ประตูลิฟต์เปิดออก
ก็ได้ยินเสียงตบดังเป๊าะ!
เวินเนี่ยนซียืนอยู่ตรงหน้าจู้หลิงหลิง มือกุมแก้มที่เบนไปข้างหนึ่ง พูดว่า "เธอเองต่างหากที่ชนฉันเอง"
จู้หลิงหลิงสวมชุดราตรีสีขาวเกาะอก ผมดำหยักศกสยายอยู่บนบ่า มือทั้งสองข้างโอบไว้ที่หน้าอก
หัวเราะเยาะ "ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ"
กล่องสีพลิกคว่ำ สีหกเกลื่อนพื้น กระเด็นไปบนชุดราตรีสีขาวของจู้หลิงหลิง
เว้นเนี่ยนซีคิ้วเรียวขมวดเป็นปม มองนางด้วยสายตาเยียบเย็น
จู้หลิงหลิงเย้ยหยัน และสะบัดผมอย่างหยิ่งผยอง """"ทำไม? ยังอยากจะสวนกลับอีกเหรอ?""
กวาดตามองชุดที่สวมใส่ แล้วเผยสายตารังเกียจ """"เด็กป่าไม่รู้จากไหนโผล่มา รู้มั้ยว่าพ่อฉันเป็นใคร?""
""แถม เธอแบบนี้จะไปรู้จักพ่อฉันได้ยังไง พ่อฉันเป็นถึงผู้ว่าการมณฑล กล้าทำอะไรฉันเหรอ?"
เห็นเว้นเนี่ยนซีนิ่งนิ่งไม่ได้ขยับ จึงหันใบหน้ากลับมา ""เอ้า ตรงนี้ก็ได้ เจ็บตรงนี้เลย สอยมาเลย""
เว้นเนี่ยนซียกต้องก็ฟาดเข้าทันที!
จู้หลิงหลิงไม่คิดว่าโอะไรจะลงมือจริง แต่ก็หลบไม่ทัน
อีกเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือจะปะทะ ฉีเจิ้งเหยาก็จับข้อมือหล่อนเอาไว้
""เธอช่างกล้ากล้าดีจริงๆ""
""เป็นเธอีกแล้ว"" เริ่นเนียนซีไหนเลยเคยถูกข่มเหงขนาดนี้ ใบหน้ามีรอยฝ่ามือแดงเรื่อๆ
"ปล่อยมือไป เรื่องของฉันไม่ต้องให้เธอยุ่ง""
ฉีเจิ้งเหยาก็ผลักหล่อนกลับไป ""ใครอยากยุ่งเรื่องของเธอ ไม่มีใครให้เอะอะวิวาทในวันที่มีงานวิวาหร้อนงานก็ได้""
"ข่วยใครวิวาท? หมอนั่นต่างหากที่มาชนฉันเอง!""
จู้หลิงหล่งเห็นมีคนเข้าข้างตัวเอง ยิ่งอหังการ ""ฉันเดินอยู่ดีๆ เธอต่างหาก! แล้วเธอแอบเข้าไปงานมาไง ไม่รู้ว่าเธอเอาฎติแค่มา แต่ฝนเพียงแค่หน้าตาหรือมันแค่โฉมงามเพื่อไซรหาเสี่ยวต้ายก็อย่างนั้นแหละ""