ทันทีที่เสียงนั้นจบลง ริมฝีปากก็ประกบลงมาอย่างเร่งด่วน
สัมผัสกับความนุ่มนวลนั้นช่วยบรรเทาความปรารถนาที่แผดเผาอยู่ในกระดูกได้เพียงเล็กน้อย แต่ก็ยังรู้สึกไม่พอ อยากจะเบียดเข้าไป ให้ดูดดื่มความหอมหวานนั้นจนหมดสิ้น ให้ปั่นป่วนผืนดินบริสุทธิ์ผืนนั้น
เวินเนี่ยนซีกระชากชายเสื้อของเขา ขนตาสั่นระริก ทั้งตัวถูกเขากอดรัดแน่นจนขยับตัวไม่ได้
ทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นรับกระแสความปรารถนาและความเป็นเจ้าของอันท่วมท้นของเขาอย่างจำยอม
เซินว่างลืมตาขึ้น ปอยผมบนหน้าผากทอดเงาปกคลุมความมืดมิดในดวงตา มองเพลิดเพลินกับสีหน้าของหญิงสาวในอ้อมกอดที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปเพราะเขา
น่ารักจริง ๆ
“เซิน...เซินว่าง...”
รู้สึกถึงน้ำลายที่ไหลจากมุมปากลงมาถึงคาง เวินเนี่ยนซีรู้สึกไม่สบายตัว อยากจะหลบ
เซินว่างคลายอ้อมกอดออก ก่อนจะใช้มือหนีบคางเธอไว้ แล้วไล้ลิ้นลงไปตามแนวคาง เลียคราบน้ำลายที่ปะปนกันของคนทั้งสองจนสะอาด
“เธอ...” ไออุ่นเปียกชื้นทำให้เธอทั้งตัวสั่นสะท้าน ทั้งตกใจทั้งโกรธ “เธอเลียได้ยังไง!”
“เลียไม่ได้เหรอ? ก็แค่น้ำลายเอง”
เวินเนี่ยนซีเอามือปิดปาก มือใหม่หัดขับแบบเธอจะทนไหวได้ยังไง
เอาแต่ใจดึงผมเขาควักหนึ่งที “น่าขยะแขยงที่สุดเลย”
เซินว่างยกมุมปาก “ขยะแขยงเหรอ? ต่อไปต้องเลียตรงนั้นอีก จะทำยังไง?”
“เซินว่าง!”
รู้สึกคันแปลก ๆ ที่ต้นขา ก้มลงไปมองก็พบว่ามือที่สวมแหวนเงินวงนั้นกำลังลวนลามไปมาอย่างไร้ยางอาย
เวินเนี่ยนซีผลักมือเขา แต่เซินว่างกลับบีบแน่น ผลักยังไงก็ไม่หลุด
จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้รังเกียจสัมผัสของเขา แค่รู้สึกคัน พอรู้ว่าทำอะไรไม่ได้ ก็เลยเลิกขัดขืน ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ