ภายในห้องของตัวเองนั้น มีเพียงแม่บ้านและเซินว่างเท่านั้นที่เข้าได้
ผู้ที่ขโมยนั้นเห็นได้ชัดเจน แม่บ้านคงไม่ขโมยแน่นอน
เซินว่างหัวเราะออกมา นี่ไม่ใช่การด่าเขาทางอ้อมว่าเป็นหมูหรอกหรือ
"เธอก็ขโมยกางเกงในของฉันได้นะ"
เวินเนี่ยนซีตั้งใจกินข้าว ไม่หันหน้ากลับมา ใช้ศอกถองเขาแรง ๆ ทีหนึ่ง "ฉันบ้าเหรอถึงไปขโมยกางเกงในเธอ
"อ้อ ใช่ เพื่อนฉันให้บัตรคอนเสิร์ตมาสองใบ เราไปดูคอนเสิร์ตกันเถอะ"
เซินว่าง "หนุ่มน้อยหน้าขาวที่ขอแอดเธอเป็นเพื่อนเมื่อวานน่ะเหรอ?"
"อะไรหน้าขาวกัน เราเป็นแค่เพื่อน"
เซินว่างหัวเราะเย็น "เพื่อน?"
"แฟนกันเหรอ?"
"ฉันเข้าใจ ฉันเป็นมือที่สาม ที่เรียกเขาว่าหนุ่มน้อยหน้าขาวแล้วเธอโกรธ ฉันต่างหากที่เป็นหนุ่มน้อยหน้าขาว"
น้ำเสียงประชดประชัน
เวินเนี่ยนซีรู้สึกว่าเธอไม่ควรเอ่ยถึงผู้ชายคนไหนต่อหน้าเขา ไม่เช่นนั้นเขาจะจินตนาการความสัมพันธ์ที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมาในหัวได้
พูดตามน้ำเขาไป "อื้ม เพิ่งรู้ตัวเหรอ เธอก็เป็นมือที่สามไง"
"ดังนั้นเราต้องเงียบ ๆ ไม่งั้นถ้าตัวจริงจับได้ เราสองคนก็อับอายกันทั้งคู่"
สีหน้าเซินว่างมืดลงทันที มือที่จับข้อมือเธออยู่บีบลงอย่างแรง "เวินเนี่ยนซี เธอหาที่ตายหรือไง?"
"ไม่ใช่เธอพูดเองเหรอ ฉันกับเขาเป็นแค่เพื่อนธรรมดา เธอเองที่ชอบคิดไปเอง ฉันก็ทำอะไรไม่ได้"
"ปีกแข็งแล้วนะ ยังกล้าพูดโต้แย้งอีก"
เวินเนี่ยนซีไม่พูดต่อ ตั้งใจกินข้าวไปเรื่อย ๆ ไม่แยแสเซินว่างที่นั่งหน้างออยู่ข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อย
พอเธอกินได้ที่ เซินว่างก็ดึงตัวเธอกลับมา จับคางเธอเงยขึ้น "นอกจากฉันแล้ว ห้ามไปยุ่งกับผู้ชายคนไหนตามลำพังเด็ดขาด"