มนุษย์ธรรมดาบำเพ็ญเซียน: อายุร้อยปีได้แต่งกับยอดอัจฉริยะ ทำไร่เก็บตัวจนเป็นอมตะ

ตอนที่ 216 กู่เว่ย

8 นาที· 1.9K คำ

หลังเวลาจุดธูปหนึ่งแท่ง ค่ายกลเจ็ดชั้นภายในโพรงดวงตาพิษก็ระเบิดขึ้นพร้อมกัน ก่อปฏิกิริยาลูกโซ่กับไอพิษเข้มข้นที่สะสมอยู่ในดวงตาพิษ

โครงสร้างใต้ดินของยอดเขาโดดเดี่ยวทั้งลูกพังถล่มลงท่ามกลางแรงระเบิดรุนแรง ร่องรอยทั้งหมดถูกฝังกลบอยู่ใต้กองหินแตกนับหมื่นจั้ง

เมื่อผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองสามคนจากหอเยาวภักดีมาถึง พวกเขาก็เห็นเพียงยอดเขาที่เพิ่งถล่มลงมา กับแสงหลากสีที่เหลืออยู่ในอากาศและค่อย ๆ เลือนหายไป

“คนอยู่ที่ไหน?”

“ไม่รู้ ใจกลางทัณฑ์สวรรค์อยู่ตรงนี้ แต่ภูเขาทั้งลูกถล่มลงมาแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย”

“สำเร็จหรือว่าล้มเหลว?”

ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้

ลึกเข้าไปในเครือข่ายธารใต้ดิน ห่างออกไป 80 ลี้ ฉีหยางพิงผนังหินเย็นเฉียบ กลืนยาเม็ดแก้พิษเม็ดสุดท้ายลงไป

ใบหน้าของเขาเปื้อนเลือด ผมขาวยุ่งเหยิงแนบหน้าผาก สภาพยับเยินถึงขีดสุด

แต่เขายังมีชีวิตอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เขาบรรลุขั้นแก่นทองแล้ว

นับเป็นคนแรกในรอบเกือบ 3,000 ปีที่ใช้รากวิญญาณผสมห้าธาตุฝ่าขึ้นสู่ขั้นแก่นทองได้สำเร็จ!

ฉีหยางพิงผนังหิน ค่อย ๆ หลับตาลง

แก่นทองห้าสีในตันเถียนหมุนวนอย่างสงบนิ่ง ราวกับดวงดาวที่เพิ่งถือกำเนิด

เมื่อบาดแผลหายดีแล้ว คงต้องหาที่แห่งใหม่ปักหลัก

น้ำในเครือข่ายธารใต้ดินเย็นจัด

แต่สำหรับผู้ที่เพิ่งผ่านทัณฑ์สวรรค์ห้าสีมา การแช่น้ำเย็นกลับทำให้รู้สึกสบายเสียด้วยซ้ำ

ฉีหยางพิงผนังหินก้อนหนึ่งซึ่งถูกกระแสน้ำขัดจนเรียบลื่น หลับตาพักผ่อน

น้ำขุ่นสูงท่วมเข่า ค่อย ๆ ทำให้สะเก็ดเลือดไหม้เกรียมตามบาดแผลนิ่มลงและหลุดลอกออก

ลึกลงไปในตันเถียน แก่นทองห้าสีขนาดเท่าลูกตามังกรหมุนวนอย่างสงบนิ่ง ปล่อยพลังวิญญาณอันอ่อนโยนออกมาไม่ขาดสาย ไหลไปตามเส้นลมปราณที่บอบช้ำอย่างช้า ๆ ซ่อมแซมบาดแผลทุกแห่ง

ความสามารถในการฟื้นฟูของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองกับขั้นสร้างฐานรากนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน

ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานรากซี่โครงหัก หากไม่กินโอสถก็ต้องพักรักษาตัวถึงสามเดือน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป