เวินเนี่ยนซีกำตะเกียบในมือไว้แน่น ก้มหน้าตลอดเวลา ผมสีชาเข้มปล่อยลงมาบังใบหน้าของเธอเอาไว้ เม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลืนความอึดอัดใจทั้งหมดลงไป
เธอไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ หากพูดว่าคำพูดของกู้หมานหนีไม่มีผลอะไรกับเธอเลย ก็คงเป็นเรื่องโกหก
ไม่สามารถฝืนความรู้สึกของตัวเองได้
เธอใส่ใจ ใส่ใจมาก...
เซินว่างคว้าใบหน้าของเธออย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นดวงตาสีแดงก่ำของเธอ อารมณ์ทั้งหมดก็สลายหายไปในพริบตา
กลางอกเจ็บแปลบๆ ใจจริงแล้วปวดร้าว
เวินเนี่ยนซีเช็ดน้ำตาอย่างสิ้นหวัง “กินข้าวเถอะ...”
“ฉันหิวแล้ว”
เธอดึงกระดาษทิชชู่แผ่นหนึ่ง ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาว ทำเป็นไม่เป็นไรเช็ดน้ำตา แล้วคีบเนื้อชิ้นเล็กๆ เข้าปาก เคี้ยวอย่างละเอียด
แต่เหมือนน้ำตาจะเช็ดไม่หมด ไหลออกมาเรื่อยๆ ไม่หยุด
เธอโทษตัวเองที่ไร้ประโยชน์ อยากให้ตัวเองหยุดร้องไห้
เซินว่างมองไหล่ที่สั่นเทาเล็กน้อยของเธอ อยากทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วกลืนความรู้สึกทั้งหมดลงไป
เขาไม่รู้ว่าทำไม รู้สึกเพียงว่าหัวใจเจ็บปวดเป็นพิเศษ
เขาคว้าตะเกียบในมือเธอออก กอดไหล่เธอ มือสอดเข้าใต้ขาของเธอ อุ้มเธอมานั่งบนตัก
“ร้องไห้ทำไม?”
“ฉันไม่ดุแล้ว โอเคไหม?”
ไม่สนใจเธอก็ยังดี พอปลอบเธอขึ้นมา น้ำตาก็เหมือนประตูน้ำพัง ไหลไม่หยุดไม่หย่อน
เซินว่างเอื้อมมือเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเจ็บปวดใจ หญิงสาวจมูกตาแดงก่ำ บางครั้งก็กัดริมฝีปากล่างเบาๆ กะพริบตาแล้วน้ำตาหยดใหญ่ก็ร่วงลงมา
เขาไม่รู้จะทำอย่างไร ยืนงงไปหมด
ทำได้เพียงกอดเธอแน่นๆ
“บอกฉันทีว่าทำไม”
เวินเนี่ยนซีซุกหน้าเช็ดน้ำตาลงบนเสื้อเขาโดยตรง น้ำเสียงทึมๆ “คุณแกล้งฉันเล่นหรือเปล่า?”
“หืม?”
เธอผ่อนลมหายใจยาว ปรับอารมณ์ให้สงบ “คุณบอกให้ฉันรักคุณ แล้วคุณล่ะ?”
“แค่คิดว่ามันแปลกใหม่?”
เธอรวบรวมความกล้า พูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา “คุณมักจะเรียกร้องฉันเสมอ ไม่ให้ฉันคุยกับผู้ชาย ไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าโป๊ ทุกวันฉันทำอะไร กินอะไร คุณต้องรู้หมด”