หอศิษย์รับใช้ของสำนักนอก
เสียงผู้คนอึกทึกครึกโครม เหล่าศิษย์รับใช้ที่มารับภารกิจเบียดเสียดกันเป็นกลุ่มก้อน
ฉีหยางหลังค่อม ร่างเหมือนชาวนาชราวันใกล้ตาย ใช้แรงทั้งหมดเบียดตัวจากขอบฝูงชนมาที่หน้าห้องทำงานของผู้ดูแล
“คนแก่อย่างข้าฉีหยาง มาขอรับภารกิจถางหญ้าที่บ่อหนาวหลังเขา”
ฉีหยางยื่นป้ายหยกประจำตัวด้วยสองมือ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง รอยย่นเต็มหน้าเบียดเข้าหากัน
หลังเคาน์เตอร์ หลิวผู้ดูแลอ้วนแห่งหอศิษย์รับใช้กำลังนั่งไขว่ห้างใช้ไม้จิ้มฟัน
เขาเหลือบตามองฉีหยางอย่างดูแคลน แผ่สัมผัสญาณกวาดผ่านตัวฉีหยางอย่างไร้ความปรานี
ขั้นฝึกปราณสามชั้น
รากวิญญาณผสมห้าธาตุ
หลิวผู้ดูแลอ้วนหัวเราะเย้ยหยัน ดีดไม้จิ้มฟันในมือทิ้งอย่างไม่แยแส
“แก่เฒ่าอย่างเจ้า อยากตายนักหรือไง? บ่อหนาวหลังเขาน่ะเป็นที่ไหนรู้หรือไม่? ที่นั่นคือดินแดนเย็นยะเยือกสุดขั้ว!”
“แค่เจ้าไอ้เศษสวะรากวิญญาณห้าธาตุขั้นฝึกปราณสามชั้น ดูดซับพลังวิญญาณช้าเหมือนหอยทากคลาน พลังวิญญาณในร่างน้อยนิดขนาดนั้น ต้านความหนาวเย็นได้ไม่ถึงเวลาจุดธูปหนึ่งแท่งด้วยซ้ำ”
“ไปที่นั่นก็คือไปตาย กลายเป็นตุ๊กตาน้ำแข็งทันที!”
ถึงแม้หลิวผู้ดูแลอ้วนจะเป็นเพียงผู้ดูแล แต่ก็เป็นแค่รากวิญญาณมนุษย์สี่ธาตุ ขั้นฝึกปราณห้าชั้นเท่านั้น
กับการจัดการขยะรากวิญญาณห้าธาตุอย่างฉีหยาง เขามีความรู้สึกเหนือกว่าอย่างแท้จริง
ฉีหยางไม่โกรธเลยสักนิด กลับก้มตัวลงต่ำกว่าเดิม ไอเสียงดังสองครั้ง
“แค่ก ๆ... ผู้ดูแลหลิวพูดถูก แต่สวนยาของคนแก่คนนี้แร้นแค้นจริง ๆ ข้าก็แค่คิดจะหาศิลาวิญญาณเพิ่มอีกสองก้อน จะได้แลกโอสถยืดอายุมาบ้าง”
“ชีวิตข้าเป็นชีวิตต่ำต้อย ต่อให้ถูกแช่แข็งตายในบ่อหนาว ก็จะไม่ปริปากโทษสำนักแม้ครึ่งคำ!”
“พอได้ ๆ ๆ! เจ้าอยากตาย ข้าจะไม่ช่วยให้เจ้าสมใจได้หรือ?”