหลังคืนนี้ ลิซ่าต้องถูกทรมานอย่างโหดร้ายแน่นอน
บางครั้งทหารรับจ้างโหดเหี้ยมยิ่งกว่าโจรสลัดเสียอีก คุณไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าพวกมันมีวิธีจัดการผู้หญิงมากมายแค่ไหน
ผมปีนลงจากต้นมะพร้าว มีอาซ่อนตัวอยู่ในความมืด ยกปืนพกขึ้นเล็งผมอย่างตื่นตระหนก
ผมโบกมือ บอกให้รู้ว่าเป็นผม
มีอาถอนหายใจอย่างโล่งอก ตกใจจนแทบร้องไห้ ผมรีบปิดปากเธอไว้
“ตาตาร์ ฉันกลัว ฉันเห็นลิซ่าถูกจับไป”
มีอาโผเข้ามาในอ้อมแขนผม ปากน้อย ๆ เบะร้องไห้
“นี่แหละสงคราม ยัยเด็กโง่”
ผมปลอบมีอา พลางกอดร่างผอมบางของเธอไว้
ตอนนี้เกรย์แบร์กับพวกนั้นไปแล้ว คงไม่กลับมาในเร็ว ๆ นี้
ในห้องน่าจะปลอดภัย แถมยังมีอาหารกับน้ำอยู่ด้วย
ผมบอกให้มีอากลับเข้าไปในบ้าน แล้วหลบอยู่ในอุโมงค์ อย่าออกมา
มีอากลัวมาก แต่ก็ยังเชื่อฟังผมอย่างว่าง่าย
เธอรู้ว่าผมกำลังจะไปช่วยแม่ของเธอ ถ้าลิซ่าเป็นอะไรไป เธอก็จะไม่เหลือญาติในโลกนี้อีกแล้ว
“ตาตาร์ ขอร้องล่ะ ต้องพาลิซ่ากลับมาให้ได้นะ”
มีอาร่ำไห้สะอึกสะอื้น เมื่อผมรับปากแล้ว เราก็เดินไปทางบ้านด้วยกัน
ตอนเข้าประตู ผมบอกให้เธอรอก่อน
เพราะในห้องยังมีคนที่ไม่ตาย
ชายตาเดียว เขายังมีชีวิตอยู่