“หนีไปไหน! เจ้าคนถือหญ้าหัวใจน้ำแข็งนั่น เอามันออกมาเสียดี ๆ พี่ชายพี่สาวจะไว้ชีวิตเจ้าให้!”
ชายหัวโล้นถือมีดจันทร์เสี้ยวหัวเราะแห้ง ๆ กวัดแกว่งคมมีดสีเลือดพุ่งออกมา
ผู้บำเพ็ญชุดขาวเบี่ยงหลบคมมีดอย่างหวุดหวิด ก้าวเท้าผิดจังหวะล้มลงบนกองหินกระจัดกระจาย
เขาดิ้นรนลุกขึ้น หยิบยันต์แผ่นหนึ่งจากถุงเก็บของมาปิดที่ตัว
ยันต์สายลมระดับหนึ่งกลาง ร่างกายว่องไวขึ้นเล็กน้อยทันที
แต่ความเร็วจำนวนเท่านี้ ต่อหน้าผู้บำเพ็ญชั่วร้ายสองคนที่แข็งแกร่งกว่ามากกลับไม่เป็นเชื้ออะไรเลย
หญิงร่างสูงผอมหัวเราะเย็นชา นิ้วทั้งสิบชิดกันดั่งมีด ฟันฝ่าอากาศออกเป็นห้าเส้นลมปราณสีดำสนิท
ผู้บำเพ็ญชุดขาวหลบไม่พ้น กลางหลังถูกเพิ่มรอยเลือดอีกห้ารอย ทรุดลงกับพื้นพร้อมเสียงกรีดร้อง
“อย่ามัวรีรอ ฆ่ามันแล้วชำระของเลย!”
หญิงร่างสูงผอมเร่งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
ชายหัวโล้นยกมีดจันทร์เสี้ยว ฟันลงมาทางท้ายทอยของผู้บำเพ็ญชุดขาว
ในชั่วขณะนั้นเอง ก้อนกรวดก้อนหนึ่งพุ่งลงมาจากหน้าผาสูง มากระทบกลางสันมีดจันทร์เสี้ยวอย่างแม่นยำ
เสียงกริ๊งอันใสกังวาน ตัวมีดเบี่ยงออกไปสามนิ้ว ผ่านหูของผู้บำเพ็ญชุดขาวไปอย่างเฉียดฉิว เฉือนเส้นผมร่วงไปหนึ่งกระจุก
“ใครกัน!?”
ชายหัวโล้นและหญิงร่างสูงผอมเงยหน้ามองขึ้นไปบนหน้าผาอย่างระแวดระวัง
ฉีหยางยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนยอดผา ชุดสีเทาปลิวไสวตามสายลมภูเขา
เขามองลงมายังคนทั้งสามเบื้องล่าง สีหน้าเรียบเฉย
“สหายผู้นั้น หญ้าหัวใจน้ำแข็งในตัวเจ้า ข้าขอซื้อสักต้นได้หรือไม่?”
ฉีหยางมองผู้บำเพ็ญชุดขาวที่หมอบอยู่กับพื้น จู่ ๆ ก็เอ่ยปากถาม
คำถามนี้ฟังดูพิกลพิลัน ผู้บำเพ็ญชุดขาวถึงกับงงไปชั่วขณะ
ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายสองคนนั้นก็งงเหมือนกัน
ชายหัวโล้นตั้งสติได้ก็โกรธจัดทันที “หนูมาจากไหน กล้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น! ไอ้เศษสวะขั้นฝึกปราณเก้าชั้นก็กล้า...”