ในที่สุดก็ลงจากรถได้ เวินเนี่ยนซีเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ก้าวออกไปได้สองก้าวก็ก้มลงมอง แล้วพบว่าเสื้อสูทของเขายังอยู่บนตัวเธอ
หันหลังกลับไป
"เสื้อของคุณ"
เวินเนี่ยนซีถอดออกส่งให้เขา
เซินว่างก้มตามอง ฟ้ามืดสนิทแล้ว หญิงสาวยืนอยู่ข้างรถ แสงไฟจากรถทอดลงบนตัวเธอ ผิวขาวผ่องเปล่งประกายราวกับมีแสงในตัว
ก้าวขายาวลงจากรถ รับเสื้อสูทจากมือเธอ
เซินว่างสูงหนึ่งเม็ดแปดสิบเก้า ยืนอยู่ข้างหน้าเวินเนี่ยนซี สูงกว่าเธอทั้งหัว
สวมเสื้อให้เธอใหม่ "ต่อจากนี้ห้ามใส่แบบเปิดเผยแบบนี้อีก"
เวินเนี่ยนซีคอตกตลอดเวลา พึมพำเบา ๆ "ตรงไหนที่เปิดเผยกัน"
แต่เขาก็ยังได้ยิน พอสวมเสื้อให้เธอแล้วก็ถือโอกาสจับมือเธอ ยกขึ้น ถอดแหวนจากนิ้วชี้ของตัวเอง สวมใส่นิ้วนางของเธอ
"โรคชอบโชว์ของ เอ๊ะ?"
"หนูไม่เคย"
ตอนพูด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา บังเอิญไปสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของเขา คล้ายกับวังวนที่ทำให้คนจมดายอยู่ในนั้น
เซินว่างหัวเราะเบา ๆ โอบเอวเธอ ค่อย ๆ โน้มตัวลงมา
ริมฝีปากใกล้จะตกลงมา เวินเนี่ยนซีก็เอี้ยวหน้าหลบ พูดเสียงอึมครึม "หนูควรกลับแล้ว"
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง พูดอย่างอดกลั้น "อืม"
หลับตา ฝืนบีบความรู้สึกเร่าร้อนที่พุ่งทะยานในร่างกายลงไป แล้วค่อย ๆ ปล่อยเธอ
เวินเนี่ยนซีรวบเสื้อ หัวเรี่ยดินรีบวิ่งหนีไปอย่างสับสน
เซินว่างกลับขึ้นรถ มองดูร่างเล็ก ๆ ของเธอหายไปในความมืด แล้วค่อย ๆ เก็บสายตากลับมา
มุมปากยกยิ้ม ถามซู่ฮยี่ "ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?"