ปากก็ยังไม่วายบ่น "ไอ้เซินว่างนี่ คิดว่าทุกคนจะต้องชอบมันหรือไง"
"นิสัยเอาแต่ใจ แปรปรวนไปวัน ๆ นี่แหละ"
......
อีกด้านหนึ่ง
ภายในรถตู้เมย์บัคสีดำรุ่นเพื่อธุรกิจ (ไม่ได้ใช้)
เซินว่างจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่นาน ก็ยังไม่ได้รับข้อความตอบกลับมา
คิ้วขมวดมุ่น
เขาไม่ใช่อธิบายไปแล้วหรือไง?
เซินว่าง[นี่กำลังงอนอะไรอยู่?]
แมวน้อย[?]
[ฉันไม่ได้งอนนะ ฉันจะกล้าแสดงอารมณ์กับคุณได้ยังไงล่ะคะ ไม่คุยแล้วนะ สัญญาณรถไฟฟ้าไม่ค่อยดี]
เซินว่างยกมุมปาก "จนจริง ๆ"
ยุคไหนแล้วเนี่ย ใครเขาใช้รถไฟฟ้ากัน?
เวินเนี่ยนซีได้รับภาพบรรยากาศงานแต่งที่เจ้าสาวส่งมาให้ แล้วก็คร่าว ๆ ว่าจะวาดในสไตล์ไหน ใช้สีอะไรบ้าง
ทั้งคู่ติดต่อกันผ่านแพลตฟอร์มซื้อขายเฉพาะทาง ไม่ได้มีช่องทางติดต่อกันโดยตรง
แบบนี้ถึงจะรับประกันสิทธิ์ของทั้งสองฝ่ายได้
นั่งรถไฟฟ้าไปหนึ่งชั่วโมงครึ่งจนถึงสถานีปลายทาง จากนั้นลงมาเรียกแท็กซี่ต่อ รวมแล้วค่านั่งรถแค่ 35 หยวน แต่เวลาเดินทางเพิ่มขึ้นอีกครึ่งชั่วโมง
แท็กซี่แล่นเข้าสู่เขตชานเมือง วกไปวนมา ก่อนจะถึงจุดหมายก็ถูกสกัดไว้
"หนูน้อย ข้างหน้าเป็นเขตพื้นที่ส่วนบุคคล เข้าไปไม่ได้ ไปส่งได้แค่นี้แหละ"
"ค่ะ ขอบคุณพี่ครับ" (แก้ตามสไตล์เป็น) "ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณลุง"
ช่างเถอะ ระยะทางไม่ไกลแล้ว เธอเมารถนิดหน่อย เดินไปก็ได้ ค่อย ๆ หาย
ลงจากรถแล้วเดินเข้าคฤหาสน์
ตอนเข้าประตู ต้องยื่นการ์ดเชิญให้เจ้าหน้าที่หน้าประตูดู แล้วถึงจะเข้าไปได้
ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน ยิ่งประณีตบรรจง