เซินว่างเยาะเย้ยเย็นชา พลางพูดแข็งกร้าว: "เธอกำลังคิดอะไรอยู่?"
"ความหมายของฉันคือ ทำไมแพ้ไปขนาดนี้เธอไม่โกรธเลย? เมื่อก่อนไม่ใช่ห่วงเรื่องแพ้ชนะในเกมที่สุดหรอกเหรอ"
เวินเนี่ยนซีเม้มริมฝีปาก
หรือว่าเธอจะเข้าใจผิด?
เธอยังคิดว่าที่เขาพูดว่าโกรธ ก็คือโกรธที่เขาเล่นเกมกับผู้หญิงคนอื่น แต่ไม่สนใจความรู้สึกของแฟนสาวอย่างเธอ
ดูท่าเธอจะคิดไปเอง
เซินว่างจะมีวันแคร์ความรู้สึกของเธอได้ยังไง?
เวินเนี่ยนซีเอ่ยปาก "เธอก็พูดเองว่าเป็นเมื่อก่อน"
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกเหมือนมีอะไรอัดแน่นอยู่ในอก เบา ๆ จึงเคาะลงไป
"เธอวางใจได้ ก่อนที่หนี้จะหมด ฉันจะทำให้เธอพอใจทุกอย่าง"
"โอ้? ทุกอย่างเลยเหรอ?"
เวินเนี่ยนซี "อืม ฉันจะรายงานทุก ๆ วันที่ทำ ฉันจะไม่ทะเลาะกับเธออีก จะทำให้เธอรู้สึกดี ฉันจะไม่นอกใจ และจะไม่สนใจด้วยว่าเธอจะนอกใจหรือเปล่า"
สิ่งเหล่านี้คือความต้องการของเขาจริง ๆ
เซินว่างอ้าปาก แต่นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร
นานนัก
ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศเงียบสงัดผิดปกติ
เวินเนี่ยนซีทนไม่ไหว พูดก่อนเป็นคนแรก "ถ้าเธอไม่เล่นแล้ว ฉันขอตัวลงเกมก่อนนะ"
รออยู่ครู่หนึ่ง เซินว่างก็ไม่ตอบ
ถือว่าเขายอมรับแล้ว
หลังจากลงเกม เวินเนี่ยนซีค่อย ๆ นอนลง มองมุ้งเตียงที่อยู่เหนือหัว
วันนี้เซินว่างผิดปกติมาก ว่าแต่ทำไม หล่อนไม่รู้ และก็ไม่อยากรู้
ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับหล่อน
นึกถึงร่างแบบดอกไม้ไฟเมื่อไม่กี่วันก่อน จู่ ๆ ก็มีแรงบันดาลใจ หยิบกระดานวาดรูปออกมา แรงบันดาลใจพลุ่งพล่านราวกับสายน้ำใส