เซินว่างยิ้มพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเธอ
เซินว่าง[ถอดกางเกงแล้วไม่ยอมรับ ใครกันแน่ที่เป็นไอ้เลว?]
เวินเนี่ยนซีเหลือบดูข้อความ แล้วหันไปเจอสีหน้าหยุมหยิมของเขา ก็ทำท่าหงุดหงิดสุดๆ
แมวน้อย[ใครถอดกางเกงกัน!]
จนกระทั่งเงาร่างของเวินเนี่ยนซีหายไปในความมืดของราตรี เขาถึงละสายตากลับมา
คิดจะส่งข้อความหาเจียงฉุน
หาไปหาก็ไม่เจอกรอบแชทของเธอ
จึงโยนโทรศัพท์ให้ซู่ฮยี่ พูดว่า "ส่งข้อความหาเจียงฉุนสิ นัดพรุ่งนี้ที่ร้านเมิ่งเซี่ยโหลว"
ซู่ฮยี่เลื่อนลงไปสุดท้าย แล้วกดเข้าไปที่โปรไฟล์ส่วนตัว ดูในโซเชียล เห็นรูปแล้วมั่นใจว่าใช่เจียงฉุน ก็เลียนแบบน้ำเสียงของเซินว่างส่งข้อความไป
เพิ่งส่งออกไป ด้านบนสุดก็มีกรอบแชทเด้งขึ้นมา
แมวน้อย[ไอ้เลว!]
เห็นแล้วเบิกตากว้าง รีบส่งโทรศัพท์คืนให้อย่างรวดเร็ว
คนขับหันมามองเขาทีหนึ่ง สายตาเหมือนกำลังถามว่า 'ไปเห็นอะไรเขามา'
ซู่ฮยี่ไอแห้งๆ ทีหนึ่ง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มองตรงไปข้างหน้า "ขับรถของนายต่อไปเถอะ"
เซินว่างยังอยู่ตรงนั้น เขาก็ไม่กล้าถามต่อหน้านี่สิ ได้แต่หุบปากเงียบ
...
เวินเนี่ยนซีแง้มประตูห้องพักเข้ามาอย่างระมัดระวัง
เพิ่งก้าวเข้าไป สายตาทั้งสามคนก็รุมจ้องมาที่เธอพร้อมกัน
เจียงเยว่ยิ้มพลางชี้ไปที่ลำคอของเธอ "เนี่ยนเนี่ยน คอโดนยุงกัดเหรอ?"
เวินเนี่ยนซีรีบเอามือปิดไว้ สายตาเลี่ยงๆ นั่งลงบนเก้าอี้เกมมิ่ง "อื้ม... โดนยุงกัดจริงๆ"
จี้ไห่ถังกับซูชินเหอมองหน้ากัน สองคนก็เดินเข้ามาช่วยกันหมุนเก้าอี้ของเธอมา ทั้งสามคนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ราวกับกำลังสอบสวนนักโทษ
"ยุงตัวนั้นคงตัวใหญ่ไม่น้อย" จี้ไห่ถังพูด "ค้างคืนกันเหรอ?"
"ไม่มี!" เวินเนี่ยนซีเถียงทันควัน
เห็นเธอโต้ตอบรุนแรงขนาดนี้ คงไม่ได้จริงๆ แหละ
เจียงเยว่นั่งลง เอาหน้าซบพนักเก้าอี้ มองด้วยสายตาอิจฉา "ฉันก็อยากคบกับพี่เฉินเหมือนกันเนอะ"
"พรุ่งนี้พวกเธอไม่ต้องถ่ายวิดีโอด้วยกันเหรอ? เอาไว้ออกแรงอีกหน่อยสิ" ซูชินเหอพูด "ฉันถามให้แล้ว พี่สาวรุ่นพี่ที่เรียนห้องเดียวกับพี่เฉินบอกว่าเขาไม่ได้คบใคร สามปีในมหาวิทยาลัย ไม่เคยเห็นเขาเดินใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหน แต่คนที่ตามจีบเขาก็เยอะเหมือนกัน"