เวินเนี่ยนซีแกะกล่องออกมา ในกล่องใหญ่ยังมีกล่องเล็กซ้อนอยู่ข้างใน
เหมือนตุ๊กตาทำรัสเซียเลย
เปิดออกมา ข้างในมีสร้อยข้อมือดอกวิสเทอเรียวางอยู่ ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงไฟ
ตัวสร้อยเป็นสีเงินเส้นเล็กมาก ประดับด้วยดอกวิสเทอเรียเป็นพวง เหมาะกับเด็กผู้หญิงใส่พอดี
“ว้าว สวยจังเลย!”
“รีบใส่ลองสิ!”
“ฉันไม่น่าเชื่อเลย แบรนด์นี้แพงมากนะ อย่างน้อยก็หลักแสน คุณผู้ชายของเธอนี่ใจกว้างจริงๆ!”
“เมื่อก่อนฉันเสียงดังไปหน่อย รักเธอขนาดนี้ยอมเสียเงินขนาดนี้ แค่หวงหน่อยก็รับได้แล้ว”
เวินเนี่ยนซีใส่สร้อยข้อมือ เข้ากับข้อมือที่เรียวบางขาวเนียนของเธอ ยิ่งดูสวยขึ้นไปอีก
เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมถ่ายรูป เจียงเยว่ก็ยกโคมไฟตั้งโต๊ะเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมา “แบบนี้จะได้ส่องประกายกว่า”
แมวน้อย: [รูปภาพ.]
[ชอบมากๆ!]
เซินว่างที่นั่งอยู่ในรถรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
แต่ติดที่ภาพลักษณ์คุณหนุ่มผู้เย็นชาของตัวเอง เขาจึงไม่แสดงสีหน้า และพิมพ์ข้อความเย็นชาออกไป
เซินว่าง: [เลือกมาลวกๆ เธอชอบก็พอ]
แมวน้อย: [เมื่อกี้เธอบอกว่าเลือกมาเพื่อฉันโดยเฉพาะไม่ใช่เหรอ?]
เซินว่าง: [ล้อเล่น]
แมวน้อย: [โอ้ ดอกไม้ก็ชอบนะ ชานมสั่งให้เพื่อนร่วมห้องฉันเหรอ?]
เซินว่าง: [อืม]
เวินเนี่ยนซีมุมปากยกขึ้น ปกติไม่ค่อยเป็นคน แต่ช่วงเวลาสำคัญก็ให้เกียรติเธอดีเหมือนกัน
ชานมเป็นรสชาติเดียวกันหมด เวินเนี่ยนซีแจกให้คนละแก้ว “แฟนฉันซื้อให้พวกเธอ”
“ว้าว! ขอบคุณนะ!”