เวินเนี่ยนซีซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา เงยหน้าขึ้น ปล่อยให้เขาจูบ เกิดเสียงครางแผ่วเบาเป็นครั้งคราว
ไม่นาน รถก็จอดสนิทที่หน้าประตูโรงเรียนใหญ่
เซินว่างไม่รู้ตัวเลย ยังคงจับคอของเวินเนี่ยนซีไว้ หลับตา จูบอย่างดื่มด่ำ
ซู่ฮยี่มองกระจกมองหลัง หันไปสบตากับคนขับ
เขาขยิบตาให้ราวกับจะบอกว่า 'ช่วยเตือนเขาหน่อยสิ'
คนขับเบิกตากว้าง ชี้ไปที่ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ
เขาเป็นแค่คนขับ จะให้ไปขัดจังหวะเจ้านายเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!
ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ทั้งสองคนมองตรงไปข้างหน้า ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมา ทันใดนั้น ซู่ฮยี่ก็นึกวิธีหนึ่งขึ้นมาได้
เห็นมีคนเดินผ่านหน้ารถ เขาก็ยกมือขึ้นกดแตรที่พวงมาลัยอย่างรวดเร็ว แล้วก็รีบดึงมือกลับ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
เสียงแตรรถดังมากบนถนนที่เงียบสงบ เซินว่างค่อยๆ ลืมตาขึ้น เวินเนี่ยนซีผลักเขาออกทันที จัดการผมที่ยุ่งเหยิงอย่างตื่นตระหนก "ถึง... ถึงแล้ว ฉันต้องลงรถแล้ว"
เขาก้มมอง จ้องไปที่ริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อยของเธอ มุมปากยกขึ้น เลียริมฝีปากของตัวเอง ก่อนจะยกเท้าให้เธอลงไป
"เรื่องจดทะเบียนสมรส..."
"อ้อ!" เวินเนี่ยนซีขัดขึ้น "พรุ่งนี้ฉันนัดกับเพื่อนร่วมห้องไว้ล่วงหน้าแล้ว ว่าจะไปถ่ายรูปที่งานคอสเพลย์กับเธอ ฉันก็หนีไม่ไปไหนอยู่แล้ว เรื่องจดทะเบียนรออีกหน่อยได้ไหม เอ๊อะ?"
เซินว่างหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร
แค่เพราะเพื่อนร่วมห้องคนเดียว ถึงกับทิ้งเขางั้นเหรอ? เขายังสำคัญไม่เท่าเพื่อนร่วมห้องอีกเหรอ?
ถึงจะนัดกันไว้ก่อนแล้วก็ไม่ทันแล้ว
สีหน้าคล้ำเคร่งลงไปหมด ทันใดนั้น ใบหน้าก็รู้สึกร้อนขึ้น เวินเนี่ยนซีจูบที่แก้มของเขาเพียงเบาๆ "ก็ดีนะ"