จากนั้นก็ส่งรูปถ่ายประตูศูนย์ประชุมมาให้
เวินเนี่ยนซีขมวดคิ้ว กะกะปลอกโทรศัพท์มือถือ เขารู้ได้ยังไงนะ?
เซินว่างจ๋า[?]
[รีบมานะ!]
[ไม่งั้นฉันจะตายให้ดู!]
“เยว่เยว่ ที่บ้านฉันมีเรื่องด่วน ฉันต้องรีบไปหน่อย” เวินเนี่ยนซีพูดพลางย่อตัวเก็บของ
เจียงเยว่พูด “ไม่เป็นไร มีพี่เฉินช่วยถ่ายรูปให้ ไปเถอะ”
“พี่เฉิน รบกวนด้วยนะ เดี๋ยววันหลังเลี้ยงข้าว”
พูดจบก็รีบร้อนออกไป
กลัวว่าเซินว่างจะบ้าคลั่งพุ่งเข้ามา งานคอสเพลย์คนเยอะขนาดนี้ ปล่อยให้เขาทำอะไรตามอำเภอใจ เดี๋ยวจะจบไม่สวย
ตอนนี้กำลังเป็นช่วงที่งานคอสเพลย์คนแน่นที่สุด คนเบียดเสียดกัน เดินอ้อมไปอ้อมมาถึงยี่สิบนาทีกว่าจะถึงประตูทางเข้า
ออกไปก็เห็นรถของเซินว่างทันที
รถหรูจอดอยู่ข้างทาง ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย เธอฝืนใจเดินเข้าไป เคาะกระจกรถ
เซินว่างจงใจไม่เปิดประตูให้ทันที รอจนเธอเคาะครบสามครั้งถึงเปิด
สีหน้าเย็นชา จับมือเธอแน่นแล้วดึงเข้าหาตัว “ขับรถ กลับอวี้จิ้งไถ”
เวินเนี่ยนซีเอ่ยเสียงสั่น ๆ พิงอยู่ในอ้อมแขนเขา ขนตากระพริบเบา ๆ “ฉันอธิบายได้…”
“อธิบายอะไร? อธิบายว่าทำไมมีสามีแล้วยังไปในที่ที่มีผู้ชายเยอะแบบนั้น เจอผู้ชายที่ชอบเธอ แล้วก็เจ้าชู้?”
“ฉันไม่ได้ทำ”
เซินว่างหรี่ตาลง เขามองนักร้องกระจอกนี่ไม่สบตานานแล้ว