หลังการประชุมสภาผู้อาวุโสสิ้นสุดลงได้สามวัน เฉินโม่ก็มาอีกครั้ง
คราวนี้เขามือเปล่า ไม่มีทั้งยาบำรุงแก่นแท้ ไม่มีทั้งแผนผังสรรพคุณยาวิญญาณ กระทั่งรอยยิ้มสงบนิ่งที่เคยติดอยู่บนใบหน้าตลอดเวลาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขายืนอยู่หน้าประตูไม้ผุ ขณะที่ฉีหยางกำลังนั่งยองๆ อยู่ในทุ่งนา พรวนดินให้หญ้ามืดมน
เฉินโม่เดินเข้าไปในลานบ้าน นั่งลงข้างโต๊ะหิน ฉีหยางรินชาให้เขาถ้วยหนึ่ง
ไอน้ำจากชายังคงลอยกรุ่น แต่เฉินโม่กลับไม่แตะถ้วย เอาแต่จ้องใบชาที่ลอยตัวขึ้นลงอยู่ในถ้วยอยู่เนิ่นนาน
“ผู้อาวุโสฉี ข้าขอมากล่าวคำขอโทษท่าน”
เขากล่าวเปิดปาก เสียงต่ำลงกว่าแต่ก่อนหลายส่วน
“ข้อเสนอของท่านอาจารย์ซ่งในสภาผู้อาวุโส ข้ารู้ล่วงหน้า แต่ข้ามิได้ห้ามปราม มิได้แจ้งท่านให้ทราบล่วงหน้า นี่คือความบกพร่องของข้า”
มือของฉีหยางยังคงกำวัชพืชที่เพิ่งถอนขึ้นมาได้ ทันใดนั้น เขาใช้มือนั้นเช็ดเปื้อนดินบนผ้ากันเปื้อน แล้วค่อยๆ นั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างเชื่องช้า
เขาไม่รีบร้อนเอ่ยปาก แต่มองดูสีหน้าของเฉินโม่อยู่ครู่หนึ่ง
ใต้ดวงตามีรอยคล้ำจางๆ เป็นร่องรอยของการไม่ได้หลับได้นอนติดกันหลายวัน
ระหว่างคิ้วมีรอยขมวดเล็กน้อย มิใช่ความผิดที่เสแสร้งทำเป็น แต่เป็นความขัดแย้งใจที่มาจากส่วนลึกของหัวใจจริงๆ
เจ้าหนุ่มผู้นี้พูดความจริง
“คุณชายเฉินกล่าวเกินไปแล้ว”
ฉีหยางโบกมือที่แห้งผากนั้น ท่าทีสงบราบเรียบ
“ผู้อาวุโสซ่งเป็นอาจารย์ของเจ้า เขาจะตัดสินใจอย่างไร เจ้าลูกศิษย์คนหนึ่งจะไปก้าวก่ายได้อย่างไร? ข้ามีอายุปูนนี้ เห็นอะไรมาหนักหนาแล้ว ไม่ถือสาเรื่องนี้หรอก”
เฉินโม่ยิ้มเจื่อนๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย แล้ววางลงไปอีกครั้ง
“อาจารย์ซ่งผู้นั้น... ยิ่งทำตัวแข็งกร้าวขึ้นทุกที”
เขาชั่งน้ำหนักคำพูด เสียงกดต่ำลงอย่างมาก
“นับตั้งแต่ทุ่งยาของยอดเขาร้อยสมุนไพรระเบิด ชายผู้นั้นก็ไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมสักที แต่ก่อนถึงแม้เขาจะเคร่งครัด แต่อย่างน้อยก็ยังมีหลักการ ตอนนี้... ลูกศิษย์ในยอดเขาต่างไม่กล้าพูดกับเขามากนัก ผิดใจนิดหน่อยก็ระเบิดอารมณ์ แม้แต่ข้าก็...”