เวินเนี่ยนซีกินข้าวเสร็จเพิ่งเดินออกจากหมู่บ้าน
เปิดโทรศัพท์ ข้อความก็เด้งขึ้นมาไม่หยุด
ยังไม่ทันเปิดดู เบอร์ที่บันทึกว่าเซินเอี๋ยนก็โทรเข้ามา
ยังไม่ทันรู้เรื่องอะไร งงไปหมด
คุณพ่อที่แท้จริงคนนี้จะเอายังไงอีก?
"ฮัลโหล?"
เซินว่างกดความโกรธไว้ "ผู้ชายคนนั้นคือใคร?"
"ผู้ชายคนไหน?" เวินเนี่ยนซีมองไปรอบ ๆ นึกถึงเรื่องที่เพิ่งทำไปทั้งหมด
เซินว่างหัวเราะเย็น "ยังกล้าปฏิเสธอีก? ทำไมไม่ตอบข้อความฉัน? ฉันโทรไปบอกว่าเธออยู่บ้านไม่สะดวก แต่ผู้ชายคนนั้นกินข้าวที่บ้านเธอได้งั้นสิ!"
"เวินเนี่ยนซี แกเล่นฉันอยู่ใช่ไหม"
เวินเนี่ยนซีปวดหัวไปหมด พูดไม่ออก "พี่คะ นั้นคือน้องชายฉัน"
"น้องแท้ ๆ?"
"น้องแท้ ๆ แต่ไม่มีสายเลือดเดียวกัน"
เซินว่างหัวเราะด้วยความโกรธ "แกคิดว่าฉันโง่เหรอ? ไม่มีสายเลือดเดียวกันยังเรียกว่าน้องแท้ ๆ ได้อีกเหรอ?"
เพื่อป้องกันไม่ให้เขาบ่นไม่หยุด เวินเนี่ยนซีถอนหายใจ ต้องเล่าสถานการณ์ที่บ้านให้ฟัง
ถึงแม้ครอบครัวจะอบอุ่น แต่วัยเด็กของเธอไม่มีความสุขเลย
ตอนเกิดมา ที่บ้านมีเงินมาก แต่ต่อมาพ่อติดยา แม่ก็ติดตามไปด้วย ตอนที่เธอยังอยู่ในท้องแม่ แม่ก็ยังเสพยาอยู่
ที่เธอเกิดมาได้ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
ต่อมาครอบครัวยากจนลง พ่อแม่ถูกจับทั้งคู่ เธอถูกส่งไปอยู่กับยาย
จนอายุเจ็ดขวบ ขึ้นชั้นประถมปีที่หนึ่ง ถึงถูกพ่อรับไปอยู่ด้วย……
"ฉันกับเขาโตมาด้วยกัน มันก็เลยไม่ต่างจากน้องแท้ ๆ เธอเข้าใจไหม……"