เหมือนกับเซินว่างในความทรงจำของเธอเป๊ะ
ถึงจะบ้า แต่รูปร่างหน้าตาและการแต่งตัวก็หาที่ติไม่ได้จริงๆ
"ถึงตาคุณแล้ว แฟนสาว"
สายยังไม่วาง เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ดึงเวินเนี่ยนซีกลับสู่ความเป็นจริง
คำว่าแฟนสาวเขาออกเสียงหนักหน่วง เหมือนตั้งใจเน้นย้ำ
เวินเนี่ยนซีเปลี่ยนคำพูด "ฉันว่าความสัมพันธ์แบบจ้างงานเหมาะกับเราสองคนมากกว่า"
"จะกลับคำ? สายไปแล้ว"
"ความสัมพันธ์ระหว่างเรา ฉันเป็นคนกำหนดเอง"
แสงแดดส่องลงมา เวินเนี่ยนซีถือกระเป๋า ลุกขึ้นเดินไปทางสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน "แต่ชุดที่ฉันใส่วันนี้..."
"น่าเกลียดมาก"
เซินว่างตอบตัดหน้า
เวินเนี่ยนซีคิดถึงเคสที่เธอเห็นตอนเล่นโทรศัพท์ตอนกลางคืน หลังส่งรูปจริงไป อีกฝ่ายก็เย็นชาลงทันที แล้วก็เลิกกัน
โลกใบนี้มองกันที่หน้าตา
คิดถึงตรงนี้ เธอรีบหยุดใต้ร่มไม้ มือไม้สับสนพลิกหารูปที่ดูอ้วนมาก ดูมอมแมมมาก
ตัดแต่งหน่อย แล้วส่งไป
"ฉันน่าเกลียดจริงๆ นะ"
เซินว่างขึ้นเครื่องบิน นั่งลงในที่นั่งชั้นธุรกิจส่วนตัว กดเปิดรูป แล้วเงียบไป
ผู้หญิงโง่คนนี้
ส่งรูปไปนานแล้วยังไม่ได้รับข้อความตอบกลับ เวินเนี่ยนซีแอบดีใจในใจ
ดูท่าจะถูกเกลียดเข้าสักที ด้วยนิสัยของเขา ต้องไม่มีอะไรต่อไปแน่นอน แล้วก็จะลบไปเลย
ปากบอกชอบคนน่าเกลียด พอเจอคนน่าเกลียดจริงๆ กลับเงียบ