“ไม่ได้ ยังช้าเกินไป! ต้องหาพิษที่รุนแรงกว่านี้ หรือไม่ก็ต้องหามาได้ซึ่งโอสถชั้นสูงที่ช่วยเสริมการบำเพ็ญเพียร!”
แววตาของฉีหยางวาบไปด้วยความเหี้ยมโหด
การซ่อนตัวไม่ใช่การขดตัวอยู่ในกระดองเต่ารอวันตาย หากแต่คือการแสวงหาทรัพยากรด้วยทุกวิถีทางภายใต้เงื่อนไขความปลอดภัยอย่างแท้จริง!
ตอนนี้ในมือเขามีศิลาวิญญาณอย่างเหลือเฟือ แถมยังมียาวิญญาณชั้นยอดอีกเป็นกอง แต่สิ่งเหล่านี้กลับใช้จ่ายไม่ได้เลยในสำนักนอก
ตลาดของสำนักนอกขายของล้วนแต่เป็นของกระจอก ๆ ไม่เป็นประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียรในระดับของเขาแม้แต่น้อย
“ดูท่า คงต้องไปที่ตลาดมืดสักครั้ง”
ฉีหยางลูบคางแล้วจมสู่ห้วงคิด
ตลาดมืดนั้นผู้คนหลากหลายปะปนกัน แม้จะอันตราย แต่ก็เป็นที่แห่งเดียวที่สามารถหาของต้องห้ามและทรัพยากรชั้นสูงได้
อีกทั้ง ตำรายาที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวของ ‘ยาโอสถสร้างฐานราก’ ที่อยู่ในมือเขาก็ต้องหาทางทำให้สมบูรณ์ให้ได้
ยาโอสถสร้างฐานราก!
นั่นคือสมบัติล้ำค่าที่ทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณคลั่งไคล้ได้ถึงเพียงนั้น!
แม้แต่ยอดฝีมือในสำนักใน หากต้องการได้ยาโอสถสร้างฐานรากสักเม็ด ก็ต้องสร้างคุณงามความดีใหญ่หลวงให้สำนัก หรือไม่ก็ต้องมีบิดาที่อยู่ในขั้นแก่นทองคอยหนุนหลัง
เขาฉีหยางเป็นเพียงชาวไร่ชราของสำนักนอก หากต้องการสร้างฐานราก ก็ทำได้เพียงหลอมยาเองเท่านั้น!
“ยาเอกข้าพร้อมแล้ว เห็ดหยกวิญญาณ ผลเลือดมังกร ผลไม้สวรรค์วิญญาณ ล้วนอยู่ในกล่องหยกอุ่น”
“ตอนนี้ที่ยังขาดอยู่คือรายชื่อยาเสริมอีกหนึ่งในสามส่วน และที่สำคัญที่สุดคือเทคนิคการหลอม!”
ฉีหยางหยิบตำรายาที่เหลือเพียงครึ่งเดียวและเก่าโทรมออกมาจากถุงเก็บของ สายตาเปี่ยมด้วยความเร่าร้อน
การหลอมโอสถชั้นสูง ไม่ใช่แค่โยนยาเข้ากระดิ่งเตาแล้วเผาให้ร้อนเท่านั้น
การควบคุมไฟ ความเข้ากันของคุณสมบัติยา หรือแม้แต่จังหวะในการใส่ยา หากคลาดเคลื่อนแม้เพียงเสี้ยวเดียว ก็จะทำให้ระเบิดเตาได้!
“ในตลาดมืดมีองค์กรข่าวกรองแห่งหนึ่งชื่อหอพันกลไก ว่ากันว่าหากมีศิลาวิญญาณ แม้แต่สีของกางเกงในที่เจ้าสำนักเสวียนเทียนสวมใส่อยู่ในวันนี้ก็ยังสืบได้”