ญาณวิญญาณของฉีหยางแผ่กวาดผ่านปากทางเหนือของเมืองอย่างไร้สุ้มเสียง
เขาพบศพสามศพ
สองศพสวมชุดดำ อีกศพสวมชุดคลุมสีเทา ทั้งหมดล้มอยู่บนทางดินนอกเมือง
ศพในชุดคลุมสีเทายังคงอยู่ในท่าคุกเข่าข้างหนึ่ง มือกำกระบี่หักไว้แน่น สีหน้าหยุดนิ่งอยู่ระหว่างความโกรธและความไม่ยินยอม
ส่วนศพชุดดำทั้งสองตายต่างออกไป บริเวณอกมีรูโปร่งใสขนาดเท่ากำปั้นคนละรู ขอบบาดแผลเรียบกริบราวกระจก ราวกับถูกของมีคมบางอย่างแทงทะลุในคราเดียว
ข้างศพทั้งสามมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่
คนผู้นั้นยืนไพล่มือไว้เบื้องหลัง รูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อคลุมยาวสีครามที่ซักจนซีดขาว
มองไม่เห็นใบหน้าเพราะสวมหน้ากากไม้ธรรมดา ทว่ากลิ่นอายของเขา...แก่นทองห้าสีของฉีหยางสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ขั้นแก่นทอง!
และไม่ใช่ช่วงต้นเสียด้วย
คนผู้นั้นก้มมองศพข้างเท้า คล้ายส่ายหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ออกเดินไปยังทุ่งรกร้างนอกเมือง เพียงสิบก้าวก็เลือนหายไปในรัตติกาลราวสายลม
ฉีหยางนั่งอยู่บนธรณีประตู นิ้วมือถูไล้ช่องลับตรงปลายแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว สัมผัสเข็มกัดวิญญาณที่ซ่อนอยู่ภายใน
คนที่มาไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เขา บางทีอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีตัวตน
แต่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองช่วงกลางขึ้นไปปรากฏตัวนอกเมืองหวงเย่ สังหารผู้ไล่ล่าขั้นสร้างฐานรากช่วงปลายสองคน แล้วจากไปอย่างล่องลอย...
คนเช่นนี้ไม่ใช่ยอดฝีมือวิถีธรรมที่ยื่นมือช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก ก็คงเป็นผู้แข็งแกร่งเร้นกายที่มีจุดประสงค์อื่น
เสื้อคลุมยาวสีครามที่ซักจนซีดขาวตัวนั้น ฉีหยางรู้สึกคุ้นตาอย่างยิ่ง ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
……
สองปีผ่านไปในชั่วพริบตา
คดีนองเลือดที่ตลาดเมฆาไถได้รับการสรุปโดยสำนักกระบี่หมื่นว่าเป็นฝีมือสำนักเงาโลหิต ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายที่เกี่ยวข้องทั้งสามคนถูกสังหารรอบตลาด ศีรษะถูกแขวนประจานไว้เหนือประตูใหญ่
คำสั่งปิดล้อมถูกยกเลิกหลังผ่านไปสองเดือน ตลาดจึงกลับมาเปิดดำเนินการอีกครั้ง