ฉีหยางลุกขึ้น แบกพลั่วเหล็กแล้วเดินเอื่อย ๆ อ้อมออกมาจากพุ่มไม้ ทำท่าราวกับเพิ่งตกใจจนตัวงอ หลังค่อม ใบหน้าเปื้อนฝุ่น
“โธ่เอ๊ย ท่านทั้งหลายทำเอาข้าตกใจแทบตาย ข้าเป็นชาวนาจากหมู่บ้านข้างหน้า แค่มาขุดกระเทียมป่าแถวนี้...”
ญาณวิญญาณของเจ้าคางเหลี่ยมกวาดผ่านร่างเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
ขั้นสร้างฐานรากช่วงต้น พลังวิญญาณอ่อนจาง ข้อมูลรากวิญญาณถูกปิดบัง
เรื่องนี้เป็นปกติ ผู้บำเพ็ญพเนจรส่วนใหญ่ล้วนปกปิดรากวิญญาณ ตาเฒ่าผู้บำเพ็ญที่ทำนาอยู่คนหนึ่ง นอกจากจุดที่นั่งยอง ๆ จะดูแปลกไปบ้าง ก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย
“หมู่บ้านข้างหน้าเรียกว่าอะไร?”
“หวง... หวงเย่เจิ้น”
ฉีหยางหดคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ช่วงนี้มีคนนอกเดินทางมาที่หมู่บ้านบ้างหรือไม่? ชายหนุ่ม ขั้นสร้างฐานรากช่วงต้น?”
เจ้าคางเหลี่ยมจ้องตาเขา น้ำเสียงกดดัน
ฉีหยางกลอกตา ทำท่าครุ่นคิด
“มี... มีอยู่บ้าง ช่วงก่อนมีผู้ลี้ภัยมาไม่น้อย... ชายหนุ่มกี่คนหรือ? ข้าก็พูดไม่ถูก ข้าเอาแต่ทำนา ไม่ค่อยได้ติดต่อกับคนนอก...”
เจ้าคางเหลี่ยมแค่นเสียง ไม่คิดเสียเวลากับเขาอย่างเห็นได้ชัด
“ไป เข้าไปค้นในหมู่บ้าน”
เขาก้าวเท้าจะเดินไปข้างหน้า
ทว่าเสียงของฉีหยางกลับดังขึ้นจากด้านหลัง แหบพร่าและสงบนิ่ง ต่างจากน้ำเสียงหวาดกลัวเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
“ข้าเตือนพวกเจ้าไว้ อย่าเข้าไปเลย”
เจ้าคางเหลี่ยมชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมา
ฉีหยางยืนอยู่กับที่ พลั่วเหล็กปักลงบนพื้น แผ่นหลังที่ค่อมงองุ้มไม่รู้ตั้งตรงขึ้นตั้งแต่เมื่อใด
แววตาของเขาไม่ได้เปลี่ยนไป ยังคงเป็นดวงตาขุ่นมัวของชาวนาเฒ่า แต่ต้นคอของเจ้าคางเหลี่ยมกลับลุกชันขึ้นมาอย่างฉับพลัน
สัญชาตญาณของผู้บำเพ็ญกำลังกรีดร้องเตือนภัย
“เจ้า...”
เจ้าคางเหลี่ยมยังพูดไม่ทันจบ ฉีหยางก็ลงมือแล้ว
เขาโยนพลั่วเหล็กทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ ห่วงธาตุทั้งห้าที่นิ้วกลางมือขวาพลันส่องประกาย กำแพงพลังวิญญาณสีเหลืองดินหนาหนักสายหนึ่งขวางอยู่เบื้องหน้าคนทั้งหก