“ดี สิ่งนี้ดี จะได้จดทะเบียนกันแต่เนิ่นๆ”
เซินจิ้นเหนียนหัวเราะอย่างมีความสุข เขาไม่ว่าอะไร ตราบใดที่เป็นสะใภ้หลานชายที่เซินว่างพากลับมา เขาก็ยอมรับหมด
ตอนกลางคืนเวินเนี่ยนซีดื่มไวน์ไปนิดหน่อย ดื่มไม่เก่ง แค่แก้วเดียวก็เมาแล้ว พอป้อนชามแก้เมาให้ เซินว่างก็อุ้มเธอขึ้นมาด้วยมือเดียว คว้ารองเท้าส้นสูงของเธอ แล้วอุ้มกลับห้องไปพักผ่อน
เวินเนี่ยนซีแก้มแดงก่ำ สายตามองเขาอย่างเลื่อนลอย “ฉันไม่ได้เมา นายอย่าหวังจะเอาเปรียบฉันนะ พอฉันพักผ่อนเสร็จก็ส่งฉันกลับ”
พูดจบ หัวก็หนักอึ้ง ล้มลงพิงหัวเตียง
เซินว่างยิ้มมุมปาก ไม่คิดว่าพาเธอกลับบ้านจะได้กำไรโดยไม่คาดคิดด้วย เห็นเธอในตอนเมาได้อีก
ไม่นาน เซินอู๋โหยวก็วิ่งขึ้นบันไดมา “พี่ ไม่ดีแล้ว ตระกูลเจียงมาหาที่บ้านแล้ว”
“เมื่อก่อนตระกูลเจียงก็เคยมา ระบุชื่อบอกว่าหาพี่ ปู่ก็ขอโทษไปแล้ว แต่พวกเขาวันนี้มาอีก น่าจะเห็นรถพี่จอดอยู่ที่หน้าบ้าน”
เซินว่างลุกขึ้น “ดูพี่สะใภ้เธอดีๆ”
……
ห้องโถงชั้นหนึ่ง
เจียงซูเฉินพาเจียงฉุนมา ตั้งใจแน่วแน่จะเอาคำตอบให้ได้
เซินจิ้นเหนียน “เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเรา พวกเราผิดต่อเจียงฉุน ถ้ารู้สึกว่าเงินชดเชยไม่พอ ก็เพิ่มอีกสิบล้านได้”
เจียงซูเฉินขมวดคิ้ว “สิบล้านจะให้ฉันเงียบๆ ได้ยังไง ถ้าวันนั้นฉันไม่มาให้ทัน คอลูกสาวฉันก็ขาดไปแล้ว! ไอ้เด็กเปรตเซินว่างนี่มันทำอะไรก็ไม่เกรงกลัวกฎหมาย วันนี้มันอยู่บ้านหรือเปล่า เรียกมันออกมา!”
“อยากได้คำตอบแบบไหน”
เซินว่างเดินลงบันไดมาอย่างใจเย็น เดินไปจนถึงหน้าเขา
สูงกว่าเขาเป็นช่วงตัว มองลงมาอย่างดูถูก