เซินว่างฟังอยู่ สายตาจับจ้องที่ริมฝีปากของเธอตลอดเวลา ปากนี้แหละที่ปกติแล้วชอบพูดจาเสียดสีเขาไม่หยุด
พอรู้ว่าน้ำเสียงตัวเองไม่ค่อยดี เวินเนี่ยนซีจึงเอ่ยแผ่วเบา "ทำไมคุณไม่พูดอะไรสักอย่าง"
"ผมไม่ได้เปิดบัญชีให้คุณส่งรูปมาเองต่างหาก"
"คุณโกหก ฉันไม่เคยส่งรูปให้คุณ"
เซินว่างใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ อีกมือหนึ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา
ใช้มือเดียวนั้นส่งรูปย่างหมูนั้นให้เธอไป
เวินเนี่ยนซีมองรูปนั้นอย่างงงงวย
เซินว่างเตือน "มุมขวาล่างนั่น หน้าคนบนกาน้ำเหล็ก"
เวินเนี่ยนซีใช้สองนิ้วขยายภาพ มันเบลอมาก แต่เธอรู้จักตัวเองดี ใบหน้านั้นเป็นเธอจริงๆ
พอเห็นว่าตัวเองไม่มีเหตุผลจะทะเลาะกับเขาแล้ว ก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะ ความมั่นใจหมดลง เธอเลิกเล่นเล็บปลอม พูดอย่างรู้สึกผิด "ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงินคืนคุณ..."
พูดอีกเรื่องหนึ่ง "เรานัดกันไว้วันชาติว่าจะเจอกันชัดๆ นี่คุณผิดสัญญาเอง ยังไงตอนนี้คุณก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"
พอคิดถึงประโยคที่เขาพูดว่าให้ใช้ตัวชดใช้ เธอก็ขนลุก
อย่าดูตอนนี้เซินว่างแต่งตัวดูดีเหมือนคนปกติเลย พอขึ้นเตียงไปนี่มันอีกคนเลยแหละ
สู้กันไม่มีความตาย ไม่จบไม่สิ้น
เซินว่างยิ้มมุมปาก "ทำอะไรคุณ? นอนกับคุณไง"
"อื้ม" เวินเนี่ยนซีเบือนสายตาไปทางอื่น ร่างกายขยับถอยหลังเล็กน้อย
เซินว่างไม่ยอมให้เธอหนี โอบกอดเธอแล้วดึงเข้ามาแนบชิดตัว ทำให้เธอต้องชนเข้ากับอกของเขาอย่างจังอีกครั้ง
เธอไม่รู้ตัวหลุดเสียงฮึดหนึ่งออกมาเบาๆ
"อยากชนให้ผมตายหรือไง?"
"ก็คุณ..."
เซินว่างใช้นิ้วจับคางเธอไว้ บังคับให้เธอเงยหน้ามองเขา แล้วจ้องมองใบหน้าเล็กๆ เท่าฝ่ามือนี้อย่างละเอียด
"หน้าน่าเกลียดขนาดนี้ ผมยังไม่ถึงขนาดหิวไม่เลือกอาหารหรอกนะ"
พอได้ยินเขาว่าเธอน่าเกลียด เวินเนี่ยนซีก็ปัดมือเขาออก พูดอย่างโกรธๆ "น่าเกลียดก็อย่ามาแตะต้องฉันสิ ทั้งชีวิตนี้อย่าแตะต้องฉันเลยดีที่สุด"