ติ๊ง——
ฟู่เยี่ยนที่ได้รับข้อความพุ่งตัวลุกขึ้นนั่ง
ความฝันของสาวน้อยเก้าพันล้าน[ได้สิ! ได้แน่นอน!]
[เธอว่างวันไหน ส่งมาที่ร้านก็ได้ เดี๋ยวค่อยวิดีโอคอลให้ฉันตรวจของ]
[ได้]
[อีกสักพัก ถึงเวลาจะไปฉันจะส่งข้อความบอกเธอ]
ฟู่เยี่ยนได้รับข้อความ รีบขยับตัวไปนั่งข้างๆ เซินว่าง "เธอตอบฉันแล้ว เธอตอบฉันแล้ว!"
เซินว่างผลักเขาอย่างรังเกียจ "ตอบอะไรเธอ?"
"เธอนัดฉันไว้วันหลังไปรับเสื้อผ้ากับผ้าพันคอ แต่เสียดายที่ไม่เคยใส่ ถ้าไม่ใช่เพราะสวมใส่แล้ว..."
เซินว่างในที่สุดก็ลืมตาขึ้นมองเขา "เธอยังมีนิสัยแบบนี้อีกเหรอ?"
"คิดอะไรอยู่! ฉันหมายถึง ถ้าใส่แล้ว จะได้ต่อราคาหน่อย ฉันตอนนี้ไม่มีเงินนะ! เธอคงไม่คิดว่าฉันจะเก็บไว้ใส่เองหรอกนะ"
"ก็จริง"
"ฉันจะบ้าเหรอ! ใส่เสื้อผ้าผู้หญิง"
เซินว่างหันหน้าหนี "ใครจะไปรู้ล่ะ"
...
มหาวิทยาลัยศิลปกรรมฮูเฉิง
ตอนจอดรถ เวินเนี่ยนซีก็ค่อยๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
มันน่าอายเกินไปจริงๆ ตลอดทางเงียบจนไม่ได้คุยกันสักคำ
คิดในใจว่าคนคนนี้เป็นคนปกติต่อหน้าแฟนสาวของตัวเอง แต่ต่อหน้าคนอื่นไม่พูดสักคำ
"ถึงแล้ว"
เวินเนี่ยนซียัดยาใส่กระเป๋า ถือกระเป๋าเตรียมเปิดประตูรถ ก็ได้ยินเขาพูด
"เงินชดเชยความเสียหายทางจิตใจเธอไม่เกินหนึ่งแสน มีครึ่งหนึ่งที่มี่มี่ใจดี ถ้าเลิกกันแล้ว ฉันไม่ชอบให้มีเรื่องยุ่งยาก"
น้ำเสียงเขาเย็นชามาก เหมือนกำลังคุยเรื่องธุรกิจ
รัศมีกดดันจนแทบทับคนให้ตาย เวินเนี่ยนซีตั้งสติ "พวกคุณชนฉัน จะไม่เลิกก็ทำตามขั้นตอน ไม่มีใครอยากเอาสุขภาพตัวเองแลกเงิน วันนี้คนที่โชคร้ายไม่ใช่พวกคุณ แต่เป็นฉันต่างหาก"