ฉีหยางค่อยๆ เปิดกล่องหยกออกอย่างระมัดระวัง พลังปราณธาตุน้ำอันบริสุทธิ์ ราวกับสามารถแช่แข็งวิญญาณได้ พวยพุ่งเข้าหาใบหน้า
ภายในกล่องหยก แร่สีน้ำเงินผลึกใส ราวกับมีคลื่นน้ำไหลวนอยู่ภายใน ขนาดเท่ากำปั้น วางนิ่งสงบอยู่ตรงกลาง
“แร่ผลึกน้ำทมิฬดิบ!”
ฉีหยางอดสูดลมหายใจเย็นเยียบไม่ได้
เขานึกไม่ถึงเลยว่า ตอนกลางวันซูชิงหานเพิ่งเอ่ยถึงผลึกน้ำทมิฬในมิติลับของสำนักเทียนลัว ราตรีนี้สิ่งนี้กลับมาส่งถึงมือเสียเอง!
“ของดี ของดีจริงๆ”
ฉีหยางไม่เกรงใจ เก็บแร่ผลึกน้ำทมิฬเข้าถุงเก็บของของตนเองทันที
วัตถุธาตุน้ำขั้นสร้างฐานราก ถึงมือแล้ว!
หลังชำระศพเสร็จ ฉีหยางหยิบน้ำสลายศพออกมา หยดลงบนศพทั้งสองสองสามหยด
พร้อมกับควันขาวฉุนกลิ่นหนึ่ง ศพของยอดฝีมือขั้นฝึกปราณชั้นที่สิบเอ็ดทั้งสอง ก็สลายกลายเป็นน้ำเหลืองข้นกองหนึ่ง ซึมหายลงสู่ดิน
ฉีหยางร่ายคาถาฝนวิญญาณอีกหนึ่งครั้ง ชำระล้างที่เกิดเหตุจนสะอาดหมดจด แม้แต่กลิ่นพิษสักนิดก็ไม่หลงเหลือ
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉีหยางหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในกระท่อมมุงจาก แล้วดำดิ่งลงสู่ห้องลับใต้ดินอีกครั้ง
สายลมยามราตรีพัดผ่านทุ่งหญ้ามืดมน ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบงัน ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
...
ใต้ทุ่งหญ้ามืดมนลึกลงไปสิบจั้ง ห้องลับ
บนแท่นหินสำริด ฉีหยางนั่งขัดสมาธิ มือทั้งสองประสานเป็นอาคมเคล็ดอันลึกลับซับซ้อน
ตรงหน้าเขาคือเตาหลอมโอสถทองแดงม่วง ใต้เตากำลังลุกโชนด้วยเปลวไฟวิญญาณสายธารใต้ดินสีน้ำเงินเข้ม
เปลวไฟวิญญาณสายธารใต้ดินนี้ ฉีหยางใช้เวลาครึ่งเดือน แกะสลักค่ายกลอัญเชิญไฟในส่วนลึกของห้องลับ ดึงขึ้นมาจากใต้ดินลึกของยอดเขาร้อยสมุนไพรอย่างยากลำบาก