ร้านเมิ่งเซี่ยโหลว
เซินว่างจูงมือเธอเข้าไป พอเข้าไปก็เห็นภาพวาดแขวนอยู่บนผนัง มีคนยืนอยู่หน้ารูปเต็มไปหมด
ฟู่เยี่ยนมองภาพวาด ปากไม่เคยหุบ "เพื่อภาพวาดนี้ ฉันขายคอนโดหรูของฉันไปเลย"
"พี่ว่าง ในที่สุดพี่ก็มา"
เวินเนี่ยนซีมองภาพวาด คุ้นเคยมาก "ซงเหอถิงหลาน"
ฟู่เยี่ยนตาเป็นประกาย "พี่สะใภ้เก่งด้านศิลปะจริงๆ เข้าใจของดี"
"ภาพนี้มีชื่อเสียงมาก"
เซินว่างโอบไหล่หญิงสาว หัวเราะเย็น "ไม่ใช่ซื้อของปลอมมาหรอกนะ"
ภาพซงเหอถิงหลาน เป็นสมบัติประจำชาติ ราคาประมูลเริ่มต้นสองร้อยล้าน แต่หายสาบสูญไปตั้งแต่ยุคศักดินา
"นายไม่เข้าใจหรอก สายตาฉันไม่มีทางพลาด" ฟู่เยี่ยนหันไปพูดกับเวินเนี่ยนซี "พี่สะใภ้ถ้าชอบก็ดูได้ตามสบาย อีกไม่กี่วันจะบริจาคให้ประเทศแล้ว"
ทะนุถนอมภาพนี้ขนาดนี้ แต่กลับจะบริจาค?
เวินเนี่ยนซีรู้สึกแปลกใจวาบขึ้นในใจ ทัศนคติที่มีต่อฟู่เยี่ยนดีขึ้นบ้าง
ฉีเจิ้งเหยาโอบไหล่สวีมี่เดินเข้ามา สวีมี่เห็นเวินเนี่ยนซี สีหน้าเก็บความตกใจไม่อยู่
"ซีซี!"
"พวกเธอ..." เธอมองมือที่เซินว่างวางบนไหล่เธอ เอามือปิดปากไม่กล้าพูด
เวินเนี่ยนซีแนะนำตัวอย่างเปิดเผย "แฟนฉัน"
ได้ยินแบบนั้น เซินว่างไอแห้งๆ จัดปกเสื้อที่ไม่มีเนคไทอยู่แล้ว ใบหน้าเรียบเฉย แต่ในใจสบายใจสุดๆ
ฉีเจิ้งเหยาหัวเราะเบาๆ "ใช่ คราวที่แล้วลืมบอกเธอ ต่อไปต้องเรียกพี่สะใภ้นะ"
"ไม่ต้อง เรียกฉันว่าเนี่ยนเนี่ยนก็พอ"
คราวที่แล้วกลัวเซินว่างจะรู้ตัวตน เลยตั้งใจบอกสวีมี่เป็นชื่อซ้ำท้าย
สวีมี่แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ แต่ต่อหน้าเซินว่างเธอก็ถามตรงๆ ไม่ได้
...
ห้องส่วนตัวข้างๆ
เซินอู๋โหยวไปไหนก็พาลูกหมาไปด้วย ข้างๆ กินข้าวกัน ก็เลยเปิดห้องส่วนตัวให้ลูกหมา
เธอนั่งอยู่บนโซฟา ลูกหมาเผลอชนแก้วน้ำบนโต๊ะหก น้ำกระเด็นใส่ขาเธอ