ยามเย็น
เวินเนี่ยนซีพลิกไปพลิกมาบนเตียง นอนไม่หลับ
สมองเต็มไปด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวดของเซินว่าง
ลุกขึ้นนั่ง หงุดหงิดจนคว้าผมตัวเอง “เซินว่างนี่มันเป็นพิษชัดๆ”
...
วันต่อมา
เวินเนี่ยนซีแบกถุงใต้ตาลุกขึ้นจากเตียง เพิ่งก้าวลงจากเตียงก็เห็นจี้ไห่ถังสามคนนอนกอดขอบหน้าต่างมองลงไปข้างล่าง
“พวกเธอมองอะไรกันอยู่?”
ซูชินเหอหันกลับมา ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางชี้ไปที่เจียงเยว่ “เฉินป๋อเยี่ยน มารอเจียงเยว่น่ะ”
“หา?”
เวินเนี่ยนซีที่ชอบดูเรื่องสนุก รีบใส่รองเท้าแตะวิ่งปรี่ไป
ข้างใต้หอพักหญิง เฉินป๋อเยี่ยนใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีอ่อน ใส่สร้อยเงินเส้นเล็กที่หน้าอก มือล้วงกระเป๋า มองมาทางนี้
ภาพหนุ่มมหาวิทยาลัยสายเฟรชสุดคลาสสิก
“พวกเธอไม่ได้เพิ่มเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? รู้ได้ไงว่าเขามาหาเยว่เยว่”
จี้ไห่ถังปากยิ้มไม่หุบ “พี่รุ่นพี่บอกกับรุ่นน้องข้างล่างมา เมื่อกี้รุ่นน้องวิ่งขึ้นมาบอกว่ามาหาเยว่เยว่ และยิ่งกว่านั้น! พี่เฉินยังบอกเลขห้องเราถูกต้องเป๊ะอีกต่างหาก!”
“ว้าว! นี่มันวางแผนมานานแล้วชัดๆ”
“เยว่เยว่ รออะไรอยู่ล่ะ รีบไปแต่งตัวสิ อย่าให้พี่รุ่นพี่รอนาน”
เจียงเยว่เขย่งเท้า มองลงไปข้างล่าง สบตาเขาเข้าพอดี เฉินป๋อเยี่ยนยิ้มมุมปากเล็กน้อย เจียงเยว่ตกใจรีบหมอบลงหลบ
หน้าขึ้นสีพูด “เขาอาจจะแค่มีเรื่องเล็กน้อยจะหาเรา หรืออาจจะมาบอกให้เราไปยุ่งกับเขา หรืออาจจะมาบอกว่าเขามีแฟนแล้ว...”
“คิดมากไปได้ รีบไปเปลี่ยนเสื้อสิ”
ทั้งสามคนตื่นเต้นยิ่งกว่าเธอเสียอีก เปิดตู้เสื้อผ้าเธอ หยิบชุดโลลิต้าที่สวยที่สุดออกมา
“ใส่ชุดนี้ไม่เหมาะมั้ง ถ้าเขาแค่มาหาเพื่อพูดคุยกันไม่กี่คำ...”
จี้ไห่ถังลูบคาง “ก็จริง วันที่เดทแรกให้เขากินของดีๆ แบบนี้ ก็เสียเปรียบพี่รุ่นพี่ไปน่ะสิ”
“ใส่ตัวนี้...”
...
ร้านชุดแต่งงานฉู่เวย์หนัว
เวินเนี่ยนซีกินมื้อเที่ยงเสร็จก็เดินมาคืนชุด ชุดด้านหน้าถูกสาดด้วยไวน์แดง ยังไม่รู้ว่าจะต้องจ่ายค่าเสียหายหรือเปล่า