"พี่ว่างครับ พี่ช่างมีน้ำใจจริง ๆ!"
เซินว่างไม่สนใจฟู่เยี่ยนที่บ่นพร่ำ
ปรือตาขึ้น มองทิวทัศน์ดอกไม้บานสะพรั่งเบื้องล่างหน้าต่างกระจกสูงอย่างเฉยเมย
คิดในใจ
ผู้หญิงชอบความโรแมนติกที่มีพิธีรีตองจริง ๆ ไม่รู้ว่าแมวน้อยจะชอบหรือเปล่า
"ซื้อเธอด้วยเงินหนึ่งล้านได้เลยเหรอ ไร้ค่าจริง ๆ"
หนึ่งล้านเป็นเงินก้อนโตสำหรับฟู่เยี่ยนในตอนนี้ แต่สำหรับเซินว่างแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับเงินร้อยบาท
ไม่สิ เขาไม่มีความคิดเรื่องเงินเลยสักนิด เพราะไม่มีอะไรที่เขาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน
ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยขาดเงิน
ฟู่เยี่ยนนั่งกลับลงไป หยิบของหวานบนโต๊ะมากัดหนึ่งคำ "ฉันจะเหมือนพี่ได้ยังไง สบายขนาดนั้น"
เคาะ ๆ ๆ —
"เข้ามา"
พนักงานเสิร์ฟชายในชุดสูทเดินเข้ามา โค้งเล็กน้อย "สวัสดีครับ พิธีแต่งงานกำลังจะเริ่มแล้ว เชิญทั้งสองท่านไปยังห้องจัดเลี้ยงหลักด้านล่างครับ"
ฟู่เยี่ยนลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย "ในที่สุดก็ได้กินข้าวสักที ท้องฉันจะยุบอยู่แล้ว"
"เอาแต่กิน"
เซินว่างเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเดินออกไป ฟู่เยี่ยนรีบตามติด "ฉันไม่ใช่พี่นะ ไม่มีใครมาหาขอร่วมงานด้วยเยอะขนาดนั้น"
การประชุมเศรษฐกิจมีจัดขึ้นทุกปี
ปีละครั้ง สองปีครั้ง สามปีครั้ง...
ไม่ว่าจะยิ่งใหญ่แค่ไหน เซินว่างก็ไม่เคยสนใจ แทบไม่เข้าร่วม
ตระกูลเซินสายหลักมีลูกชายเพียงคนเดียว