ลมหมาด ๆ พ่นใส่ข้างหู เวินเนี่ยนซีหายใจติดขัด และกอดชายกระโปรงแน่นขึ้น
เขา... เขารู้ได้ยังไง
“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? ทำไมไม่เคยได้ยินว่าคุณชายใหญ่มีผู้หญิงข้างกาย? ไม่ได้บอกว่าเขาเกลียดผู้หญิงทางสรีรวิทยาเหรอ?”
“ฉันสังเกตุตั้งแต่แรกแล้ว ผู้หญิงคนนี้นั่งแท็กซี่มา ฉันนึกว่าแอบเข้ามา ไม่คิดว่าจะรู้จักคุณชายใหญ่!”
“สมกับที่คนมีความสามารถจริง ๆ ชอบเก็บตัว ตระกูลกู้วันนี้เจอเรื่องใหญ่แล้วล่ะ”
เซินว่างยืดตัวตรง มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า กางเกง ไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง ก้มหน้ามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา
สวยกว่าที่คิดไว้อีกนะ
ยกมือดึงผมหน้าม้าที่รุ่งริ่งออกจากหน้าผากของเธอไปไว้หลังหู แล้วยิ้มบาง ๆ “ไม่พูดอะไรล่ะ เจ้าแมวน้อยนักต้มตุ๋น”
เวินเนี่ยนซีกระพริบตา ใบหน้าไร้เดียงสา
สีหน้านั้นราวกับกำลังบอกว่า ฉันไม่รู้จักคุณ
กู้หยุนที่หมอบอยู่บนพื้น อดทนกับความเจ็บปวดที่เอว ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้น
เลือดเต็มปาก กัดฟันพูด “ใคร... ใครเตะฉัน!”
มองเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเวินเนี่ยนซี ยกมือขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปจะสั่งสอน
เวินเนี่ยนซีอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว “ระวัง!”
เซินว่างไม่แม้แต่จะมองเขา ตอนที่กู้หยุนเกือบแตะตัวเซินว่าง ไหล่ของเขาก็ถูกบีบไว้
ความเจ็บแปลบที่ขาพับ เสียงดังตุบ เขาก็คุกเข่าลงอีกครั้ง
ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนที่ได้ยินเสียงกระดูกขาหักอย่างชัดเจน
เซินว่างให้ความสนใจกับเธอตลอดเวลา ยกมุมปาก “เป็นห่วงฉันเหรอ?”