เซินว่างเงยหน้ามองเซินจิ้นเหนียนที่สีหน้าหวาดหวั่น “ผู้ชาย……เหรอ?”
เซินจิ้นเหนียนหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง “ฟ้าเจ้าข้า……”
เห็นสีหน้าของเซินจิ้นเหนียน เซินว่างก็ยิ้มอย่างเข้าใจ “คุณตา ทำไมคุณตาถึงคิดว่าผมชอบผู้ชายล่ะ?”
เซินอู๋โหยวที่ยืนดูละครอยู่ข้าง ๆ หัวเราะออกมา เดินไปที่ข้างเตียงของเซินจิ้นเหนียน “คุณตา เป็นพี่สาวเทพเจ้าแห่งโชคลาภค่ะ สวยมาก ๆ อายุน้อยกว่าพี่ชายสองปี แล้วยังเรียนอยู่ด้วย”
“พี่สาวเทพเจ้าแห่งโชคลาภ?”
“ใช่ค่ะ ช่วยหาเงินให้หนูตั้งเยอะแยะ”
เซินจิ้นเหนียนยังไม่วางใจ กลัวสองพี่น้องจะหลอกตน “เป็นผู้หญิงจริงเหรอ?”
“เป็นผู้หญิงจริง ๆ ค่ะ!”
ยืนยันอยู่สองสามรอบ จึงรู้สึกว่าความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอกคลายลงไปได้มาก
“ฟ้าคุ้มครอง ฟ้าคุ้มครองแท้ ๆ ตระกูลเซินของเราไม่ถึงกับสิ้นสกุล” เซินจิ้นเหนียนพูด “เรื่องถอนหมั้น คุณตาสนับสนุน จะแต่งก็ต้องแต่งกับคนที่ตัวเองรัก การแต่งไปอยู่ด้วยกันแบบพอเป็นพิธีมันฝืนเกินไป”
“เมื่อไหร่จะพาสาวน้อยกลับมาให้คุณตาดูสักที จะได้กำหนดงานแต่งให้เร็ว ๆ”
เซินว่างยกมุมปาก “ผมก็อยากอยู่หรอก แต่หลานสะใภ้ของคุณตาไม่อยากแต่งงานกับผมน่ะสิ”
“ก็เพราะนายทำหน้าเย็นชาทั้งวันนั่นแหละ ต้องง้อให้มากกว่านี้ ตอนนี้ฉันก็ป่วยเป็นโรคนี้ เหลือเวลาไม่มากแล้ว อยากเห็นนายสร้างครอบครัวและประสบความสำเร็จเร็ว ๆ ฉันจะได้สบายใจ”
“รู้แล้วครับ”
พูดจบ เพื่อไม่รบกวนการพักผ่อนของเซินจิ้นเหนียน ทุกคนก็ออกจากห้องพักฟื้น