เวินซื่อผิงมองท่าทีเย็นชาของเธอ แล้วรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของการเป็นพ่อถูกท้าทาย
"พ่อตั้งใจพูดดี ๆ กับลูก ทำไมลูกพูดกับพ่อแบบนั้น!"
"ยืนไว้!"
เวินเนี่ยนซียืนอยู่ที่ประตู กำลังเปลี่ยนรองเท้า แล้วหันไปมองเขา "พ่อ นี่พ่อคิดว่ากำลังพูดกับลูกด้วยเหตุผลงั้นเหรอ?"
"ถ้าพ่อคิดถึงลูกจริง ๆ พ่อก็ไม่ควรมีน้องชายอีกคน"
ถึงเวินซื่อผิงจะไม่พูด เธอก็รู้ดีว่าเขาอยากได้ลูกชายมากกว่า
เมื่อรู้ว่าความในใจถูกจับได้ เวินซื่อผิงก็มีท่าทีอ่อนลง "พ่อแค่อยากได้ลูกชาย แต่พ่อไม่เคยคิดว่าเด็กชายสำคัญกว่าเด็กหญิงนะ ลูกอย่าคิดแบบนั้น เด็ดขาดจะไม่พูดว่าเลี้ยงเขาดีกว่าเลี้ยงลูก พ่อยังรักลูกอยู่"
เวินเนี่ยนซีเผยอยิ้มแห้ง ๆ "หนูรู้ค่ะ"
"หนูไปละ"
ปิดประตูลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย เธอจะไม่มีวันเชื่อคำพูดที่เขาพูดออกมา
ตั้งแต่ตัดสินใจมีน้องชาย ความคิดที่ว่าเด็กชายสำคัญกว่าเด็กหญิงไม่มีวันไม่เกิดขึ้นจริง
เธอลากกระเป๋าเดินทางลงมา ด้านล่างได้เจอเหล่าป้าบ้านใกล้เคียงที่กำลังเดินเล่นอยู่พอดี พวกเธอนั่งอยู่ในศาลา มือถือพัดเป็นวง "เนี่ยนเนี่ยน เมื่อวันก่อนมีดาราคนหนึ่งมาหาเธอโดยเฉพาะ พวกเธอเป็นอะไรกัน?"
"ได้ยินพ่อเธอบอกว่าเขาเป็นคนออกค่ารักษาพยาบาลให้อีกด้วยนะ"
"จะเป็นอะไรได้ล่ะ ก็ต้องเป็นแฟนกันแน่ ๆ เพื่อนธรรมดา ๆ จะยอมออกค่ารักษาให้เหรอ"
"เธอก็โตแล้วนะ ถึงเวลาที่จะคิดเรื่องแต่งงานได้แล้ว"
เวินเนี่ยนซีหัวเราะ "ค่ารักษาจริง ๆ ก็เป็นแฟนหนูออกให้ แต่ไม่ใช่เขาค่ะ"