เวินเนี่ยนซีแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดบาดหูของเขา ยกมือขึ้นโชว์แหวนบนนิ้ว “สวยไหม?”
เซินว่างหัวเราะออกมาด้วยความหงุดหงิด
ในใจคิดว่าเธอไม่ได้ฟังคำพูดของเขาเข้าหูเลยสักคำ
“น่าเกลียดจะตาย”
“จริงด้วย ฉันก็ว่าแหวนวงนี้น่าเกลียด” เวินเนี่ยนซีพูดกับตัวเอง “ดีนะที่มือฉันสวย พอช่วยกู้สถานการณ์ได้บ้าง”
เซินว่างก้มมองเธอที่เล่นแหวนในมือไม่หยุด มุมปากยกขึ้น
แค่เธอชอบก็คุ้มแล้ว
ไม่นาน โทรศัพท์มือถือของเซินว่างก็ดังขึ้น เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอ “ผมไปรับโทรศัพท์ก่อน”
เขาเดินไปนั่งบนโซฟา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่บนโต๊ะขึ้นมา
“ฮัลโหล คุณปู่?”
เสียงเร่งร้อนของเซินจิ้นเหนียนดังมาจากปลายสาย “วันนี้แกใช้เงินไปตั้งยี่สิบกว่าพันล้านทำอะไร? แต่ก่อนแกใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ฉันไม่ว่าอะไร แต่ตอนนี้แกกำลังจะแต่งงานแล้ว ต้องรู้จักประหยัดอดออมบ้าง...”
นี่เป็นครั้งแรกที่เซินว่างรู้สึกว่าคุณปู่พูดมาก เขาขมวดคิ้วแล้วถือโทรศัพท์มือถือออกห่าง
เวินเนี่ยนซีฉวยโอกาสนั่งลงข้างเขา “คุณปู่โทรหาคุณ ทำไมไม่รับสายล่ะ”
“หนวกหู”
เสียงโวยวายดังจนหัวของเขาแทบระเบิด
“ไอ้เด็กเหลือขอ ได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า!”
เซินว่างถอนหายใจ “ผมแค่ซื้อของให้เนี่ยนเนี่ยน ใช้เงินไปนิดหน่อยเอง คุณปู่จะเอาเรื่องอะไรขนาดนั้นครับ”
“เนี่ยนเนี่ยน?” เซินจิ้นเหนียนชะงัก สบตากับพ่อบ้าน ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาทันที “ของตั้งยี่สิบกว่าพันล้าน แกยังกล้าส่งให้เขาอีกหรือ?”
“เขาแต่งเข้าบ้านแกเพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูล แกต้องตอบแทนบุญคุณนี้ไปตลอดชีวิต”
เซินว่างหัวเราะด้วยความโมโห เงินที่เขาใช้เองเรียกว่าสุรุ่ยสุร่าย แต่พอซื้อของให้เนี่ยนเนี่ยนกลับกลายเป็นของที่เอาออกมาให้ใครเห็นไม่ได้งั้นหรือ?