เซินว่างดีดเปลือกตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิททอดความอ่อนโยนไปทันที มองเธอราวกับคมมีดเย็นชา
“เธอคิดว่าฉันกำลังปรึกษาเธออยู่หรือ?”
เจียงฉุนสะดุ้งกับสายตาของเขา พลางกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
เธอแอบรักเขามาหลายปี วันนี้กว่าจะได้ลงเอยกันสักที ต่อให้เป็นเพียงการแต่งงานเพื่อธุระ…
รู้สึกตัวว่าปฏิกิริยาตัวเองรุนแรงเกินไป เธอจึงเก็บอารมณ์พลางพูด “ฉันหมายถึง งานแต่งของเราสองคนกำหนดกันไว้หลายเดือนแล้ว พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็ตกลงกันหมด เหลือแค่งานหมั้น… จะถอนตอนนี้มันดูไม่ดีนี่นา”
“ตรงไหนที่ไม่ดี?” เซินว่างเอ่ยเรียบๆ “พ่อแม่เธอไม่พอใจการแต่งงานครั้งนี้อยู่แล้ว ไม่ใช่ดีไปกว่าเดิมหรือ?”
มือที่วางบนเข่าของเจียงฉุนกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ
เขา… เขารู้ได้ยังไง!
เซินว่างขมวดคิ้ว หมดความอดทนแล้ว “เธอถอนหมั้นเอง เหตุผลจะพูดยังไงก็ตามแต่เธอ”
“ฉัน… ฉันไม่อยากถอนหมั้น”
“เธอไม่อยากก็ไร้ประโยชน์” เขาลุกขึ้นยืน “ฉันให้โอกาสเธอแล้ว เธอคิดดูเอง ฉันหวังว่าเรื่องนี้จะเร็วที่สุด ฉันไม่อยากทำให้เรื่องมันน่าเกลียด”
พูดจบ ก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องส่วนตัวไป
ฟางเจวี้เซี่ยมองแผ่นหลังของเซินว่างที่จากไป แล้วมองเพื่อนสนิทที่ซบหน้าหงอยลง ก็อดส่ายหัวไม่ได้
“เขาบอกว่าเขามีคนที่ชอบ แล้วจะถอนหมั้นกับฉัน…” เจียงฉุนตาแดงก่ำ ใช้ทิชชู่ค่อยๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา “ฉันรักเขามาหลายปี ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนอยู่ข้างกายเขาสักครั้ง ใครกันแน่… อืออืออือ… เซี่ยเซี่ย ฉันเศร้ามากเลย…”
“ฉันว่าการถอนหมั้นครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องไม่ดีสักหน่อย เธอคู่ควรกับคนที่ดีกว่านี้ จะเอาชีวิตที่เหลือไปทิ้งกับเขาเพื่ออะไร?”