เซินว่างยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ มองฝนที่เทกระหน่ำลงมานอกหน้าต่าง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย "รับทราบ"
ได้ยินคำตอบ เซินจิ้นเหนียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
อันที่จริงเรื่องแต่งงานหลังจากเรียนจบก็ควรถูกหยิบยกขึ้นมาพูดได้แล้ว แต่เซินว่างกลับเงียบหายไปเลย คิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจเสียแล้ว
เซินจิ้นเหนียนกล่าว "จิ่งฉุนเด็กนั่นมาหาปู่หลายครั้ง บอกว่าอยากให้เรื่องแต่งงานกำหนดลงให้เร็ว ๆ เธอจะได้ตั้งหน้าตั้งตาทุ่มเทให้กับงานได้เต็มที่"
พูดไปพูดมาเสียงของเซินจิ้นเหนียนก็ค่อย ๆ เบาลง "สายตาของปู่ไม่มีทางผิดหรอก เธอเป็นคนคลั่งงานเหมือนกับแก ปู่มั่นใจได้เลยว่าเธอไม่มีความรู้สึกอะไรกับแกแน่นอน"
"ปู่อายุมากแล้ว ดูแลอะไรไม่ไหวแล้ว มีเพียงได้เห็นแกสร้างครอบครัวและประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานเท่านั้น ปู่ถึงจะวางใจได้"
ข้างนอกเกิดลมพัดแรง ฝนก็ยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เม็ดฝนกระทบหน้าต่างบานใหญ่ดังเปาะแปะ ท้องฟ้ามืดครึ้มไปหมด กิ่งไม้ถูกสายลมแรงพัดจนโค้งงอ ม่านฝนพร่ามัวบดบังทัศนียภาพอันไกลโพ้น
เซินว่างขมวดคิ้ว หัวเราะเย็น "ว่าง แล้วก็ไม่กี่วันนี้แหละ"
ไม่คิดว่าหลานชายผู้เย่อหยิ่งจะเชื่อฟังขนาดนี้ เซินจิ้นเหนียนดีใจจนยิ้มไม่หุบ รีบตอบรับทันที
"ดี ๆ ไว้ปู่จะให้คนไปจัดการให้เลย"
หลังจากวางสาย เขาหมุนโทรศัพท์ในมือ มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เนิ่นนาน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก——
เสียงเคาะประตูดึงเขากลับมาจากความคิด
เวินเนี่ยนซีเป่าผมให้แห้ง แล้วเดินวนไปรอบ ๆ ในห้อง มองไปที่ประตูที่ปิดสนิท
คนนี่คุยโทรศัพท์ตั้งชั่วโมง ฝนก็ตกหนักขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจะไม่คิดส่งเธอกลับหรอกนะ