เซินว่างหรี่ตาลง จ้องมองข้อความนั้น
คำว่า ‘เกลียด’ สะดุดตาผิดปกติ เหมือนหนามแหลมคม ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
ส่งเสียงหึเย็นเยาะ [ขอให้เธอกับเขามีความสุขในวันแต่งงานนะ]
เวินเนี่ยนซีกำลังเป่าผมอยู่ พอเห็นข้อความนี้ก็เกือบหัวเราะออกมา
ผู้ชายคนนี้ช่างเด็กเหลือเกิน ทุกครั้งก็ชอบเสกผู้ชายลอยๆ ขึ้นมาสักคน
พูดตามน้ำ [ขอบคุณ ไม่ส่งซองหน่อยเหรอ?]
เซินว่างโกรธจนแทบจะระเบิดปอด
[ส่งไป๊]
[หลุดออกมาแล้วสินะ มีผู้ชายคนนี้จริงๆ ด้วยเหรอ? เชื่อฉันสิ ฉันจะตายให้เธอดู!]
เวินเนี่ยนซีเป่าผมจนแห้งแล้วเก็บไดร์เป่าผม แม้ในห้องจะเปิดแอร์เต็มที่ หน้าผากก็ยังชุ่มไปด้วยเหงื่อบางๆ
เพียงไม่กี่นาที เซินว่างก็หมดความอดทน โทรเข้ามาหาโดยตรง
“ว่าไง?”
เวินเนี่ยนซีอุ้มคอมพิวเตอร์ปีนขึ้นเตียง “คิดจะมาสอบสวนอีกแล้วเหรอ ฉันบอกเธอไปเป็นร้อยครั้งแล้ว ว่าฉันไม่ได้นอกใจ ไม่ได้นอกใจ”
รีบขัดจังหวะก่อนที่อีกฝ่ายจะเริ่มอารมณ์เสีย
เซินว่างรำคาญใจ ดึงเนคไทลง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบนสุดออก
ริมฝีปากบางขยับ “ทำไมเกลียดฉัน?”
เวินเนี่ยนซีกลอกตาไปมา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อยากฟังความจริงหรือคำโกหกล่ะ?”
“เวินเนี่ยนซี เธอกล้าขึ้นทุกวันจริงๆ นะ”
“ล้อเล่นน่า ฉันไม่ได้เกลียดเธอ” ยังไม่ทันที่เซินว่างจะได้หายใจโล่งอก ก็ได้ยินเธอเสริมอีกประโยค “ประโยคนั้นแหละคำโกหก”
เซินว่าง “......”
เวินเนี่ยนซีเปิดคอมพิวเตอร์ “เธอช่วยเลิกชอบทำตัวเผด็จการแบบนี้ได้ไหม เอาแต่เอาเรื่องฉันไปวันๆ ถ้าเธอไม่ทำตัวแย่ๆ กับฉัน ฉันก็ไม่ได้เกลียดเธอสักหน่อย”