เวินเนี่ยนซี ผู้ที่ออกหางเงินเข้าสังคมมาตลอด ฟังออกทันทีว่านี่คือกติกาที่แฝงอยู่ใต้โต๊ะ
จริงอย่างที่สัญชาตญาณบอกไว้ ไม่แปลกใจที่ตอนทำงานเอาแต่เอาใจเธอ ที่แท้ก็รออยู่ตรงนี้ไง
เธอรีบหาข้ออ้าง ทำท่าตื่นตระหนก "คุณเจ้าของร้านคะ หนูรอมาสองชั่วโมงเกือบแล้ว ขอไปห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ"
กู้หมานหนีหงุดหงิดมาก แต่ก็ยังยิ้มปลอมตอบ "รีบไปรีบกลับล่ะ อย่าให้คุณเจ้าของร้านรอนาน"
"อื้ม ค่ะ"
พูดจบก็ยกกระโปรงเดินไปทางห้องน้ำ
ทุกสิบก้าวก็หันกลับมามองที ฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจคิดจะวิ่งออกทางประตูอื่น
"ไปเป็นเพื่อนพ่อแก่เล่นคนเดียวเถอะ"
เดินวนไปวนมา ทางอื่นก็ไม่มีประตู ทางที่มีก็มีคนยามคอยกั้น ต้องแอบปนไปกับฝูงคนวิ่งออกทางประตูใหญ่
กู้หมานหนียกแก้วขึ้นดื่มให้กับเหล่าเศรษฐีหน้าใหม่ "เด็กคนนั้นยังเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง สดชื่นนักล่ะ เดี๋ยวให้มานั่งดื่มเป็นเพื่อนพวกคุณเอง"
"ดูสิ การลงทุนครึ่งปีหลัง..."
"ไม่ใช่ปัญหา วันนี้พวกเราสนุกกัน ฉันยอมลงทุนห้าสิบล้าน"
กู้หมานหนีดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เธอชอบคบหากับเศรษฐีหน้าใหม่ที่สมองทึบพวกนี้ที่สุด หลอกง่ายดี
พอเห็นเวินเนี่ยนซีไปนานแล้วยังไม่กลับ ก็ลุกขึ้นไปตาม
เห็นเวินเนี่ยนซีถูกคนยามกั้นอยู่ที่ประตู ก็เดินเข้าไปดึงมือเธอกลับมาอย่างโมโห "เธอจะไปไหน นักลงทุนรอตั้งนานแล้ว"
เธอสะบัดมือกู้หมานหนีออก แล้วพูดเสียงเย็น "ฉันจะกลับแล้ว"
น้ำเสียงกู้หมานหนีเปลี่ยนไปจากตอนแรกที่อ่อนโยน "เธอจะหนีไปไหน!"
"มาถึงแล้ว ไม่ได้ให้เธอทำอะไรหนักหนา แค่ให้นั่งดื่มเป็นเพื่อนคุณเจ้าของร้านไม่กี่แก้วเอง"